معنی خرگوش این نیست که گوش‌های مثل خری دارد!

هستم استاد محسن. می خونم…….
کمی از خودم دلخورم دارم خودمو بازپروری میکنم

دکتر جان لیدر جنبش جای خواهری(دانکی!) آخرشن .من تایید میکنم!

پاسخ:

مطمئنی داری بازپروری می کنی؟ به نظرم بیشتر داری ناز می کنی! نمی کنی؟

پارسای عزیز

اون دورها ،
که شناسنامه من اندازه شناسنامه الان ” درویش عزیز ” بود ،
همین ” درویش عزیز ” در بین نواختن هایش چیزهائی بمن گفت ،
بیاد ندارم از ان زمان دیگر از ” خودم ” دلگیر شده باشم ،
سخت بود اما “ساده” شدم .
شاید خود ” درویش عزیز ” برایت بگوید .
از نواختن هایش نگران نباش ،
نت هایش گوش نواز است .

پاسخ:

منو یاد چوب زدن گوگوش انداختی محسن جان!
بزن بزن که داری خوب می زنی محسن جان!

من قربون اون خط کج و کوله و باحالت بشم ، بچه .

مرده ی اون کسره ی زیر کلمه ی “عین ” هستم …

مرده ی اون غلط املائی های باحال هستم …

مرده ی اون نتیجه گیری سهل و ممتنع هستم …

مرده ی نکاتی هستم که از هر جانور توی ذهنت نقش بسته ، همانها که برایت جالب تر بوده ، همانها که توی ذهنت مانده ، همانها که توی گزارشت نوشتی ، اینکه کدام نکته از هر جانور برایت مهمتر بوده …

مرده ی گزارشت هستم ، بچه …

پاسخ:

باباجوون اینقدر که هی داری مرده می شی! ممکنه دیگه چیزی ازت نمونه سروی جان تا یه وقت بتونیم تو ساحلت آفتاب بگیریم ها!

شقایق عزیز ،
مونترای عزیز ،

تصور من این است که اگر به خودِ خودِ ” انسان ” نگاه کنیم ،
بشناسیمش ،
آنوقت حضورش در پس واژه های ” زن ” و “مرد ” کاملن جور دیگری است ،
اصلن همانی است که هر کدام ما میخواهیم باشد ،

ما با همه توان مان برای دانستن های بیشتر ،
تلاش میکنیم ،
اما گاه ،
همه چیزرا از شکل طبیعی ، یا چرخه طبیعی آن خارج می کنیم تا در قالبی نو بروز دهیم .
تا کاری کرده باشیم گاه ، کارستان .
من اصلن نمیتوانم تصور کنم ” انسان ” در این قالب های از پیش تعریف شده بگنجد ،

شاید خنده دار باشد این بیان :
علم که ” انسان ” را نیافریده ،
ظاهرن این ” انسان ” بوده که علم را اینگونه گسترش داده و پویا کرده است ،
پس چگونه است که :
تلاش میکنیم بر پایه آنچه از او بروز کرده خودش را به بند بکشیم !!
برای همین بدون پرداختن به ” خالص ” انسان ،
اینگونه ” زن ” یا ” مرد ” بودن ش را در قاب های پر تزئین می نشانیم !!
و بعد ،
از خودِ ” زن ” و ” مرد ” می گذریم و گفتگورا می کشانیم بسوی شکل چهار چوب ها و قاب ها .
” عادت ” و ” باید ” که چسبیده به ما پای به این جهان ننهاده ،
در ذهن مان فشارش داده اند ،
و با تلاش بسیار این فشار را پاس داری نموده اند .
و ما ،
پذیرفته ایم آنها را و بعد به تعریف آنها نشسته ایم!
نمی دانم چرا در پذیرفتن آن ها شک نکرده ایم ؟
شک نکردن هایمان ،
فقط برای پذیرش بی چون و چرایشان بوده است ؟؟؟
تصور من این است که اینگونه اندیشیدن ها ما را بدینجا کشانده است ،

اندکی تامل کنیم ،
ببینیم بعنوان احترام ، تقدس ، فرهنگ کهن ، و ……………… ،
چه قابهائی را از آن دور های تاریخ تا کنونه ما ، برایمان فراهم کرده اند !
و ما گاه بدون نگاه خردمندانه به ” انسان ” آنچه ساده در اختیارمان بوده است را پذیرفته ایم ،
تازه ” بزک ” که خیر ” هنرمندانه برای ربایش های افزون تر،
” گریم ” ش هم کرده ایم .

