وقتی که بیژن فرهنگ دره‌شوری حجت را تمام می‌کند! نمی‌کند؟

اول اینکه مهسا بهارمست (بنازم به ذوق و سلیقهء کسی که این اسم مستعار را ساخته!) هر چه گفت به من گفت . پس خواهش می کنم منبعد همه حرفهای این آی دی را نادیده بگیرند.
من شخصا” تصور می کنم همهء ما با ویرانگر بودن هر نوع شکار در ایران با هم توافق نظر داریم. اتفاقا” بهترین اصطلاح را هم خود سام بکار برده که گفته ” شکار در ایران در واقع نه برداشت کردن از محصول بلکه خوردن از بذر است” . اما در اینکه با این مصیبت “شکار کردن” چه باید کنیم یک مقدار با هم اختلاف نظر داریم. جناح ناصر کرمی ( که از سوی محمد درویش و سفارت آلمان تغذیه میشوند) معتقدند که طرح آیش پنج ساله خیلی عالی و قابل اجراست. جناح یک نفرهء من (که سفارت انگلیس در مقابل توطئه هایش لنگ می اندازد) معتقد است که طرح آیش پنج ساله خیلی عالی اما غیر قابل اجراست . و جناح سام خسروی ( که اعصاب معصاب ندارند و آدم می ترسد باهاشان شوخی کند) معتقدند که طرح آیش پنج ساله اساسا” ناکاراست. جناح مهسا خانم هم ( که الهی جیز جیگر بگیرن) مشغول عصبانی کردن نیروهای سام خسروی هستند. الان که مشخص شده مهسا بهارمست هر چی گفته به من گفته و “حالا بچه بوده یه حرفی زده” پس بهتر است صلوات بفرستیم تا یک مقدار آرام شویم. دعوای مدارک تحصیلی را هم بگذاریم برای یک فرصت بهتر (آگهی : دکترای آکسفورد اصل با مهر و امضای پروفسور جکسون که مدتی نایاب بود رسید!). در نتیجه بهتر است به نتایج مثبت این مبحث توجه کنیم. اگر یادتان باشد بنده همان روزی که ناصر کرمی جدول مندلیف وحوشش را اعلام کرد عرض کردم به این ارقام مطلقا” باور ندارم . البته ناصر این آمار را مراجع بالاتر نقل کرده بود. بعد که رفقای بیشتری وارد ماجرا شدند و بنا به سنت حسنهء ایرانی اولش یک مقدار با هم بزن بزن کردیم، وسط دعوا مشخص شد که محیط بانها از ترس اخراج نشدن هر روز تفنگ و دوربینشان را بر می دارند تا از میش و کل و بزهایی که وجود خارجی ندارند محافظت کنند. سازمان محیط زیست هم که ظاهرا” در عرض شش ماه به اندازهء چهار برابر میزان احتمالی وحوش حلال گوشت پروانهء شکار صادر کرده است، از ترس رفته توی کمد قایم شده و حاضر نیست آمار دقیق جانوران موجود در مناطق حفاظت شده را اعلام کند. بیژن دره شوری هم که منجی لاک پشت های قشم بوده به کمتر از پنجاه سال آیش رضایت نمی دهد. ناصر کرمی هم کار و زندگی اش را گذاشته کنار و به این صدوق بیچاره گیر سه پیچ داده که یالا بیا آیش راه بنداز . صدوق هم گفته شیش میلیون می دهم که بگویید اسم من را کی یاد ناصر کرمی داده؟ درویش هم مشغول سرشماری آیت الله های سبز شده و نمی داند که این بیچاره ها تا بخواهند به مسئول ستاد ائمهء جمعه و جماعات کشور بگویند که بابا ما سبز اینجوری هستیم نه سبز اونجوری! ، صد من باقالی بارشان کرده اند. مهسا هم گفته تا شوهر برایش پیدا نکنیم هفته ای دو بار در کامنت دانی درویش مینویسد که سام بی سوات است!

پاسخ:

درست می گویی: عبارت سام را باید با آب طلا نوشت که می گوید: «شکار در ایران در واقع نه برداشت کردن از محصول بلکه خوردن از بذر است.»
باید فکری کرد تا این نوع شکار برای همیشه بازنشسته یا بازخرید شود.
در مورد عبارت های توصیفی ات در باره من و آخوندهای سبز و ناصر کرمی و سام و به ویژه مهسا! طبق معمول محشر بود. استعداد طنزنویسی ات حرف ندارد پسر!
اتفاقاً بعضی وقتها که بحث زیادی داغ می شود، خیلی هم خوب است این طنازیهای قلمی و لطیف! نه؟
درود …

سلام
https://www.bona.ir/details.php?id=4102_0_21_0_C
بدرود

پاسخ:

ممنون از اطلاع رسانی ات. حتماً آن را پوشش می دهم.

