بزرگ‌ترین سد دنیا!

بعد از جنگ جهانی دوم ، دستگاههای تبلیغاتی کمونیستی سد سازی را نیز به عنوان یکی از دستاوردهای عظیم بشری به دنیا معرفی کردند . تا پیش از آن سد به عنوان آخرین گزینه برای پیشگیری از اتلاف آبهای جاری و مدیریت درست منابع آب تلقی میشد . هنوز هم در کشورهای پیشرفته سد نه تنها آخرین گزینه است ، بلکه نهایت سعی نیز به عمل می آید تا با زدن کانالی فرعی و دور زن سد خط تردد کشتیرانی را در رودخانه نبندند و از آن مهمتر اینکه به دقت مراقب هستند تا حجم آب ذخیره شده در پشت سد به گونه ای نباشد که رودخانه را از حوش و خروش بیندازد و آن را تبدیل به چشمه ای باریک و خاوش کند . نتیجه این شده است که اگر به سدهایی که ظرف چهل سال اخیر در اروپا و آمریکا ساخته شده اند نگاهی بیندازید می بینید که حجم رودخانه در پایین دست و بالا دست سد تفاوت چندانی نمی کند و حیات در هر دو بخش آن جاریست .
بهرحال کمونیستها سد را تبدیل به یکی از نشانه های غظمت و دست یابی به تکنولوژی برتر در جهان کردند و هر جا سدی می ساختند ، تمام رژیمهای کمونیستی جشن می گرفتند! نمونه اش سد اسوان در مصر بود که شوروی ساخت . چین در زمان مائو کار را به جایی رساند که شعار ” هر ماه یک سد! ” را در پیش گرفت و اگر شکستن پی در پی سدهای بی حساب و کتابی که می ساختند نبود معلوم نبود که این روند خطرناک را تا کجا ادامه می دادند؟ متاسفانه بعد از انقلاب اسلامی و حاکم شدن نگاههای چپ گرایانه به اجتماع ، اقتصاد و علم ، سد سازی نیز به عنوان یکی از نشانه های پیشرفت تکنولوژیک وارد تفکر رسمی مدیران مملکت شد و تا به امروز نیز باقی مانده است . اصولا” تمام افتخار دولت هشت سالهء آقای رفسنجانی به شمارش سدهایی که غالبا” در بیابانها یا کوهستانهای گرم و خشک ساخته شده بودند خلاصه میشد . آنهم چه سدی؟ بندهایی خاکی که چشمه هایی کم جان و بی رمق را پشت خود حبس می کردند . در این سویشان شوره زاری بزرگ بوجود می آمد و در آنسویشان هم چشمه ای فصلی و گاه خشک و گاه با اندکی آب جاری باقی می ماند . این هم حکایت سد و سدسازی در کشور ما بود . خب خیلی طبیعی هست که در مملکتی که مردم و مدیرانش همچنان سدسازی را رسیدن به اوج قله های پیشرفت و تکنولوژی می دانند ، مراسم بزرگداشت روز مقابله با سد سازی تحمل نمی شود . مگر در حال حاضر ساخت نیروگاههای اتمی در دنیای پیشرفته گزینه ای نامطلوب تلقی نمی شود؟ مگر کشرهای اروپایی مانند آلمان و سوئد یک به یک نیروگاههای اتمی خود را تعطیل نمی کنند؟ اما در کشور ما چه؟ انرژی هسته ای آنچنان با عظمت و جلال و جبروت و شکوه و شوکت معرفی میشود که یکی از علمایمان در خطبه های نماز جمعهء تهران دسترسی به انرژی هسته ای در کشور مان را جزو ” مقدسات ” برشمرده بود . در یک چنین شرایطی دیگر نمی شود به سادگی و با دیدگاهی علمی به موضوعاتی مانند سدسازی یا بکارگیری انرزی هسته ای نگاه کرد و در نقدشان نوشت .

سلامی اقای درویش…من خودم تنکابنی هستم. حتما خوب می دانید که دست بردن در حریم رودخانه معروف تنکابن موجب شده است که نسل ماهی‌های آزاد این رودخانه رو به انقراض باشند. این ماهی‌ها به دلیل فاصله کمی که از دریا به محل تولدشان دارند که در حدود 100 کیلومتر می‌شود پس از تخم ریزی نمی میرند و برای همن زیاد عمر می کنند. اما دست بردن در حریم رودخانه موجب کم آب شدن آن و ایجاد موانع مصنوعی بر سر راه ماهی‌ها در بازگشت به زادگاه خود است. در سفری بهمن ماه امسال به تنکابن داشتم به رودخانه نوشا، که زادگاه اصلی این ماهی‌ها است رفتم. با کمال تعجب دیدم که این ماهی‌های باشکوه و زیا هنوز در آن مکان هستند اما چه حیف که نسلشان رو به انقراض است. یاد هست که وقتی بچه تر بودیم و به کوه می رفتیم پدرم قلاب ماهیگیری با خود داشت و می گفت ناهارمان ماهی خواهیم خورد. آنقدر ماهی بود که شکار یکی از آنها عددی محسوب نمی شد. اما امروز این ماهی‌ها نه به دلیل شکار بی رویه که به دلیل سیاست [ای غلط شهرداری در حال انقراض هستند.