از این نوع نگاه به ” زندگی ” بیم دارم ، نگرانم ،
نه برای خود ،
برای جوانانی که اگر دریچه های بیشتری بگشایند ،
در همین فضای ……………. نیز زیبائی های فراوانی در انتظار نشسته اند ،
ما میباید که به همه ی زیر مجموعه ” زندگی ” مان به پردازیم ،
نه آنطور که برخی از اجزاء آنرا مثل بادکنک ،
آنقدر باد کنیم که همه فضای آن زیر مجموعه را پر کنند ،
و بعد ببینیم هیچ جائی برای اصل ” زندگی ” زرد مان باقی نمانده است .
و بعد ببینیم ، قطار ” زندگی ” با آن همه واگن های رنگارنگ و زیبائی بیرونی ،
از درون خالی خالی است .
گاه می بینیم که واگن ها با تمام ابزار زندگی پر شده اند ،
اقتصاد ، سیاست ، فلسفه ، … …… ، عادت ها ، باید ها و احترام ها!!!!
انگار این قطار دیگر جای خالی برای سوار کردن ” زندگی ” زرد مان نداشته است !!!
سوت زنان عبور خود را از ایستگاه ” زندگی ” فقط اعلام کرده و رفته است ،
و چه خالی رفته ،
وچه خالی رفته .

این است که خسته امان می کند .
من اینگونه پرداختن ها به زندگی را هرگز نپذیرفته ام ،
از آن فرار می کنم ،
در راه این فرار ،
دریچه های بسیاری بر من گشوده شده ،
و انگیخته ام کرده اند .

این فضای حضور ” همگی تان ” نیز برایم از نوع همین دریچه های تازه است ،
چون نوع نگاه ” همگی تان ” را انگونه ندیده ام ،
برای همین ذهن داشته های خودم را گاه با اندکی ترس بروز میدهم ،
باور داشته باشید که عدد و فرمول نوشتن برایم ساده است و اینگونه نوشتن دشوار ،
جسارت بروز آنچه در ذهن نشسته است ،
ِراحت نوشتن ونه شاید صحیح نوشتن،
فقط در پی اینگونه نگاه ” همگی تان ” بوده است .
از نگاه شما عمیقن ممنونم .

به عمو محسن عزیز:
شماهر 3و خیلی 20 بود … خیلی …

یکی اینجا حرف شیطونی زد … آره؟ … من شیطونی رو هستم … روح آدم هوا می خوره …

به اروند نازنین:
این مردن ، عین ِ زنده شدنه … عین ِ زنده بودن … عین ِ زندگی … باور کن …

پاسخ:

باور می کنم … باور کن!

یه چیزی بگم؟
من از وقتی معنای اسم مونترا رو فهمیدم خیلی بیشتر دوسش دارم!چرا؟

هی دلم می خواد یه دخمل تو خانواده به دنیا بیاد ؛ این اسمو بهش پیشنهاد کنم!

پاسخ:

موافقم … اسم قشنگي داره، درست مثل قلب مهربونش.

دچار
را خوب اومدین عمو جان

آره قبول دارم اروند جان

ولی اونها که نمی دونن و طعمش رو نچشیدن ، براشون سخته که این هزینه رو بپردازن .

به قول ِ آن روباه ِ دوست داشتنی ِ شازده کوچولو
وقتی اهلی نیستی ؛ زندگی یکنواخت است و کسی برایت خاص نیست
اهلی که شدی
انگار زندگی چراغانی می شود
صدای پایی با بقیه صدای پاها فرق دارد…

شاید به خاطر ِ این که به نظر من از همه ی خطر ها هم نباید پرهیز کرد!

