پیام یک اسکناس فرسوده‌ی 200 تومانی!

برمی‌گردم و حرف می‌زنیم درویش…

با سلام و ممنون برای دعوت. با کمال میل خواهم نوشت
شاد باشید و سربلند

از نوشته ی شما لذت بردم و به آن یک لینک جداگانه دادم.

بله می توان ساده گفت:
پرنده ای که روی تنگ ماهی نشسته بود به ماهی می‌گفت:

پرواز کن

سقف قفست خراب شده است.

من بگاهی به این فکر می کنم که چرت بغل دستی ام را پاره کنم و بگویم پنجره اتوبوس را پاک کن. برف قشنگی باریده است. اتوبوس ها همیشه می رسند. به جایی می رسند که محل جدایی دو نفراست که اغلب اوقات در مسیر چرتشان می گیرد و یا اینطور نشان می دهند که در چرتند.تا بغل دستیشان صحبتی نگوید.
اما چه می شود گفت. همیشه بغل دستی خالی از چرتی نیست که شیشه اتوبوس را پاک کندو به برف جاده هردو خیره شوید. دعوتم می کردی می امدم. با همین مقدمه ارتجالی.

جناب درویش . سپاس از لطف شما و کامنت محبت آمیزتان .
این را فقط از باب تلافی کامنت شما نمی نویسم هرچند تلافی سخن محیت آمیز و پیغام دوستی چیز خوبی است و از آن دسته تلافیهای خوب دنیاست . ولی آمدم تا چیز دیگری هم بگویم بغیر از سپاس و ابراز دوستی و آن اینکه من به تلاشتان در وبلاگ بیایان زدایی و آنچه می کنید ، یک خسته نباشید بلندبالا دارم و یک حسرت ناخواسته از سبک زندگی و مسیری که برگزیده اید. سفر به دل کویر و کوهستان و تماشای جهان طبیعت و آدمهایش و درد طبیعت داشتن و برای سلامتش تلاش کردن مستوری و مستانگی ای می خواهد که من عاشق داشتنش ورسیدن به فهمش هستم . با وجود عشق به طبیعت انگار پایم بسته شهرست اما دلم شوق بست بیرون شهر .
آنچه تماشا می کنید را دوست دارم وآنچه می خواهید را من هم آرزو دارم . قدر کاری را که میکنید و لحظاتی را که در میابید بدانید که می دانم می دانید . کسی که در یک اسکناس مندرس دویست تومانی ، حضور خدا را میابد بی شک درخت و کوه و ابر و آسمان غرقش میکند و از خود بی خود . ممنون به خاطر موج مثبتی که ایجاد کردید با این دویست تومانی مندرس . خدا به این دویست تومنها برکت مضاعف بدهد هر چند درستش این است که این ماییم که برکتیم
پایدار باشید

عجب موضوع ساده ولی بزرگی… فکر میکنم اگه جای خدا بودم ازداشتن بنده خوبی مثل شما به خودم میبالیدم… اما خوب حالا که بنده خدا هستم به یمن پیدا کردن دوست نازنین چون شما که دیدگاهی اینچنین زیبا داره لینکتونو تو وبلاگم میزارم تا از موضوعات دیگه تون هم بهره ببرم… اما اتفاقات. برایم اونقدر زیادند که نگو… اخرینش این که برای دندونم مشکلی پیش اومده و اتفاقا داشتم به مادرم میگفتم که فک من میل باکس خداست که هزارگاهی ایمیلی به درونش میندازد تا یادم باشد که خدایی همین نزدیکی است که بینهایت دوستمدارد و بی انتها دوستش دارم.البته حتما پستی در این باره خواهم نوشت…

قشنگ بود… ممنون از چهار ستاره مانده به صبح که بانی خیر شد که من اینجا رو ببینم و این اسکناس دویست تومنی رو …

از کامنت محمد درویش هم لذت بردم…
و چقدر با شما موافقم که …خدا در همین لحظات ساده ما قابل لمسه… در حالیکه بعضی ها فقط تو معجزات بزرگ و اتفاقات عجیب و غریب دنبالش میگردن…

