مهم نیست چه می‌گویی، بچه‌ها نتیجه‌ی خود را می‌گیرند!

نه … من از زندگي “شيرين” چيزي نمي دانم … اما وقتي شيرين را از دريچه نگاه آرش مي نگرم كه چگونه در باره اش سخن مي گويد … و وقتي كلام شيرين را مي خوانم، احساس نوعي طراوت و تجربه و پويايي و پختگي را در وجود شيرين به صورتي تؤامان درك مي كنم كه داشتن چنين دانستگي اي با توجه به سن و سال اندكش، كمي شگفت آور است، حتا اگر آبان ماهي باشد!
براي همين احساس مي كنم كه شيرين قدر لحظه هاي خوش زندگي را، قدر داشتن يك يار را كه بتوان روي ديوارش با آسودگي يادگاري نوشت و قدر نوشخندهاي زندگي را بسيار بيشتر از همتايانش مي فهمد و درك مي كند و در عين حال، عجيب صبور است و مهربان … آن هم دختري كه بسيار زيبا و رعنا هم هست! نيست؟
حالا خودت قضاوت كن رفيق! تو آدم خوش شانسي نيستي كه شيرين داري؟
و آيا مي شود شيرين آدم خوبي نباشد، وقتي كه مردي را در كنار خود احساس مي كند كه حاضر است همه ي زندگي و عشق و جان و مالش را به پايش بريزد؟
.
.
آرش و شيرين عزيز: دوست دارم اين نكته را كه اينك براي شما مي گويم، همواره به خاطر داشته باشيد و بدانيد تا هنگامي كه اينگونه بيانديشيد و عمل كنيد، سعادت با شما همراه خواهد بود …
شيرين عزيز! تو بايد بداني كه آرش نباید چیزى باشد که تو می‌خواهى، آرش خود را از خود ساخته ‌است. يادت باشد: به قول گاندي بزرگ:
منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است
تویى که تو از من می سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند

ما بايد هرگز فراموش نكنيم:
آنچه كه در اين دنيا کیفیت زندگى را تعیین می‌کند، لياقت آدم هاست نه آرزوهاشان.
پس: نه آرش و نه شيرين نبايد متعهد باشند كه چيزي شوند كه يار مي خواهد
ما می‌توانيم انتخاب کنيم که او را می‌خواهيم یا نه …
ولي هرگز نبايد اشتباه كرده و گمان بريم كه
می‌توانيم انتخاب کنيم که از يار چه می‌خواهيم و چه نمي خواهيم؟
آرش جان! به شيرينت بگو:
می‌توانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم
می‌توانى از من متنفر باشى بى‌هیچ دلیلى و من هم
چرا که ما هر دو انسانیم.

درود …

خيالت راحت … برو تا آسمون كه هواتو دارم پسر دو قبضه!

دلت بسوزه! ما از شش خرداد تعطیل می شویم!
امیدوارم علوم را پاس کنی توووپ ….
منتظرتان هستیم در تهران … تا شمال ….

ممنون از لطف همیشگی تان …
پرسش حقی را مطرح کرده اید.
ما نخست باید یاد بگیریم، وقتی حال مان خوش نیست، از ابراز نظر، به ویژه مکتوب صرف نظر کنیم.
به قول سهراب:
بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم.
.
فکر کنم فقط لازمه تا زمانی که تب داریم، خاموش بمانیم. آنگاه بی شک دنیا گلستان می شود.
درود …

باشه می زنم … آستین را می گویم!

به آرش: درود …
حالا اولين كاري كه بايد بكنيم اينه كه فردي را انتخاب كنيم كه اصلن تا حالا گذرش به اينورا نيافتاده باشه و سخنان گهربار پارساخان را نخونده باشه!
موافقي؟
.
.
به پارسا: ببخشيد مگه رييس شدن تو اين مملكت جرمه؟!
.
.
تازه شم! مگه كسي مي تونه چپ نگاه كماندار عزيز من بكنه؟!

به لیدر جنبش:
بدون نگاه چپ هم می توان نشان داد که اتوریته لازم وجود دارد! به ویژه اگر طرف آبان ماهی باشد و حاضر جواب مثل الآن!

به آرش:
رازش آسونه … کسی نمی تونه حدس بزنه؟

به شقایق:
چه چیز روح و جان آدم ها را زلال می کند؟

به سروی:
ممنون و حتمن …

به آرش:
اعتماد به نفس چگونه بوجود می آید؟
مثلن من تا ساعتی دیگر باید در دانشگاه شریف سخنرانی کنم و هنوز پاورپوینت سخنرانی هم را آماده نکرده ام، اما به عوضش دارم اینجا در اتاق آبی صفا می کنم!
اعتماد به نفس من از کجا می آید؟! تازه امشب یک برنامه زنده 90 دقیقه ای در رادیو جوان دارم (برنامه کارآگاهان علم) … مشق آن برنامه را هم هنوز ننوشته ام!
اما استرسی هم ندارم! دارم؟

ساعت برنامه 22 تا 23:30
.
.
خب من یک ساعت فرصت می دهم و دوباره برمی گردم …
تا آن موقع این شعر فریدون مشیری را بنگرید:

عمر، پا بر دل من می نهد و می گذرد
خسته شد چشم من از این همه پاییز و بهار
نه عجب گر نکنم بر گل و گلزار نظر
در بهاری که دلم نشکفد در خنده یار