دکتر جان من فنا شدم!
اومدم روی دستگاه خانوم مهندس یه چیزی رو ببینم گند زدم!
جوووووووووون من درستش کنین که اگه الان بیاد دودمان من به باد میره

نفرمایید اروند جان …
من الان دو سه روزه دارم به شدت نواخته می شم … از زمین و آسمون …

دیگه چیزی ازم نمونده …

چی به من می رسه اگه شفاعت کنم؟
سهم منو مشخص کنید

دکتر،سروی
جان عزیزتون منو اذیت نکنین
قلبم داره بام بام میکنه

من الان تمام قد احساس بدبختی میکنم

اوپس لا باتری شدم

من درخدمتتونم بریم نایب سلطانی بزنیم

نگران نباشید …

همون روز که رفتیم نهار بقیه اش رو هم مشخص می کنیم … البته با مشورت با جمع … منظورم عمو محسن و فاطمه و آنیموس و شقایق بانو و … بقیه است

زیاد خرج رو دستتون نمیذاریم …

دکترجانننننننننننننننن؟
من 5سال ازعمرم کم شد تااااااااازه این صبحونشه
شیطونی!؟
میرم الان پشت اتاق معاونت وامیستم تا اومد براش میگم

آخه بگو پسره خر چرابراوزر رو باز کردی!!!!!!!1؟

میدونید سروی
به خاطر اینه که میخاستم زودتر ببینم دکتر چی جواب داده

معنی خرگوش این نیست
معنی پارسا این است که گوشهایی مثل خر دارد!

سهم منم بدین آقا پارسا. منم رشوه میخوام

سروی خانم تو 111 اسم همه بود بجز من. داشتیم؟ یعنی من تو … هستم.

و در مورد خرگوش ها: طی 4ماه بازی با خرگوش های اداره فهمیدیم موجوداتی شکمو هستند که وقتی گشنه باشن تا میایم تو اداره بدو بدو میان جلو. اما وقتی که سیر هستند یک ساعت هم صداشون کنی به روی خودشون نمیارن. انگار نشنیدن.
بیسکویت و نون بربری رو هم از همه چی بیشتر دوس دارن

خوانندگان محترم ، بی زحمت به جای تمام “ف” ها ، ویرگول در نظر بگیرید.
با تشکر

اروند جان اگر خرگوش گوشهاي مثل خر ندارد چرا همه او راخرگوش صدا مي زنند؟ اگر خر به معني بزرگ است پس خربزه منظور بز بزرگ است البته از نوع ماده اش؟
در ضمن اشكار دوست باباتو اين طرفها نمي بينم الان اگه بود شك ندارم كه تصور مي كرد “اون خرگوشه كه عكسشو گذاشتي، كباب شدش روي ميز چه حالي ميده؟! نميده؟”

پاسخ:

آخ … كه من چقدر بز بزرگ دوس دارم!

مگه من گفتم مهربون نیستن!مگه من گفتم ماه نیستن!
بابا جان شما اینجا نیستین که ببینین چقدرررررررررررر جدیه
آقا جان من میترسم
یعنی همه با اینکه خیلی ماهه و دوسش دارن ولی حواسشون هست!اصن میگی نه از اروند بپرس!

پارسای عزیز

ما فقط یک ” پارسای عزیز ” داریم ،
ان هم تا اون دور های دور باهامون خواهد بود .

شقایق عزیز

با اون همه مهربونی ،
چطور دلتون میاد حتا یک لحظه هم ” پارسای عریز ” جاش عوض شه .
این اصلن نشدنیه .
باور کنین .

این 171 پشت بند ِ 169 بود!
یه وقت توهین به عموی نازنینم نشه!

دکتر جان
خانوم مهندس لوطی کش کرد ما رو با 173

راستی شقایق جان
خیلی خوشمان آمد که یک مرد اینچنین از یک خانم مهربون حساب ببرد. من این رو میذارم به حساب برش شما.
خیلی توپ بود

دکتر جان نمیشه به این زودی نرین؟
من تا موتورم گرم میشه و سرم خلوت@
شما میری و من از خماری تا فردا صب دست و پا درد میگیرم!!!!

