حتا مرگ هم می تواند پدرسوخته باشد! نمی تواند؟

عکس اول :
مرگ در امتداد زندگی … مرگی که زندگی به دنبال خود دارد.
از این بحث های بعد زمان لذت می برم ..
پایدار باشی رفیق

سلام به همگی
به نظر من مرگ یا مردن برای ما آدمها خیلی با این ماهی که در حال خورده شدنه فرق می کنه
ما می میریم و در دنیای دیگه متولد می شویم. ولی این ماهی بیچاره خورده می شه تا زندگی رو توی این دنیا ببخشه
مردن برای کسی که میمره خوشاینده. چون از این دنیا و زنجیرهایی که به دست و پامون می زنه رها می شیم ولی برای بازمانده ها خیلی دردناکه مخصوصا که کسی که مرده ستون یک خونواده باشه.
پدر من 8 سال قبل از فوتش سکته قلبی کرده بود و یکبار که حالش خیلی بد شده بود می گفت خودشو روی تخت CPR از بالا دیده و دیده که دکترها دستگاهها رو ازش جدا کردن . این اتفاق توی ساعت 11- 12 شب براش افتاده بوده . بعد دیده آسمون براش باز شده یک آسمون آبی و روشن . می گفت اینقدر سبک و شاد شده بودم که اصلا دلم نمی خواست برگردم . برگشته بود و 8 سال دیگه پیش ما بود. خیلی جوون بود هنوز نوه هاشو ندیده بود که برای بار دوم خیلی آروم و خیلی خوشحال وقتی داشت می رفت سرکار در حال شوخی با همکاراش توی ماشین اداره ( آخه پدرم خیلی اهل شوخی و مزاح بود. همیشه خنده روی لباش بود و همه از مصاحبتش لذت می بردن ) پر کشید و رفت. گاهی اوقات خوابشو می بینم و می بینم که جاش خیلی خوب و به قول ما زمینی ها خیلی با کلاس و پر و پیمونه و عجیب همونجوریه که دوست می داشت. اهل کتابخوندن بود. و من می بینم که کنار یه شومینه روی یه مبل راحتی لم داده و بدون دلواپسی داره کتاب می خونه . ولی ما که اینجا موندیم و دلتنگشیم و فقط منتظریم که شاید شاید یه روزی اونو دوباره ببینیم. توی آغوشش بپریم. دستهای مهربونشو ببوسیم. و باور کنید که شستن سنگ مزارش و دیدارش در خانه ابدیش هیچ تسکینی بر دل داغدیده ما نیست. نمی دانم کاش پسرم مثل اون مرد بزرگی می شد. کاش او بود و پسرم او را می دید. کاش او بود تا دوباره سرم را روی پایش می گذاشتم و او موهایم را نوازش می داد . گرچه پدرم جسمش برای روح بلندش کوچک شده بود. دوست داشت پر بکشد در آسمان آبیی که دیده بود . دوست داشت آرامش داشته باشد. ما هم راضی هستیم به خوشی او و رضای دوست.
و همیشه نوشته روی سنگ مزارش را در ذهنمان مرور می کنیم
این خط من از کاغذ

هم پاک شود روزی

این دست من از خاک است

و هم خاک شود روزی

هر کس که مرا داند

یا خط مرا خواند

شاید که کند یادم

وغمناک شود روزی

دکتر ! از این شکلک سبزا که حالشون به هم خورده تو بساطتون نیس؟!
:-&

واییییییییییییییییییییییییییییییییی استاد جان
نگین که نیش خوردشم
ولی خداوکیلیش آدم نیشم میخوره نیش عقرب به این پدر سوختگیو بخوره@

زن و بچه مردم ! نه مرد !!

عالی

این جا کامنت های دوستان ما چقدر زیاد است

در برین بچه ها 😀

همین است دیگر !

عقرب را عقربی بزرگ تر باید !

پاسخ:

یا دست بالای دست بسیار است!

خیلی متشکرم .
بااجازه .

عکس ها رو دیدم و نظرها رو خوندم . دیدگاهها برام خیلی جالب بود .
تعبیر “رقص ماهی” خیلی به دلم نشست .

من اما ، دلم می خواد از دید شکارچی به مرگ نگاه کنم . اصلن دلم می خواد بگم ما آدم ها شکارچی مرگ هستیم . می تونیم مرگ رو شکار کنیم . می تونیم حتی مرگ رو غافلگیر کنیم . می تونیم دست مرگ رو بگیریم و دوتایی بریم یه هوایی بخوریم .
می تونیم رفیق باشیم ، حواسمون به هم باشه ؛ هوای هم رو داشته باشیم …

و یادمون نره که :

“مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است ”
و
” کار ما نیست شناسایی «راز» گل سرخ،
کار ما شاید این است
که در «افسون» گل سرخ شناور باشیم ”

پس :

” بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم … “