چرا در پیک نوروزی، هیراد خوشگل‌تر از من شده؟!

چه ابتکار جالبی…
حالا شما بخاطر این ابتکار و بزرگی خودتون ببخشیدش…

ماشالله! پدر بزرگ شما عجب هیبتی دارند
ارتشی بودند؟

ولی عجب هیبتی دارند جون می دادند که دوره افسری رو می دیدند به عنوان افسر ارشد نیروی زمینی بخش لوژستیک

چه پیک نوروزی جالبی؟مگر هر مدرسه می تواند جداگانه پیک نوروزی چاپ کند؟

به به چه جالب! ایشان نهل مهاباد هستند؟چون اصیل ترین کرد ها گمان کنم متعلق به مهاباد باشند

ولی ایشان با این هیبت حیف شد که در ارتش وارد نشدند……هرچند اروند بین خودمان باشد فرزند دو تیپ اشخاص بودن فوق العاده سخت است:خان ورشکسته و ارتشی بازنشسته

بیجار….نگفته بودی ولی خوب هیبت و سبیل های اساسی دارند
ایشان اهل شکار هم هستند چون بیجار در قدیم شکارگاه ممتازی بوده است

ارتشی ها بویژه اگر از آن ارتشی های استخوان دار قدیمی باشند 30 سال یعنی از شروع جوانیوارد خدمت می شوند و در میانه دهه 50 عمر بازنشسته می شوند در حالیکه هنوز انرژی و توان دارند اما خوب از کسی که عمری برای نمونه افسر توپخانه بوده نمی توان انتظار داشت کار دیگری بلد باشد پس در هنگام خانه نشینی وبال اهل و عیال می شوند از همه چیز ایراد می گیرند می خواهند نظم اهنین را بیشتر از پیش در خانه پیاده کنند

پس اعتقاد داری به وجود یه بستر که بتونه به اون حادثه ی شاد ختم بشه؟

بستری که در اون ، آدم هایی حضور دارن که :
هر دوشون “وزن ِ بودن ” رو احساس کردن ،
هر دوشون به مهتاب بد نمی گن ، وقتی تب دارن ،
هر دوشون ساده هستن ، چه در باجه ی یک بانک ، چه در زیر درخت …

و وقتی این بستر فراهم بشه ، اون حادثه تر و خیس اتفاق می افته.

موافقی؟

پس لطفا “دانائی” رو برای من تعریف کن ،
شاید ما تو تعاریف با هم مشکل داریم ، شاید هم نه.

من می شه خواهش ِ سروی را ادامه بدم و البته بخواهم
که این جا ادامه بدیم؟

پاسخ:

چرا كه نه!
اينجا آزادي در حد بندسليگا وجود دارد! ندارد؟

ادامه از آن پست:

متین جونم و ساحل جونم
این که یار را بشناسی ؛
تحلیل کنی ؛
فرمتش را با فرمت ِ خودت تطبیق بدهی و
بعد “تصمیم” بگیری عاشقش شوی ؛
عشق نیست!
عشق اصلا در یک کلام یعنی ناغافلکی

من هم که همین رو گفتم شقایق جان
همین که در 43 نوشتی

من هم معتقدم که در عشق ، “انتخاب” نمی کنیم

اما کمی با این “ناغافلکی” مشکل دارم

میشه “ناغافلکی” رو معنی کنی؟

شقایق جون من اصلاً منظورم از شناخت, تحلیل نبود.

تحلیل کردن مال حساب کتاب روزگاره. مال چیزهای بلورین نیست. چیزایی که به شفافی و شکنندگی دوستی ناب و عشق باشه نیست.
آشنایی یه اتفاقه. یه حادثه است.
عشق مفهوم و ماهیتش فرق داره.

تعاریف کلمات ما با هم فرق داره. برای همین هی دور خودمون میچرخیم

مي‌خنديم، غش غشه وار…
😉

پاسخ:

مي تونم الان قيافه ات را در حالي كه از همون دامن هاي چين چين پوشيدي، حدس بزنم! منتها توصيف هايم را بيش از اين تصويري نمي كنم! چون ممكنه مجبور بشي نشاني اينجا را هم بابت مصلحت! ديليت كني! نمي كني؟ مي كني؟!

حیف که این جا نمی تونم یه فصل درست حسابی قربون صدقه ات برم فری من!