پاسخ:

عزیزم! مشکل از من نیست؛ مشکل از موتور توست! الان دیگه رسم گرم کردن موتور ور افتاده … احتمالن پیکان 48 داری! نه؟

عمو محسن عزیز ،
141 تون محشر بود … محشر …
کی به شما گفته ترسناک ؟ بگید من خودم یه ترسناکی نشونش بدم که تا زنده اس فراموش نکنه …

و … اینکه “اولش ” هستید عالی بود … گرچه شما کلا “آآآآآآآآآآآآآآآآخرش” ید

به شقایق:
من با شما یه صحبت خصوصی دارم عزیزم ، در مورد اتفاقات دیروزه ، ظاهرا اینجا کسی می خواد بزنه زیر قرار ِ نایب

به اروند ( یا پدرش) :
تو کامنت های قدیمی ، یه دوست داشتی به اسم آنا که حالا دیگه پیداش نیست . ازش خبر داری؟
کامنت های جالبی می ذاشت ، با شقایق دوست شده بود و مثل شقایق ، آبانی بود.

پاسخ:

هنوز هم هست … منتها اون هم مدیرکل شده و وقتش کم! البته تو همین پست قبلی هم کامنت گذاشته بود.

مونترا جون شما نباید مونیتور رو نگاه کنی زیاد. کامنت ها رو بعداً بخون.

سفرتون بی خطر
منتظر ِ بازگشتتان هستیم

اول سلام به خر عزیزی که گوشهای درازش ماجرا ساز شد تا اروند نازنین بدونه خرگوش چیه
دوم سپاس بیکران خدای را که آفرید جوانانی همزاد کودک درون
تشکر از عمو محسن گرامی بخاطر اینهمه نازک بینی و مرور در نوشته ها
و درود بر پدر و پسر درویشی که میدانی برای تاختن آفریده اند

تا حالا به خر عزیزی سلام کرده اید؟
خیلی لحظه ی خوبی است
مثل لحظه ای که خودت رو می کشی تا به کسی بفهمونی
صداقت را گم کرده ولی تو کتش نمی ره
مثل لحظه ای که تلاش می کنی آبی آسمان را نشان بدی ولی ابرها جلوی دیدش رو گرفتن
مثال غرق شدگی در خشکی
کوه پیمایی در دشت
تشنگی در دریا
گرسنگی بر سر سفره
و مثال تنهایی در میان همنوعان

کالیراد عزیز

روزی برای ج وانان ِ ه وشمند ِ ت وانا گفته بودم ،

شوری را فهمیده ای ؟
پس به وسعت بیکران آب اقیانوس ها دل خوش نکن ،
عطش تو را آرام بخش نیستند ،
اما ،
جرعه ای کوچک از چشمه ای زلال،
گوارای وجودت میشود .

خالص ” انسان ” ،
چشمه ای زلال است ،
همین .

کالیراد عزیز

” درویش عزیز ” همه اش مرا با همان ” شناسنامه” ام ،
میبرد آن آخرها ،
اما من ،
با همان بی سنی “سن عقل”یم ،
همین اول ها ایستاده ام و از همگی تان می آموزم .
این باور من است .

آی خوب گفتین

منم عیدی می خوام

‌‌

عیدی
منم میخوام
عمو محسن عیدی ما یادت نره

سروی جان
این حرف خصوصیتون با خانوم مهندس چیه!!!؟
من مفلوک که گردنم باریک تر ازمو است!میبرمتون نایب دیگه!اهه!

سلام به همگي،

1- اروند عزيز، چه خوبه كه اين جام- ميون اين همه فرشته ي دوست داشتني. مرسي به خاطر اين اتاق مجازيت كه حالا ديگه واقعي شده واسه ي من… راستي از اين كه اين بار مخاطبم جز تو، عزيزم، كسايي ديگه هم هستن عذرخواهي مي كنم.

2- آقاي درويش عزيز، سفر خوبي داشته باشيد؛ و به سلامت برگرديد.

3- عمو محسن مهربون،
الف- يه چيزي تو نوشته هاتون هست كه آدمو مي بره تو ابرها؛ نه به خاطر بي تفاوتي كه به خاطر سبكي و رهايي ايده هاي ناب و دل نشين تون. مرسي كه ما رو سهيم مي كنيد.
ب- ممنون از كامنتي كه گذاشتيد؛ خوش حالم كرديد.
ج- مطمئنم هركي بهتون بگه “ترسناك”، “سوسك” مي شه و به سقف مي چسبه. درسته اروند؟
د- اين بي سني عقلي كه گفته بوديد، بي نظير بود.

