نمونهای از مدیریت واحد یا یکپارچه در منطقه 22 تهران!
بیش از سه ماه است که شهرداری محترم منطقه 22 تهران (نواحی غرب تهران، چیتگر و پیکانشهر) میخواهد بلواری به طول 350 متر، موسوم به بلوار مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع را در ورودی شرقی باغ گیاهشناسی ملّی ایران احداث کند. بگذریم از اینکه تاکنون چندبار مجبور شدهاند، جدول کشی را خراب کرده و جابه جا کنند و حتا مسیر پیاده رو را نیز تغییر داده و سرانجام مجبور شدند، عرض باند شمالی را باریکتر از عرض باند جنوبی گرفته و به مسیر کوتاه 350 متری، یک انحراف معنیدار هم تحمیل کنند! بله اگر از همهی این ندانمکاریها بگذریم، دیروز متوجه شدم، پیش از آنکه تیرهای سیمانی برق را جا به جا کنند، پیمانکار مسئول آسفالت خیابان، دارد کار خود را انجام میدهد و قیرریزی نهایی را نیز انجام داده و ظاهراً همین امروز و فردا آسفالت نهایی هم ریخته خواهد شد! در صورتی که – همان طور که در این دو تصویر ملاحظه میکنید – عملاً امکان تردد در باند جنوبی وجود نخواهد داشت. افزون بر آن، مشخص است که سرانجام چارهای نیست جز آنکه آن تیرهای برق جا به جا شوند، منتها در هنگام جابه جایی، خسارتی هنگفت به زیرسازی و آسفالت جاده خواهد خورد. خسارتی که از جیب شهروندان عزیز تهرانی پرداخت شده و معلوم نیست به حساب چه کسی وارد خواهد شد!
یاد یکی از مباحث مطروحه در کارگروه تغییر اقلیم و آلْودگی هوا افتادم که چهارشنبه گذشته در همایش «چالشها و راهبردهای زیستمحیطی کلان شهر تهران» توسط دکتر متصدی به چالش کشیده شد؛ اینکه مدیریت شهر تهران باید واحد باشد یا یکپارچه؟!
نظر شما چیست؟ با دیدن چنین شیوهای در مدیریت پایتخت کشور، آن هم در بهترین منطقهی شهرداری تهران که به شهر سالم موسوم است، فکر میکنید درد کجاست و درمان کدام است؟!
مؤخره:
ساعتی پیش – 5 بعدازظهر 7 مرداد – در هنگام عبور مجدد از همین منطقه دریافتم که مراحل نهایی ریختن آسفالت هم به پایان رسیده است! تصاویر به اندازه کافی گویا هستند … ببینید:
