و سرانجام چهارمین موج سبز وبلاگستان از راه می‌رسد!

      بعد از یک دوره خواب زمستانی – آن هم از نوع قطبی و کمبو‌اش! – دوباره گویا قرار است چرخ‌های سبز وبلاگستان به چرخش درآمده و همه به بهانه‌ی کپنهاگ، برگی از دفاتر مجازی‌شان را سبز کنند.
    امید که این دعوت و موج‌آفرینی، سبب شود تا برخی از دوستان را که مدت‌هاست حتا خاک وبلاگ‌شان را هم جارو نکرده‌اند، دوباره در این محیط دوست‌داشتنی و بالنده ببینیم و از دیدگاه‌هاشان بهره‌مند شویم.
    ممنون از محسن تیزهوش عزیز و دکتر مهدی اشراقی گرامی که مانند همیشه، همه‌ی زحمت‌ها را داوطلبانه به جان می‌خرند و سبزینگی وبلاگستان را پاس می‌دارند. و البته ممنون از نمایندگان عالی مقام ۱۹۳ کشوران جهان که با حضورشان در کپنهاگ سبب زایش دوباره موج سبز را در وبلاگستان فارسی مهیا کردند.
     پس وعده‌ی ما : چهارمین موج سبز در آخرین دهه از آخرین ماه پاییز دوست‌داشتنی 88 … و به بهانه‌ی کپنهاگ.

     می ماند یک حسرت:
    چند روز پیش با اروند مشغول جستجوی یک کارتون مناسب بودم که ناگهان این کار را دیدم و دلم گرفت … هرچند نتوانستم دلیل گرفتن دلم را برای اروند توضیح دهم! درست مثل زمانی که اشکهای طبیعت هم آنقدر درآمد تا خشک شد و رفت …
     خواستم بگویم: نکنید این کار را بچه‌ها! وبلاگ‌های شما، فرزندان شما هستند؛ آیا کسی مجاز است که فرزندش را نیست کند و یا به فراموشی بسپارد؟! فرزند را باید تا هستی، تا نفست گرم است و تا رطوبت چشمانت باقی است، عاشقانه و بی‌منت دوست داشت و نوازش کرد. همین!
    یادی باید کنم از سپهر سلیمی عزیز که در راه‌اندازی سه موج گذشته وبلاگستان، بسیار زحمت کشید و با زیستایش خوش درخشید؛ امّا همچنان در حیرت و افسوسم که چرا عمر آن زیستا مثل پروانه بود و حالا مدت‌هاست که نه زیستای سپهر – یا به قول خودش: آخرین دسته گل سبزش! – را می‌بینیم و نه خود سپهر  را! می‌بینیم؟ حتا شماره تلفنش را هم عوض کرده است؛ چه رسد به پسورد تارنمای محبوبش!

    لطفاً جواب دهید آقا سپهر نازنین. موج چهارم برای پرشی بلندتر و پروازی در اوج‌تر به یاری همه‌ی ما نیاز دارد.