4- شقايق عزيز،
الف- ازت ممنونم كه بهم سر زدي.
ب- رايج كردن “مونترا”، ايده ي خوبيه ها. ديگه راحت مي شم از اين همه توضيح… دي:

5- چشم متين جان. مراقب خودم هستم. 🙂

6- خانوم كاليراد عزيز، عاااالي بود نوشته هاتون. مثل هميشه.

پيشاپيش هم سال خوبي براي هممممه تون آرزو مي كنم.

پاسخ:

مي دوني چي برام سؤاله!
اين كه چرا سروي از ويژگي صدايت براي مون نمي نويسه؟ همونطوري كه از صداي خاله فرزانه و عمو محسن اروند پدر و پسر نوشته!
من فكر مي كنم صداي تو دقيقن صداي معصوميت و نجابت كودك درون مونتراست …

می خوام با اجازه ی اروند پیشنهاد بدم به لینک زیر برین و مطلبش رو بخونید

یه نقل قول خیلی خیلی زیبا از افشین علاء هست .
می ارزه که بخونید

http://zahediam.blogfa.com/post-227.aspx

پاسخ:

اجازه بي اجازه!
اينجا همه چيز آزاده …

درود بر سحر خیزان

تابش روشنائی بر همه ی تاریکی ها ،

“برهمگی مان” خجسته .

سروی مهربان

در همان سحر ،
آسمان را که نگاه کنی ،
این نوشته را در آن سکوت زیبا میخوانی ،

“سحر خیزان سخاوت مندان زمانند” .

این است که سحر خیزان باید که :
جایزه ، عیدی ، سخن های زیبا، هدیه دهند .

” همگی مان ” تمام قد آماده ،
دریافت ، پذیرش و شنیدن هستیم .

گفتین سال شاخص یاد این سی دی هایی افتادم که محموت تی وی تبلیغشو می کنه!

به گمونم منظورتون از شاخص
این ه که روی یه خصوصیت اخلاقی که قراره ملکه بشه برامون
زوم کنیم تا ملکه و شاخص بشه برامون تو سال 89
راهنمایی کنین استاد محسن

پارسای عریز

“خانم مهندس” دقیقن درست گفتن که فقط یک ” پارسا” داریم ،
اون هم از نوع هوشمند ترینش ،
“ما ” هم شک نداریم .
حتمن همینطوره که پیش میروید.

” اروند نازنین ” جایزه رو آماده کن .

همین طوری که گفتین ما هم تجسم کردیم ،
از اون “دختران ” که توی اون فضای ” شما ها ” هستن غیر از این انتظار نداریم .

دکتررررررررررررررررررررررررررررررر مُردم ها!کجایین؟؟؟؟؟؟؟؟

پاسخ:

اتفاقن به نظر مي آد بدفرم رو فرم باشي پارسا جان!
حالا روفرمي يا زيرفرم يا اونيفرم؟!

اروند نازنین

منم میپذیرم ،
اصلن بیشتر این سر خط هائی که در بارشون حرف میزنیم،
به چند تا از این سرفصلا بسته شدن،
مثل همین ” داد و دهش ” ،

فکر نمی کنی خیلی …………………….. میخواد .
این ……………… گذاشتم که بیشتر باهاشون توی ذهنمون یه جورائی ور بریم ،
یا بازی کنیم ،
بعد دقیقن از شون حرف بزیم ،
موافق نیستی ؟؟

این بار من از صدای اروند خواهم گفت…
اروند می خوام باهات حرف بزنم. اون بار که داشتی موهاتو خوشگل می کردی، نشد.

به آنا عزیز:
بیشتر بیاید … مثل قبلاها … اینجا چیزی کم داره بدون شما … اینجا چیزی کم داره بدون هر کدوم از ستاره هایی که تو آسمون آبی خونه ی اروند می درخشن( خودمو نگفتم به خدا)

به عمو محسن:
نظر پارسا جالب بود … خوشم اومد
اما من دوست دارم یه جور دیگه فکر کنم … می گم … بذارید کلمات مناسب رو پیدا کنم . میدونم چیه … می دونم چی می خوام اما یه کم داره درگیر باید ها میشه و من این رو دوست ندارم

می خوام اون شاخص … محدود ِ باید ها و نبایدها نشه …
می گم …
تا فردا می گم …
قول می دم

این نامردا همه رفتن و من واین سه تا ماهی رو زیر رگبار گلوله این جا گذاشتن!نامردا!