پاسخ:

ببخشيد! اونوقت اين فري من ، يعني من؟

این حس سبکبالی که گفتید جدا کم نظیره و خیلی دوست داشتنی ؛

اون قدر عزیز که وسط ِ یه سفر ِ کاملا تفریحی در کنار آدمهایی که عمیقن دوستشون داری ؛ دلت برای حال و هوای اینجا پر بکشه…

تو عشق اگه نوبت رعایت کنی سرت کلاه میره دکتر جان!باید رو هوا بقاپیش!
البته شما که خود استادید نافرم!مدارکش هم موجوده!

پاسخ:

عجب! پس مداركش هم موجوده! حالا يه مداركي نشونت مي دم تا قاپيدن در حضور استاد را فراموش كني فرزندم!

🙂

ممنونم از كامنت + تتون.

پاسخ:

قابلي نداشت اون + چين تون!

عمو محسن گرامي
اگه جوابش دل نشين نبود عيسي منشانه يکبار ديگه صورتت رو به سيلي جواب او بسپار
و فرياد بزن که:
عشق فرياد رساي من و توست
باز کن پنجره را که شقايق اينجاست
و
وقتي کتاب فاصله ها بسته مي شود
زيباست جمع خواهش من با غرور تو

پاسخ:

اتفاقاً شقایق اینجا نیست! داره درس می خونه مثلن!!

کالیراد عزیز

بسیار زیبا می گوئید ،
اصلن تا شقایق هست ،
اینجا و یا آنجا ،
فرقی نمی کند ،
زندگی باید کرد .
اما ،
اگر کتابش رو نبست و باد ورقش زد ،
چطور باید خواهشمو با غروش پپوند بزنم ؟

کالیراد عزیز

حتمن ،
حتمن ذهنمو دچار این هم خواهم کرد .
ذهن پر از ” عشق ” تان گل باران .

پاسخ:

چه جمله زیبایی گفتی عمو:

ذهن پر از ” عشق ” تان گل باران .

شرمنده می کنید، عمو محسن. گاهی می خونم و می خونم و لذت می برم. ساکت هم می شم، این طور وقت ها! 101 عالی بود و کاملن محسوس.

راست می گی، اروند. ترس که بیاد، عشق می زاره می ره. تو انجیل متا اومده که: “در عشق، هیچ ترسی وجود نداره. عشق حقیقی ترس رو بیرون می کنه و عشق در کسی که می ترسه، هویدا نمی شه…
اما با اون بخشی که گفتی عاشق تنهاست، موافق نیستم. نگاه خیس و عمیق عاشق نمی ذاره چیزهایی رو که در اطرافشن، نبینه و احساس تنهایی کنه.

پاسخ:

ـ دچار يعنی: عاشق.
و فکر کن که چه تنهاست
اگر که ماهی کوچک٬
دچار آبی دريای بيکران باشد.

هميشه عاشق تنهاست
و دست عاشق در دست ترد ثانيه‌هاست.
و او و ثانيه‌ها می‌روند آن طرف روز.
و او و ثانيه‌ها بهترين کتاب جهان را
به آب می‌بخشند.

مونترای عزیز:
من فکر می کنم که تنهايی از همون نخستین لحظه ی آفرینش حادثه عشق ، زاده می شود و با عشق بزرگ شده و گسترده می گردد. می دانی چرا؟
چون عاشق صداهایی را می‌شنود که ديگران نمی‌شنوند. عاشق چيزهايی احساس می‌کند که ديگران نمی‌کنند و رازهایی می داند که دیگران نمی دانند.
برای همین است که می گوید:

من گنگ خواب ديده و مردم همه کر/ من عاجزم ز گفتن و خلق از شنيدنش

پس یادت باشد:
او که عاشق‌تر است٬ بيشتر می‌داند و آنکه بيشتر بداند٬ – چه بخواهد یا نخواهد – بيشتر از آنها که نمی‌دانند فاصله دارد.
مونترای عزیز:
او که عشقش بزرگتر است٬ خواب بزرگتری می‌بيند و او گنگ‌تر و ديگران کرترند.
این قانون عشق است و باید که در او شناور ماند و نپرسید که چرا؟!

