فرض کنیم در ایران هم یک پروانه بود! با او چه می کردیم؟

بله … یکی کافی نیست؛ اما حتا یک نفر عاشق هم می تواند معجزه کند! نمی تواند؟
درود …

به یاسمن:
خب من هم دنبال چرایی این پژواک هستم؟
چرا باید ایران با برخورداری از دیرینه ترین تمدن دنیا و مدنیت جهانی، اینک در چنین شرایطی قرار گیرد؟

به شقایق:
آری … انگار ما فیلم را مجبوریم از جلو به عقب نگاه کنیم! درصورتی که قرار بود شتاب فیلم را افزایش بدهیم! نه؟

به میری:
آری بس است قول داد و حرف زدن …
ما باید سعی کنیم و عملا به فرزندان مان نشان دهیم که تمام تلاش مان را می کنیم تا پردیسی زیباتر برای زندگی شان به ارمغان آوریم …
.
و اما حالا که شما یادی از مادربزرگ مرحوم تان کردید و ما را در لذت شنیدن قصه ای از آن زنده یاد شریک ساختید. می خواهم از تجربه دیشب خود با فرزندم – اروند – برایتان بنویسم:
دیشب مطابق معمول و هنگام خواب، خواستم تا یکی دیگر از قصه های حسن کچل را برای اروند تعریف کنم؛ اما متوجه شدم که مجموعه داستانی اش به پایان رسیده … به اروند گفتم: می خواهی یک قصه از خودم برایت تعریف کنم؟ او هم قبول کرد و من به صورت زنده و همزمان با پژواک های او قصه را به پیش می بردم …
یکی بود، یکی نبود
زیر گنبد کبود، غیر از خدا هیشکی نبود …
یه شهری بود که خونه های همه مردمش روی درخت بنا شده بود و مردم اون شهر از ترس حمله حیوانات درنده هیشکدوم جرات نمی کردند از درختای بزرگی که داشتند، بیان پایین. حتا پادشاه هم روی درخت زندگی می کرد …
اما یه خونواده ای هم بودند که سالها بود عروسی کرده بودند، ولی هنوز خدا به اونا بچه ای نداده بود … تا این که اونقدر به درگاه خدای مهربون دعا کردند تا سرانجام خداوند به اونها یه دختر تپل مپل خیلی خوشگل داد با چشمهای درشت عسلی و موهای خرمایی … اونا اسم دخترشونو گذاشتند: بلوط قرمزی
بلوط قرمزی همونطور که داشت بزرگ می شد، آوازه زیبایی و بانمکی اش تموم سرزمین را فرا گرفت و مردم شهر گروه گروه می اومدند تا این دختربچه شیرین و خوشگل را از نزدیک ببینند.
روزی بلوط قرمزی به مامانش گفت: چرا ما باید همیشه این بالا باشیم؟ من دوس دارم برم اون پایین ببینم چه خبره؟
اما مادرش گفت: اون پایین خیلی خطرناکه دخترم، پر از حیوونای وحشی و درنده است و ممکنه تو را بخورند …
با این وجود، بلوط قرمزی داستان ما نمی تونست حس کنجکاوی شو ارضاء کنه و تصمیم گرفت، یه شب وقتی که مامان و باباش در خواب ناز هستند، یواشکی خودشو از درخت بیاره پایین و کف زمین رو لمس کنه …
به محض این که پاشو گذاشت کف زمین، اونقدر احساس خوبی بهش دست داد که بی اختیار در اون شب مهتابی و پرستاره شروع کرد به بالا و پایین پریدن و آواز خوندن … تو دلش می گفت: واقعاً این مامان و بابای من “مخ تعطیل” هستند ها (در این لحظه شلیک خنده اروند داشت به من انرژی می داد! زیرا من یکی از اصطلاح های او را به کار برده بودم) که تا حالا نذاشتند من بیام پایین بازی کنم و دیگه هی نترسم که ممکنه بیافتم پایین … خلاصه همونجوری تو عالم خودش بود که ناگهان یه سایه سیاه و یزرگ از پشت سرش نمایان شد (در این لحظه اروند هم سرشو کرد زیر پتو و التماس کنان گفت: پدر یه دفعه بلوط قرمزی چیزیش نشه ها! من هم که داشتم آن لاین قصه می ساختم و جلو می رفتم، بر اساس سلیقه مشتری مرتب مسیر قصه را اصلاح می کردم!!)
خلاصه بلوط قرمزی عصبانی شد و به اون سایه سیاه و مخوف گفت: چرا جلوی تابش مهتاب و ستاره ها رو گرفتی لندهور؟!! مگه نمی بینی دارم بازی می کنم؟
اما سایه متعلق به یه خرس خیلی بزرگ قهوه ای بود که با شنیدن این حرف، حسابی عصبانی شد و با یه غرشی بلند گفت: مگه نمی دونی من کی هستم؟
بلوط قرمزی هم بهش گفت: هر کی می خوای باش! مگه نمی بینی همه مردم الان خواب هستند؟ صداتو بیار پایین تر … (یواش یواش اروند هم داشت سرش رو از زیر پتو می آورد بیرون …)
خرس قهوه ای که حسابی از کوره دررفته بود، خواست بهش نزدیک بشه که بلوط قرمزی گفت: وای وای چه بویی می دی؟! فکر کنم مامانت هیچوقت تو رو حمام نمی بره! نه؟
آقا خرسه که حسابی داشت جوش می آورد، دهانش را به سمت بلوط قرمزی برد تا یه لقمه چربش کنه که بلوط قرمزی گفت: وای ی ی ی … چقدر دهانت بوی بد می ده؟ انگار تا حالا مسواک هم نزدی! زدی؟
خلاصه سریعاً رفت و با شاخه های جنگل یه مسواک درست کرد و به آقا خرسه گفت: دهنت را باز کن تا بهت یاد بدم چه جوری باید مسواک بزنی؟
خرسه که تعجب کرده بود از این همه شجاعت بلوط قرمزی، چاره ای نداشت جز این که به حرفهایش گوش کنه و بلوط قرمزی هم دندونای آقا خرسه رو حسابی تمیز کرد و بعدش هم اونو فرستاد داخل آب یه برکه در همون نزدیکا که همیشه از بالای درختا اونجا را می دید، تا حسابی خودشو بشوره و تمیز بشه.
آقا خرسه وقتی از آب اومد بیرون، احساس کرد که چقدر حالش بهتر شده و سرحال تر است …
.

