چه پارادوکسی دارد این تصاویر!

ای بابا!
اینخ رسمش
همه دارند میگویند و می خندند و می رقصند و درویش خان رو حالا تنها گذاشتند!
اینه رسمش!بی وفا بی وفا بی وفا رفتم که رفتم!
حاج آقا سلام علیکم
حداقل شما تشریف بیاورید اینجا یک صحبتی چیزی بفرمایید

درویش خان خودش مانند یک بوستان پر از گل و بلبله ، یک آبدارچی داره که نگو و نپرس! ماه!!
چرا یادی از عمو اوقلی آبدارچی نمی کنید درویش خان؟

عقرب زلف کجت با قمر قرینه
تا قمر در عقربه ، کار ما چنینه

کیه کیه در می زنه من دلم می لرزه
درو با لنگر می زنه من دلم می لرزه

ای پری بیا در کنار ما
جان خسته را مرنجان

از برم مرو ، خصم جان مشو
تا فدای تو کنم جان

از برم مرو ، خصم جان مشو
تا فدای تو کنم جان

نرگسِ مست تو و بخت من خرابه
بخت من از تو و چشم تو از شرابه

کیه کیه در می زنه من دلم می لرزه
درو با لنگر می زنه من دلم می لرزه

ای پری بیا در کنار ما
جان خسته را مرنجان

از برم مرو ، خصم جان مشو
تا فدای تو کنم جان

از برم مرو ، خصم جان مشو
تا فدای تو کنم جان

وعده کردی …… وعده کردی
لب لعلت را ببوسم
لب لعل نمکینت …… به مثال غنچه تر

دیشب بر ما بود بر ما بود یار من
چقدر با صفا بود با وفا بود یار من

قد رعناش رو ببین …… زلف چلیپاش رو ببین
بشکند یا نشکند …… آخر دل آواره را
ببوسم یا نبوسم …… لعل بت مه پاره را

دیشب بر ما بود بر ما بود یار من
چقدر با صفا بود با وفا بود یار من

نیست چون دسترسی
تا رخ زیبات را ببوسم
رخ زیبای تو مانند ندارد
ندارد ندارد ندارد

قد رعناش رو ببین …… زلف چلیپاش رو ببین
بشکند یا نشکند …… آخر دل آواره را
ببوسم یا نبوسم …… لعل بت مه پاره را

دیشب بر ما بود بر ما بود یار من
چقدر با صفا بود با وفا بود یار من

******

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت کلامی و سلامی نفرستاد
فریاد که آن ساقی شکر لب شیرین
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

ای حبیب من …… ای طبیب من
عشق روی تو …… شد نسیب من
ای نگار من …… گلغدار من
شرح عشق تو …… شد شعار من

درویش خان اشعار از شیدا است که با حنجره داوودی عارف قزوینی خوانده می شد