دکتر جان
داشتیم؟نه ؟داشتیم؟
به من نمی خواین جایزه بدین؟
خوبه با این یال و کوپال یه چادر ملی سرم کنم که شما فکر کنی دخترم شاید دلتون به رحم بیاد!؟
یا این مدل دخترا هم به دلیل غیر صورتی بودنشون مقبول نیستن استاد!!!!!؟

من به جای اون سه نقطه
جسارت
رو پیشنهاد میدم

من موافقم به خدا

بابا امون بدین خوووووووووووووووووووووووووب

الان خونه ی متین اینا هستم. داریم شیرینی عید درست می کنیم
خوشحالم

عمو محسن گلم ،
شما چقدر عجله دارید یا شاید هم می خواید اون ناغافلکی ها خودشون رو نشون بدن

چرا هی اسمش رو عوض می کنید؟
من از دیشب دارم به شاخص فکر می کنم و دلم می خواست برای این اسم خوب یه مفهوم مناسب پیدا کنم

دلم می خواست می گفتم که می خوام امسال یه شاخص بذارم برای کودک درونم ، یه چیزی که نذاره من اون طفلکی رو آزار بدم ، یه چیزی که هشدار بده بهم وقتی راه نفس کودک درونم رو بستم
یه چیزی که “حال” احساسم رو بهم نشون بده

اما هر چی فکر کردم دیدم اینجوری انگار دارم دوباره درگیر یه سری باید ها و نباید ها می شم ، انگار دارم دوباره برای خودم خط قرمز تعریف می کنم

این بود که فرصت گرفتم تا فکر کنم

حالا که می گید “خاص” … ذهنم میره به یه سمت دیگه …

دلم می خواد بگم دلم می خواد امسال :

“خ ودم ” باشم …
بی ترس از قضاوت شدن
بی ترس از اشتباه کردن
بی ترس از تجربه های نو
بی ترس از بخش بالغ وجودم
” خ ودم” باشم، بی ترس از “خودم”

دلم می خواد امسال :
“ایمان” بیارم به خ ودم ، ” ایمان ” بیارم به توانایی هام ، ” ایمان ” بیارم که میشه … اگه بخوام ، ” ایمان ” بیارم که از پس مشکلاتم بر میام ، ” ایمان ” بیارم که ” اگر صخره و سنک در مسیر رودخانه ی زندگی نباشند ، صدای آب هرگز زیبا نخواد شد ”
” ایمان ” بیارم که ” جاده ی هموار ، سفر را ملال انگیز می کند ”
و … “اعتماد” کنم … به خودم و … مهمتر از اون
“اعتماد” کنم به رفیق آسمونیمون که تنهام نمیگذاره
که بهترین ها رو برام رقم می زنه
که حواسش به من هست
که دوستم داره
که نگاهم می کنه
که هر لحظه و هر لحظه و هرلحظه بهم لبخند می زنه
که … بهم لبخند می زنه

دلم می خواد امسال :
“ص بر ” کنم در برابر هر چیزی که آزارم میده
که خسته ام می کنه
که راه نفسم رو می بنده
که “ص بر ” کنم … وقتی دلم رو میشکنن
وقتی یادشون میره که منم حق دارم بعضی وقت ها دلتنگ بشم
دلم می خواد امسال ” ص بر ” کنم در مقابل هر چیزی که مانعم می شه که “خ ودم” باشم و به “خ ودم” و خدای “خ ودم” ” ایمان ” داشته باشم

عمو محسن عزیزم،
بیشتر فکر می کنم
شاید فکرهای بهتری به ذهنم برسه
اینی که الان نوشتم رو بگذارید به حساب ناغافلکی های “خ ودم”

من شیرینی میخوام!!!!!!!!!!!!!!

پارسای عزیز

” نوروز ” ت خجسته ،
روز هایت همه ” نو ” روز ،

در همه ی روز های سال ” شاخص ” یا ” خاص ” با حضورت فضا را پر از طراوت و سرخوشی کن برای مان .

