پاپ سبز!

وقتی که این اسقف مشهور آلمانی، در آخرین سال ریاست جمهوری سید محمّد خاتمی توانست سرانجام به بالاترین جایگاه ممکن در کاخ زیبای واتیکان دست یافته و عنوان رهبر کاتولیک‌های جهان را از آن خویش سازد، کمتر کسی می‌توانست پیش‌بینی کند که در فاصله‌ای کمتر از سه سال خواهد توانست به چنین محبوبیت و مقبولیتی دست یابد؛ آن هم نه فقط در بین هم‌کیشان خود، که در میان اغلب ملل جهان.

امّا بندیکت شانزدهم با برخی هنجارشکنی‌ها و به ویژه با ورود به مسایل محیط زیستی نشان داد که نه تنها از جنس پیشینیان خود نیست، بلکه به خوبی با راز و رمز دوران معاصر آشنا بوده و می‌داند که تا چه اندازه دست‌درازی‌های آزمندانه‌ی نوع بشر می‌تواند حیات را در همه‌ی جنبه‌های آن به نابودی کشاند.
در حقیقت، این رهبر مذهبی، شاید بیشتر از بسیاری از سیاستمداران کشورهای اروپایی از خطرات جهان‌گرمایی، تغییر اقلیم، آلودگی هوا، کمبود آب شیرین، بیابان‌زایی، تزریق سموم کشاورزی به طبیعت و بحران به زیر آب رفتن جزایر در اثر بالاآمدن آب اقیانوس‌ها و آب شدن یخ‌های قطبی سخن گفته و پیروان خویش را به پاسداری از طبیعت و کاهش مصرف فراخوانده است.
به همین دلیل، بسیاری از مردم جهان، به بندیکت شانزدهم، لقب «پاپ سبز» داده‌اند؛ لقبی که در افزایش محبوبیت وی بسیار مؤثر بوده است.
این را می‌شود در بازتاب‌های آخرین سفرش به استرالیا نیز دریافت.
گزارش همشهری را از این رویداد می‌توانید اینجا بخوانید.

مؤخره:
می‌ماند یک آرزو! اینکه بشود در بین رهبران مذهبی خویش نیز، شخصیتی را به جهان معرفی کرد که همانگونه سبزاندیش و صلح‌طلب و طرفدار واقعی محیط زیست باشد؛ رهبری که با اقتدار بتواند حتا تا طبقه‌ی فوقانی عمارت آشنای ملل متحد در نیویورک ارتقاء یابد.
بسیار مایلم که آن رهبر مذهبی، ایرانی باشد و نامش: سیّد محمّد خاتمی.