محمد عزیز
میخواهم درباره همین کامنت آخر مطلبی بنویسم. دوستان میدانند علاقه من به سبزپرس اگر بیشتر از ایرن نباشد کمتر نیست، مضاف بر اینکه مهار بیابانزایی و گرین بلاگ را از هر دو بیشتر دوست دارم و البته گمان میکنم کماکان قلم سبز مرحوم موثرترین رسانه ریست محیطی بوده، رسانه ای که عمده سبزنویسهای موجود به نحوی فرزند معنوی آن محسوب میشوند. از ایرن هم خیلی انتقاد دارم. میدانی که ایرن دبیر تحریریه و دبیر اجرایی و مدیر عامل خودش را دارد و من در طول روز شاید ده دقیقه هم با آن دوستان در تماس نباشم. خودم هم از اول میخواسته ام که در ایرن بک خبرنگار باشم نه بیشتر. اگر یادداشتی هم بنویسم واقعا برایم فرق نمی کند در ایرن چاپ بشود یا جای دیگر. انتقاد من هم ار ایرن تولید کم آن و تبدیل شدن صرف آن به یک خبرگزاری حوزه تنوع زیستی ( همین ایراد را سبزپرس هم دارد) و نه یک خبرگزاری تو سعه پایدار است. از این جهت همبشه به دوستان ایرن توصیه کرده ام به حوزه های اجتماعی و اقتصادی هم توجه کنند که ظاهرا به دلیل مشکلات مالی تاکنون نتوانسته اند. البته با ورود آقایان نوری و حقیقیان قرار است به زودی آنجا یک تحول مطلوب پیدا کند با این امید که سرانجام یک خبرگزاری جامع توسعه پایدار داشته باشیم. در باره آماری هم که گفتهاند البته من تعجب میکنم چونکه طبق آخرین اطلاع اکنون باید هیت ایرن بالای 3000 مورد در روز
باشد. البته همه آنها که با رسانه الکترونیک سروکار دارند میدانند که ملاک اعتبار یک سایت اتفاقا رده بندی گوگل است نه تعداد کلیک و هیت چون نشان مبدهد چقدر سابت مورد رجوع قرار دارد.
موخره: نصف شبی از سر بیکاری این چیزها را نوشتم. و گرنه آدمی که بی نام و نشان کامنت میگذارد ارزش این همه صرف وقت ندارد. میتوانی در این باره همچنین رجوع کنی به توصیه برشت در باره کشتی گرفتن با خوک!

پاسخ:
ممنون از دوستدار محیط زیست عزیز که سبب شده تا ناصر خان تنبل، نصف شبی کلبه درویش را منور کند! پیش به سوی زایش سایتی که 100 هزار بازدیدکننده در روز داشته باشد؛ بازدید کننده هایی که عشق شان طبیعت باشد. این از همه چیز مهم تر است.

جناب دوستدار محیط زیست
شما کدام دوستدار محیط زیست هستید؟ این یکی که الان اینجاست آدم مودب و فهمیده ای است که باید با دقت به حرفش گوش داد. آن یکی که در وبلاگ من کامنت گذاشته بود آدم بی ادبی بود. ببخشید شما را با آن یکی اشتباه گرفته بودم. و اما دو نکته: از کامنتی که در بالا و در پاسخ شما نوشته ام بدم می اید و اگر میتوانستم آن را حذف میکردم. البته کاری است که شده. نکته این است که با هر نوع ارزش گذاری در مواردی که کیفی هستند مخالفم. ممکن است جوان کم سن و سالی در روستای دوری یک بار توی وبلاگش مطلبی بنویسد که بیارزد به یک عمر نویسندگی ده نفر مثل من. نمونه اش هم همین خاکپور( البته او کم سن و سال نیست!) یک تنه دارد کار یک خبرگزاری را میکند و بی هیچ ادعا و توقعی همیشه هم مفید و موثر مینویسد. باز هم میگویم به خاطر انرژی صادقانه یاسر ، مژگان و الهه موسوی و دیگر دوستان آنجا سبزپرس را واقعا دوست دارم و همیشه هم سعی کرده ام مشوق و معرف این خبرگزاری باشم. ضمنا دوست عزیز کمرویی من و اجتنابم از حضور در جمع های شلوغ اصلا مابازای کار شما نیست. من تا حالا هرگز با امضای مستعار مطلبی ننوشته ام و همیشه و در همه حال خودم بوده ام حرف خودم را زده ام و پای همه حرفهایم هم ایستاد ه ام. و بلدم هم طوری حرف بزنم که بتوانم همیشه حرف بزنم! اما بی امضا اینور و آمور نوشتن را نمی فهمم. حرف امشب شما هم مفید بوده هم منطقی. پس چرا ابا دارید از معرفی خودتان؟ به هر حال خوب است که همه همیشه همین طور دوستانه با هم حرف بزنیم. به قول درویش سرجمع ما سبزنوبسان بیست نفر آدم بیشتر نیستیم و از آن طرف مهاجمین به طبیعت ایران به گمان من عبارتند از همه به جر همین بیست نفر! با هم باشیم و انرژیمان را هم در بحثهای بیهوده هدر ندهیم.

پاسخ:

درس بزرگی در این پاسخ بود و شجاعت تحسین برانگیزی. شجاعت اعتراف به اشتباه و دعوت برای هماغوشی با هم به هدف هماوردی در برابر طبیعت ستیزان بی بنیاد.
به امید آن روز.