زیبائی های سفر را بعدن برای مان بگو .

جناب حمید رضا ن

با درود ،
من نیز ممنونم ،
ممنون ” درویش عزیز ”
و،
” اروند نازنین ”
که بستر این فضای مجازی را آنگونه گستراندند که بتوان خود خویشتن را در آن رها یافت .
و در آن سو ی دیگر با ” انسان ” هائی ارتباط برقرار کرد که حضور هر یک شان بسیار مغتنم است .

من قدر دان ” درویش عزیز ” و همگی آنان که بشکلی پیدا و ناپیدا در این فضا حضور دارند هستم .

بابای من 283 رو نفهمیدم. ” خود” هامان را نفهمیدم

راستی پارسا با دلارم رفته یا آذین؟

پاسخ:

عجب سوالی؟ معلومه که!

به آقای درویش:
به جان خودم ، به جان متین ، منظورم پاسخ 275 بود وگرنه همه ی عالم و آدم می دونن که شما اصلا و ابدا مهندس کشاورزی نیستید.

به سروی:
تو جدی خجالت نمیکشی دروغ میگی؟
جدی؟
از صبح یه لنگه با من سرپا موندی. تازه حرف هم که گوش نمیدی. هی گفتمم ظرف نشور. یه دقیقه گوش ندادی

به عمو محسن عزیزم:
به قول شقایق؛ سرم خورد به سقف

اونها که نوشتم نتیجه ی هم صحبتی با نازنین هایی مثل شما و بقیه ی دوستانه.
همه ی اونها رو که گفتم یه روز از همین جا و از دوستانی که اینجا پیدا کردم ، یاد گرفتم

آخر سالی دارم درس پس می دم خدمتتون

اجازه آقا ، نمره ی قبولی می گیرم؟

به متین:
شاخصت محشر بود

به مونترا:
نازنینم
امیدوارم نوروز خیلی خیلی خوبی داشته باشی
هر جا که باشی ، خیالم راحته که آسمون آبی خدا بالای سرته
امیدوارم خدای آسمون آبی ، مواظبت باشه

به اروند:
اصلا اشکال نداره که رهت رو گم کنی ،
گاهی خوبه که آدم بیراهه بره تا قدر “راه” رو بدونه
گاهی خوبه که راه رو گم کنه تا با چشم باز راه درست رو پیدا کنه

گاهی وقت ها …
خوبه که آدم راه رو گم کنه …
تا ببینه …
کیا نگرانش میشن و دنبالش می گردن …

راه خونه رو گم کردی؟
شاید این ، کمکت کنه :

“خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت
نرسیده به درخت
کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد
در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی
خانه دوست کجاست … “

نوچ. نیست. بابک یه عالمه مو داره

امروز ،
رهای ِ رها از کار و پروژه ،
از پنجره اطاقم نگاه میکنم ،
ابر های عجیب قشنگ ،
با حرکت آرام از قله های روبرویم میگذرند ،
درست مثل همان آرامشی که ما شروع کردیم ،
یادم هست ،
از دفتر خاطرات ” اروند نازنین ” شروع شد .
از – سرولات – گفتیم و در – صداقت — همصدا شدیم ،
همراه یکدیگر گوش های – خرگوش – را دوبار معنی کردیم .

در این میان گاه نگاهی بخود کردیم و ذهن را به هوا خوری بردیم ،
در کنار این همه زمان های خوب ، سبزه ها رشد کردند ،
و امروز همان سبزه ها در کنار ماهی های قرمز با بقیه ” سین ” ها همه جا به چشم میخورند .