.
خلاصه از بلوط قرمزی خوشش اومد و اونو گذاشت روی پشتش تا تو جنگل با هم بگردند. حیوونای جنگل هم که می دیدند، بلوط قرمزی با آقا خرسه دارند راه می روند، همه به بلوط قرمزی سلام کرده و کسی آزارش نمی داد. و به این ترتیب، بلوط قرمزی با همه حیوونای جنگل از شیر و پلنگ و ببر گرفته تا گراز و گرگ و روباه آشنا شد و با همه شون دوست شد.
در همین حین، مادر بلوط قرمزی از خواب بیدار شد و دید که دخترشون نیستش!
همینجور که داشت دور و اطراف را نگاه می کرد، ناگهان دید که دختر یکی یه دونه خوشگلش داره با یه دونه خرس درشت هیکل راه می ره! اونقدر ترسید و داد زد نا شوهرش از خواب بیدار شد و گفت: زن! چیه نمی ذاری کپه ی مرگمونو بذاریم؟ باز توهم زدی انگار! چقدر گفتم شب سریالای ناجور نگاه نکن؟!
(در این لحظه باز اروند زد زیر خنده …) اما مامان بلوط قرمزی گفت: چشماتو باز کن ببین چه بلایی داره سرمون می آد مرد؟ آخه تو چقدر تنبلی و همش می خوای بخوابی؟ (اروند همچنان قهقه می زد از اداهایی که من در می آوردم و نقش کاراکترها را با تقلید صدا بازی می کردم) خلاصه پدر بلوط قرمزی هم با غرغر فراوون چشماشو باز کرد و به مجرد آنکه اون صحنه را دید، غش کرد و افتاد!! (اروند دیگه داشت از خنده ریسه می رفت …)
هیچی دیگه سرانجام مامان و بابای بلوط قرمزی مجبور شدند از درخت بیایند پایین تا دخترشونو نجات بدهند که بلوط قرمزی وقتی اونا رو دید، بهشون سلام کرد و گفت: اصلن نترسید! این آقا خرسه خیلی مهربوونه و به شما آزار نمی رسونه … اصلاً اگه کسی حیونا رو اذیت نکنه، انا هم به آدما کاری ندارند و همه می تونید از درختا بیایید پایین …
و به این ترتیب، بلوط قرمزی کاری کرد تا همه مردم شهر برای اولین بار از بالای درختا بیان پایین و زندگی خوشی را تجربه کنند و به همین خاطر خیلی از بلوط قرمزی ممنون بودند … اونقدر که آوازه شهرت بلوط قرمزی به پادشاه و پسر بزرگش رسید و سرانجام روزی پادشاه، بلوط قرمزی را برای شاهزاده خواستگاری کرد و به این ترتیب، بلوط قرمزی به محبوب ترین پرنسس سرزمین شون تبدیل شد …
قصه ما به سر رسید … کلاغه به خونش نرسید …
.

.
در اینجا اروند یه جمله ای به من گفت که فکر نکنم هرگز آن را از یاد ببرم: گفت: پدر این قشنگ ترین قصه ای بود که تا حالا شنیده بودم، خیلی ممنون …

ممنون از قوت قلب آرش و مسعود عزیز …
البته من قول می دهم که قصه گویی هایم را فقط در سطح اروند ادامه دهم و بس!

به کرم ترسوی کوچولو:
حرفم این است که اگر می خواهیم جامعه متحول شده و گامی به جلو بردارد، شاید نخستین گامش آن باشد که با نام و نشان واقعی مان به بیان دیدگاه های خویش بپردازیم و از آنها با شهامت دفاع کنیم.
وگرنه همواره کوچولو ترسو ضعیف و مظلوم باقی خواهیم ماند! نخواهیم ماند؟