برای آهنگ کوثر که هفتاد و دومین خرداد زندگیش را تجربه می‌کند

هفتاد و دو سال پیش در چنین روزی، آهنگ به دنیا آمد … آمد تا آهنگ زندگی را در دل کویرها و بیابان‌های وطن تا آنجا که می‌تواند کوک کند و هارمونی زیبای بیابان را به گوش کویرگریزان برساند … آهنگ سال‌ها در یک کانکس در بیابان‌های بیشه‌زرد فسا زندگی کرده است به آن امید که قدر آب را بهتر و بیشتر بدانیم و درک کنیم: «همیشه بهترین کار در مواجهه با کم‌آبی احداث سازه‌های غول‌پیکر سیمانی به نام سدهای مخزنی نیست.» آهنگ در گربایگان فسا یادمان داد که می‌توان با هزینه‌ای به مراتب کمتر و با ماندگاری‌ای به مراتب بیشتر، آب را در زیر زمین حفظ کرد و به تدریج – بدون نگرانی از تبخیرش – مورد استفاده قرار داد.

دکتر کوثر که تقریباً تمامی دوران تحصیلش را در ایالات متحده آمریکا سپری کرده است، عمیقاً عاشق ایران و ایرانی است و بسیار کوشید تا تب میز و قدرت و ریاست وسوسه‌اش نکند، او حتی مسئولیت بخش تحقیقات بیابان را نیز به اسماعیل رهبر سپرد و به دیار حافظ – زادگاه دوست‌داشتنی‌اش – کوچ کرد.

با این وجود، کوثر همچنان تنهاست، به رغم شهرت فراوان و تمجید از وی در مجامع معتبر بین‌المللی او کماکان تنهاست و در تنهایی روزگار می‌گذراند … آبخوانداری‌اش را آنگونه که باید جدی نگرفتند و بیشتر تلاش کردند تا به بهانه‌ی آبخوانداری، حوزه‌های دیگری را رونق دهند!
امسال خشکسالی بیداد می‌کند … دولت می‌خواهد 5 میلیارد دلار از حساب ذخیره ارزی را دوباره در تاوان این بلای خودخواسته و پرتکرار به آسیب‌دیدگان روستایی و کشاورز و دامدار صدقه دهد تا باز هم این نیاز را درنیابند که ماهیگیری را آموحختن، بهتر از ماهی خوردن است!
می‌شود با یک دهم این رقم، تمامی آبخوان‌های درشت دانه کشور را با این شگرد کم هزینه مجهز کرد و چندین برابر ظرفیت اسمی 93 سد بزرگ مخزنی کشور را در زیر زمین آکنده از آبی گوارا و آرام ساخت … امّا افسوس که کماکان در این مملکت آب سالاران طبیعت‌ستیز دست بالا را دارند و کسی فریادهای کوثر و یاران اندکش را جدی نگرفت و نمی‌گیرد …
آرزویم این است که پروردگار مهربان به این دانشمند وارسته‌ی وطن آن قدر عمر عنایت کند که بتواند تحقق آرزوی دیرینش را به چشم خویش ببینید و در خلسه‌ی عینیت‌یافتن رؤیای بزرگش احساس یأس و ناخشنودی امروزش را بخشکاند.
آمین