“ناغافل کی” مربوط به ابتدای جاده ست. وارد که شدی، باید مثل هر چیز دیگه ای مسئولیتش رو بپذیری… مسئولیت پذیری صفت آدم هاییه که بزرگ شدن و می دونن از خودشون، زندگی و اطرافیانشون چه انتظاری دارن. حتا هوس کردن هم- اگه نمی خوایم سانسورش کنیم- مسئولیت داره، نداره!؟ من هوس می کنم برم کوه و می رم. این رفتن هموم مسئولیتشه، نیست؟

پاسخ:

و همه چیز از ابتدای جاده و نخستین قدم است که شکل می گیرد. مثلن آشنایی تو با این وبلاگ چگونه بود؟ کاملن تصادفی یا ناغافلکی!
اما ماندنت و استمرار بخشیدن و پررنگ شدن حضورت، بسته به میل و اراده و علاقه ی خودت شکل گرفت.
اما فکر کن اگه اون ناغافلکی اول شکل نمی گرفت، آیا بقیه رویدادها اتفاق می افتاد؟
برای همین است که می گویم: نقش اتفاقات تصادفی (ناغافلکی) در سرنوشت آدمها انکارناشدنی است.

40:
هیچ اشکالی نداره ، به شرطی که مسئولیت هوس هامون رو بپذیریم
و بتونیم درست مدیریتشون کنیم

پاسخ:

هوسی که درست مدیریت بشه، دیگه نمی شه اسمشو هوس گذاشت! می شه یه خواسته؛ یک نیاز که باید جواب داده بشه به معقول ترین شکلش.

اروند جان داشتم فكر مي‌كردم با اين تيريپي كه شما براي من تجسم كرده و در نظر گرفتيد، احتمالاً كاريكاتور من از هيراد هم خوشگل‌تره!

به خدا!!!
حداقل يه ربع باعث خنده‌‌س!

پاسخ:

بر منکرش لعنت!

خودمون يه پارسا اينجا داريم واسه هفت پشت كليه‌ي همكارا بسه!

پاسخ:

برو بالاتر …

داشتم دكتر؟! سرم خورد به سقف!

پاسخ:

حالا خوبه دامن چین چین پات نکردی پس! نه؟

همینه ! ننه بابای ما میدونستن اسم مارو واقعا پارسا نذاشتن دکترجان!
هرچند شما خودت میدونی لابد!

پارسا و فری خانم فکر نمی خوان که!
خودشون بالغ وعالغند!!نه خانمی؟

رسیدن به خیر عمو محسن عزیز

اروند خوب
وقتی چراغ را دیدی
و رنگ را وسیله حرکت و یا منع حرکت دانستی نمی توانی در سرزمین عشق در صف بزنی
و باید رنگ ها به تو فرمان بدهند
اما من معتقدم و باور دارم در سرزمین عاشقی بی رنگی تنها رنگ پیروز است

چشم ها را شستم
قطره ای اشک به دامان ریخت
آه را بوسیدم
باد هم در پیچش موی سیاهش مانده است
کاش آن روز به او می گفتم:
دوستت می دارم
یاس را می بویم
قاصدک پیغام من را می برد
او نگاهی می کند

کاش آن روز چراغ قرمزی و صفی نبود
کاش در صف ایستادن را نمی دانستم
و کاش آنروز به او می گفتم:
دوستت می دارم و یقین می دانم دوستم می داری

سلام استاد محسن

دکتر جان دعوا که نداریم ! ولی نمه نمه رو هستم اسیدی!
من این اتاق رو دوست دارم همین و خلاص!
من ذرت مکزیکی رو ترجیح میدم!!!

بله. مرسي. 🙂

به مونترا :
ممنون گلم

راستش من یه سری سوال تو ذهنمه که دلم می خواد جوابشون رو بدونم یا نظر دیگران رو بدونم تا ببینم چقدر به نظر من نزدیکه ، ایا اونها جهان بینی بهتری دارن ، شاید نکته ای گوشه ی ذهن دیگران باشه که من تا حالا بهش فکر نکردم

مثلا :
آیا صداقت مرز داره؟
مرزش کجاست؟
امروز از یکی از همکارام (شیرین ) که نویسنده ی خوبی هم هست این سوال رو پرسیدم و گفت :
” بله ، مرز داره و مرزش میزان درک طرف مقابلمه . ممکنه من یه چیزهایی رو به تو بگم چون تو درکش رو داری اما برای دیگری تعریف نکنم چون اون طرف درک نمی کنه و ممکنه به خودش یا به من آسیب بزنه ”

