آیا هر جا بیابان باشد، فقر هم باید باشد؟!

عالی‌ترین مقام متولّی منابع طبیعی کشور، در تازه‌ترین اظهارات خویش که هم‌اکنون بر روی تارنمای همشهری موجود است، گفته‌اند: «هر جا بیابان باشد، فقر هم هست.»
    پرسش این است که پس چرا در کشورهایی چون امارات متحده عربی، بحرین، قطر، عربستان سعودی، کویت، تونس و … فقر دیده نمی‌شود؟! کشورهایی که قریب به 100 درصد از وسعت آنها در قلمرو سرزمین‌های خشک و بیابانی جای گرفته است!

     جناب دکتر فرود شریفی عزیز!
    هر جا بیابان باشد، فقر نیست، امّا هر جا بیابان‌زایی شدت بگیرد، یکی از شناسه‌های آشکار فقر خود را نمایان ساخته است. بار دیگر تأکید می‌کنم: وجود یا عدم وجود بیابان، نه می‌تواند دلیلی بر محرومیت و فقر یک کشور و ملّت باشد و نه دلیلی بر ثروت آنها. همان طور که هر جا جنگل هم باشد، دلیلی بر ثروت مردم آن کشور نیست (روزگار سخت معیشتی مردم بنگلادش و بسیاری از مناطق برزیل و آرژانتین و …، دلیلی بر این مدعاست). این نوع مدیریت حاکم بر سرزمین است که می‌تواند یک کشور و مردم را ثروتمند سازد یا فقیر. اینکه مدیریت یک کشور، چگونه و با توجه به چه ملاحظات راهبردی بر منابع خود نظر انداخته و از هنر تبدیل چالش به فرصت بهره‌مند است یا خیر؟
     اگر می‌بینیم که اتحادیه‌ی اروپا به صرافت سرمایه‌گذاری 50 میلیارد یورویی در صحرای سوزان آفریقا می‌افتد، اگر می‌خوانیم که درآمد ایالات متحده‌ی آمریکا از مناطق بیابانی خویش (از جمله گراند کانیون)، به مرزهایی نجومی رسیده و سیل گردشگران همچنان به سوی دیدن چشم‌اندازهای ناهمتای بیابانی در آمریکا، چین، تونس، الجزایر، مراکش، امارات متحده‌ی عربی و … سرازیر است؛ همه و همه نشان دهنده‌ی این است که چنانچه بتوانیم مزیت‌های نسبی سرزمین مادری را درست تشخیص داده و چیدمان توسعه‌ی درازمدت خویش را بر این بنیاد طراحی و پیاده کنیم، آنگاه دیگر نه خواهیم گفت: «هر جا بیابان است، فقر هم هست!» و نه بدتر از آن! دیگر تکرار نخواهیم کرد: «رعایت ملاحظات زیست‌محیطی، به معنی توقف کامل توسعه است!»
     مشروح گزارش همشهری را اینجا بخوانید. البته گزارش کاغذی و کامل‌تر این گفتگو در شماره‌ی شنبه آینده – 12 مرداد ماه – بر روی پیشخوان روزنامه‌فروشی‌ها در دسترس خواهد بود.