تغییر سال را بر هر مبنائی ” گرامی ” میداریم ،
به شکلی با همه ی” نو ” ها ،
خود را آراسته می کنیم ، و چه زیبا .
ذهن هامان ، اندکی از زمان ” نو ” ها را خوب می بینند ،
لایه های خاکستری ذهن ، رنگ خاکستری را به کناری زده ورنگ ها را در لایه های خود نشانده ،
همه آماده شده اند ،
برای سفر ،
برای دیدن یکدیگر ،
برای تبسم ها ، تبریک ها ، شادباش ها .
…………………………………………………………………………………… ،
اما ،
در این فضای مجازی ،
در این — باغ — ،
در این — خانه آبی — ،
در این — کلبه درویش — ،

با حضور ،
اروند نازنین که حضورش باغ انار دلهامان شده است ،
درویش عزیز که ذهن خوش نقشش همیشه انگیخته امان میکند و دریچه های نو بر روی ذهن هامان گشوده ،
سروی مهربان که حضور نرم ش روشنائی ذهن هامان شده و شوق پویائی را در ما نشانده ،
شقایق عزیز که نگاه گرم وصمیمی اش همیشه چسبیده به این فضا ،
متین مهربون که از شیطنت های کودک درون هیچگاه غافل نیست و ما را با خود به آن فضا میبرد ،
پارسای عزیز که از هر چقدر دور ، باز نزدیک مان نشسته ،
کالیراد عزیز که لطافت های گفتاریش ذهن را به شوق میآورد ،
مونترا که همیشه منتظرمان میگذارد برای شنیدن حرف های خوب بعدی،
خاکپور که با حضور سبزش ، سیزینه های ذهن هامان را برای رشد مراقب است ،
سر رشته داری عزیز که همراهی مان میکند برای سبز دیدن ها،
بانو آنیموس عزیز که فضای خوب حضورش را گاه از ما دریغ میکند ،
پروانه عزیز که روزنه های زیبای آگاهی را برما می گشاید ،
عبادی عزیز که گاه از ندانسته های ما عصبانی میشود اما هرگز از ما خسته نشده است،
رهگذر عزیز که میباید از ما نگذرد وکنار مان بماند ،
……………………….. ،
……………………………………… ،

در این روز های پایانی سال هشتاد و هشت ،
ترسی عجیبی من را فراگرفته ،
نکند تعطیلات ،
ذهن هایمان را از این فضا بر کند ،
نکند شادی ها ،
ذهن ها را از بروز مداوم تراوتائی های خود بدور دارد ؟
…………………………………….. ،
……………………………………………… ،

نه ، نه ،
میدانم ،
با این حضور های پر از دانائی و انگیزه ،

با دریچه ای گشوده به این سرزمین پاک و پهناور ،
” نو روز ” بر همگی مان خجسته خواهد بود ،
و ،
روز هایمان همه ” نو ” روز هائی خواهند بود برای ،
زایش ، پویائی ، دانستن و تراوائی های بیشتر ،
این خجستگی را تا آن دور های زمان با یکدیگر منشور بودن هایمان در این فضا خواهیم نمود .

با اینهمه سبز ، اینهمه سرخ ،
در این فضا ،
قدر دان خورشید زرد خواهیم بود که :
گرمای زیستن را ریگان در بستر پیش رویمان گسترانه است .

انگیخته و مهربان ،
” انسان ” را احترام ،
پاکی ها را قدر،
خجستگی ها را مغتنم ،
خواهیم شمرد .

پر طراوت و سرخوش باشید .

اروند نازنین

تلاش خواهیم کرد،
اگرچه دشوار ،
اگر چه مشکل ،
که در این روز های خاص ،
همراه نشدنت را با همه ما ، بشکلی که بسیار سخت است،
با دلخوشی های تجسم سفر بعدی به پوشانیم .

دانسته ایم که حضورت فضا را پر از طراوت میکند .
هر کجا هستی پر طراوت و شاداب باشی ،
این آرزوی همگی “جهت “است .

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز

نرم نرمک می رسد اینک بهار

عمو محسن عزیزم ،
مثل همیشه نوشته هاتون من رو جادو کرد …
و …
قول می دم که نگذارم ذهنم در تعطیلات ، راکد بمونه …
قول می دم که نگذارم کودک درونم ، تنبل بشه …
قول می دم …
قول می دم که نوروزم ، “نو” روز باشه …
قول می دم …
و …
من سرم بره ، قولم نمی ره

پاسخ:

اتفاقن اونایی که سرشون می ره، دیگه نمی تونند زیر قول شون بزنند! می تونند؟

مشتاقانه منتظر اجرات می مونم پسرک کوچک مهربان ِ نازنین
امیدوارم امسال عید ، کلی عیدی باحال بگیری