از یکی از دوستام همین سوال رو پرسیدم و گفت : ” مرز صداقت ، حریم شخصی منه ”

و خیلی های دیگه خیلی جواب های دیگه دادن

من درک نمی کنم وقتی می گن صادق باشیم با اینکه واسه صداقت شرط و شروط و حد و مرز می ذارن چطور سازگاره ؟

این سوال اولم …
آیا کسی هست که مرا یاری کند؟

رجاء واثق‌تون خيلي واثق‌تر از اين حرفاست عمو خان!
مگه دستم به اين پارسا نرسه!!!

😉

پارسای عزیز

خوب من هم ” هستم ” ،
اما نه – اسیدی – که از انواع اسید ها سخت هراسانم ،
هستم در قد و اندازه های خودم ،
من کم می خوابم ، زیاد حرف می زنم ، چای زیاد می نوشم – قهوه اندک،
اما هرگز شگلات 98درصد تلخ سوئیسی نخورده ام ،
اصلن تلخ ها را دوست ندارم ،
پس مزه آن شکلات را هرگز نفهمیده ام ،
اینجا هم منظور ” پارسای عزیز” را از ماسک اصلن نفهمیدم.
چیپس – لای — داربی مزه بسیار دلچسبی دارد ،
اگر قرمز باشی و آبی برده باشد ،
یا اگر آبی باشی و قرمز برده باشد ،
دندانپزشک لازم میشود ، و بقیه قضایا ،
اما باید مواظیب بود چیپس های – لای — داربی زمین نریزد .
یک جورائی حیف میشود .
اگرچه ممکن است اصلن پاکتش را خالی کنیم زمین .
و بعد حال کنیم .

سروی مهربان

حضور در چنین فضا ئی خاص ،
و همراهی ” انسان ” هائی خالص و ناب همیشه مغتنم است ،
اگرچه نیاز هریک از این ” حضور ” ها با دیگری کنار خود متفاوت باشد ،
خلاقیت و هنرمندی این ” حضور ” ها آنجاست که ذهن هاشان در هم آمیزد ،
تراوائی ذهن هاشان بروز کند تا از لابلای آن ،
” مهارت های زندگی ” تجربه امان شود ،
به تصور من یکی از زیبائی های این فضا ،
گقتگوهائی بود که از لابلای گفتار های دیگری کنار مان بمیان می آمد ،
نه دستور جلسه ای ،
نه موضوع از پیش تعین شده ای،
نه اجباری ،
نه بایدی و نه نبایدی ،
و این زیبا ترین حالت برخورد ذهن هائی است که به کنار یکدیگر می آیند .
این گفتگو هائی که در گرفت گفتگو هائی نیستند که به پایان آن بیاندیشیم ،
این گفتگو ها با رشد هر یک ازما مفهیم نو تری میابند ،
مثلن پایان گفتگو های من ، پایان همچون خود منی خواهد بود.
وحجم پرداختن به اینها نیز ،
به حچم نیاز ها و تجربه های هر یک از ما بستگی دارد .
پس خواهیم گفت و خواهیم شنید ، در فضائی پر از طراوت و سرخوشی ،
من نخواهم گفت :
اینگونه باشد یا آنگونه ،
تلاش میکنم ، فضا بگونه ای باشد که انگیخته بمانم ،
…………………………………………..،
چیزی درونم میگوید انگیخته خواهم ماند .

مونترای عزیز

اینهمه سئوال !!
دنبال دقتش نگردیم ،
مبصر هم که داریم ، نداریم ؟
نه مبصر نداریم ،
این ” نخودی ” عزیز خودش صدتا مبصر است ،
اصلن خودش مبصر تعیین میکند !! نمی کند ؟؟؟؟
پس اینهمه راه فراوان ،
کفش ها را بپوشیم ،
راه های رفتنی رو باید رفت .
از هر سو که باشد .

پاسخ:

آقا ما مخلص آ« چیز درون تان هم هستیم و بهت قول می دهم که انگیخته خواهی شد! یعنی درستش اینه که شدی عمو جان! نشدی عمو جان؟
درود …

اونوقت چطور؟!