یه بار … به دختر کوچکم قول داده بودم ببرمش رستوران… ظهر جمعه بود… خرید کرده بودیم… دستم پر بود… و تاکسی گیر نمیومد… گفتم کاش تاکسی بیاد و جلوش خالی باشه که ما راحت بشینیم… اومد و جلوش خالی بود… گفتم کار خداست ببین! و بعد فکر کردم کاش مسیر دوم را هم برود و ما یکبار دیگر پیاده نشویم تا جلوی رستوارن … پرسیدیم گفت میروم و ما مقابل رستوران مورد علاقه دخترم پیاده شدیم و من فکر کردم… مهمان خدا بودم… چه لطفی کرد… به هیمن سادگی… او مرا دوست دارد… کاش من هم ادم باشم!! و قدر شناس… از خودم گاهی لجم میگیرد…

سلام. بابت این ایده پسندیده و لطف شما بابت لینک سپاسگزارم. از همان ابتدای این بازی … دوست ندارم بنویسم بازی. یک حرکت عاشقانه است به نظر من حتا در یادداشت دوستانی که ندیده اند خدا را … او را … داشتم می گفتم از همان ابتدا، دلم می خواست بنویسم از جریان مستمر و ملموس او اما، نمی شد تا اینکه دیشب، یکهو دلم بیشتر از همیشه خواستش … یکهو دلم خواست آنقدر نزدیک باشد ببوسمش بس که نازنین است …
حق است این جمله ای که نوشته این از ” اونجاکی ”
دوستی دارم، یاسمین، همش می گوید «خانوادۀ خداییم همگی. مثل بچه هایش هستیم؛ شیطان و سربه هوا و پرتوقع و ساده و محتاج و … » راست می گوید. خدا بی منت دوست می دارد ما را. از تماشای ما لذت می برد. خدا بزرگ است اما، خودش را نمی گیرد برای آدم. خدا ساده است و سادگی را دوست دارد. خدا می خواهد ما حرف بزنیم و بخندیم و زندگی کنیم و خوشبخت باشیم. خدا اینطوری است؛ زیادی خیلی خوب است.
حق با شماست، با آن آقای شیرازی، با خاطره، حق در کنار ماست. کافی است بخواهیم گرمایش را حس کنیم وقتی در آغوش گرفته است ما را …

ممنون… از ایده قشنگ اسکناس دویست تومانی تان…

بسیار اتفاق می افتد که از خود می پرسم چگونه و چرا “آینه” اینقدر رک، صریح، بی پروا، و حتما بی ریا و از روی لطف، هر آنچه را که به او روی می آورد، باز پس می دهد بی کم و کاست و بی اضافه?!
او “آینه” با زبان همه فهم، می گوید که این همه را، ” از ندیدن خود “دارم.

او کیست؟ من کیستم؟ هیچ رابطه معنی داری می توان میان من و او یافت؟ آیا شده که بدون او بتوانیم خود باشیم؟ کدامیک به واقع از او هیچ نخواسته ایم؟ کدامیک به واقع از او چیزی خواسته ایم؟ او چه کرده است؟ او چه نکرده است؟ آیا آنچه که روزی بدترین هدیه ارزانی شده او به ما بوده است را بخاطر داریم؟ آیا به واقع هنوز هم می اندیشیم که به همان بدی لحظه اول بوده؟ و بسیاری چیستانهای دیگر که همگی به اون ختم میشود.
اما یک چیز را باور دارم و آن همان جمله معروف است:
به تعداد آدمهای (موجودات) روی زمین راه برای رسیده به او وجود دارد.

یا حق و ممنون از این یادآوری بجا محمد جان

سلام بزرگوار
خواندنی و زیبا بود
یه پست هم در باره فوائد دوستی و دلتنگی بزارید
آتش ادای رقص مرا در می آورد
میرقصد ودوباره ادا در می آور
کبریت می زند شب پاییزی مرا
از خش خش نسیم صدا در می آورد
گاهی مرا به شوق به شادی به هر چه سیب
گاهی به یاد خنده ی مادر می آورد
این تیک تاک سرد که آواز گام اوست
ما را زبهت ثانیه ها در می آورد
فردا همین قبیله پر های وهوی اشک
پیش تو چشمهای مرا در می آورد

افرین براین افرینش ای دوست
و
وتورا من چشم دررا هم

خیلی مفید بود ممنون