مهار بیابان‌زایی

چرا هنوز می‌توان مصادیقی از حیوان‌آزاری را در ایران دید؟!

و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون
و بدانیم اگر کرم نبود، لطمه می‌خورد به قانون درخت …

حیوانات میتوانند درسهای بزرگی از ایثار و عشق و مقاومت به ما بدهند، اگر یادمان باشد که به قول سهراب عزیز: چشمها را باید شست ...

 

    بی‌گمان، یکی از شناسه‌های توسعه‌ی انسانی، ارزشی است که انسان‌ها، نه فقط برای انسان‌ها که برای همه‌ی زیستمندان طبیعت، از گیاهان گرفته تا جانوران قایل هستند. حیات، به مفهوم دقیق کلمه، تنها هنگامی پایدار، باکیفیت و پرنشاط خواهد بود و خواهد ماند که بتوانیم در کنار خویش از موهبت حضور گیاهان و حیوانات نیز بهره‌مند باشیم. جهان بدون سبزینه و بدون پرنده و کرم و سگ و گربه و یوز و گراز و اسب و قورباغه و … چیزی نیست جز همان جهنمی که خداوند وعده‌ی آن را به بدخواهان و ستم‌پیشگان داده است.
    به باور نگارنده، برای مهار پدیده‌ی شرم‌آور حیوان‌آزاری باید کاری بنیادی را آغاز کرد و از کودکستان و دبستان آغاز نمود.
   اگر بتوان فرزندانی را تربیت کرد که دلشان برای یک پرنده، یک درخت، یک سگ، یک گربه، یک سمور آبی و … بسوزد و هیچگاه به خود اجازه ندهند که برای تفریح و سرگرمی به آزار این آیه‌های بی‌گناه و مفید خلقت بپردازند، آنگاه می‌توان امیدوار بود که آینده‌ی این بوم و بر مقدس در دستان ایرانیان توانمند و مسئولیت‌پذیری خواهد افتاد که نقش خود را به عنوان شهروند صلح‌جو و مفید جامعه‌ی جهانی به خوبی ایفا کرده و ایرانی پرتوان، طبیعت‌دوست و عدالت‌محور را به جهان معرفی خواهند کرد.
   پرهیز از ترویج رسوم غلط، که به یکی از آنها در یادداشت پیشین هم اشاره کردم و یا عدم افتخار به عکس گرفتن در کنار لاشه‌ی حیوان بی‌گناهی که برای تفریح شکار کرده‌ایم، می‌تواند از مصادیق امیدوارکننده‌ی مهار این پدیده‌ی شوم در ایران‌زمین باشد.

    یادمان باشد که ما فرزندان آن ایرانی فرزانه‌ای هستیم که متجاوز از ۲۵۰۰ سال پیش گفته بود:

به فهم آب رسیدن و گندم را گرامی داشتن،
این آیین من است.
پس هرکه رونده ای را بیازارد
جهان را آزرده است.
او که درختی را بیافکند،
بی اجاق خواهد مرد.
او که آب را بیالاید،
روان خویش را آلوده است.

 کوروش بزرگ (ترجمه شده از منشور پارسوماش)

 

    مؤخره:
    ممنون از آونگ خاطره‌های ما که به موقع زنهارمان داد. خوشحال می‌شوم تا دیگر سبزاندیشان دنیای مجازی نیز در نکوهش حیوان‌آزاری یادداشتی را در تارنمایشان اختصاص دهند. در ضمن این یادداشت در صفحه ۲ روزنامه همشهری امروز – نوبت عصر  ۶ بهمن ۸۷- منتشر شده است.

 

    در همین ارتباط و از همین نویسنده:
– گراز خوب، گراز مرده است!
– انسان زیان‌کار ؛ حیوان زیان‌کار ، شرق‌الاوسط و کریستف‌کلمب!
– امیدوارم سگی را نوازش کنی
– عکس گرفتن در کنار لاشه‌ی شکار به چه معنی است؟
– برای اشک‌های اسماعیل کهرم
– از مارمولک‌ها بیاموزیم
– در نکوداشت روز ملی حمایت از حیوانات

محمد درویش

عضو هیئت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور

نوشته های مشابه

7 دیدگاه

  1. آقای درویش عزیز ضمن تشکر از این متن زیبا متاسفانه حیوان آزاری گویا در خون بیشتر هموطنان جریان دارد.
    چند روز پیش شوهر دوستم از کرج بر میگشته وسط راه میبینه شغالی را ماشین زده و در کنار جاده مردم ده نزدیک با چوب و آهن و سنگ به جان شغل نیمه جان افتاده اند و در مورد قسمت کردن پوست و گوشت و دندانش صحبت میکنند. این دوست از آن روز بیمار شده و نتوانسته سر کار خود برود…
    همانطور که نوشتید این مسئله ایست که باید والدین به کودکان خود آموزش دهند که متاسفانه در مملکت ما برعکس آن صدق میکنه.. امیدوارم روزی اوضاع بهتر بشه.

  2. با سپاس از اشاره ی درستی که به عادت های زشت حیوان آزاری داشتید ، توجه شما را به یادداشتی که من در وبلاگ دیده بان کوهستان ( 19/2/86) داشته ام جلب می کنم .
    سبز باشید

  3. ضمن تشکر از کامنت شما.
    زمانی در این راه خود را بسیار تنها میدیدم . ولی پس از آشنائی با شما وب لاگ نویسان سبز شجاعت بیشتری در این راه و برخورد با مردم پیدا کرده ام…

  4. درویش عزیز سلام
    قطعه ای که از کوروش بزرگ گذاشته ای بسیار زیبا بود.ممنون.

  5. ممنون از نوشتهَ زیباتون.
    در صورت امکان ترجمه ای را که قطعهَ کوروش بزرگ را بر گرفتید معرفی نماید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا