روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی مبارک باد!

درود بر سبزترین درویش وبلاگستان. درویش خستگی ناپذیر خدا قوت.استاد جان مدت ها از دنیای مجازی دور بودم و امکان بهره مندی از نوشته های باارزش شما را در این مدت نداشتم ولی گفتم حداقل امروز که سالگرد روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی است تنها کاری که می تونم انجام بدم گفتن یه دست مریزاد خشک و خالی به مرد بزرگی که هدفش جز روییدن ایران زمین نبوده و در این راستا بیشترین تلاش ممکن را نموده است.
امیدوارم تمامی اهداف و آرمان های شماو مهار بیابان زایی تحقق یابند. به امید آن روز…
هزاران دورد بر شما

پاسخ:

بسیار ممنونم. شرمنده می کنید.

درود

نقشه ی قابل تاملی بود…
جالبه…تنها کشورهای اسکاندیناوی و کانادا در این زمینه توانستند حفاظت رو در کنار توسعه ی پایدار داشته باشند
البته امریکای شمالی و جنوبی هم زیاد فرقی نکرده ولی بیشترین کلاه بر سر ما و اسیایی ها و اروپایی ها رفته!

شب خوش

پاسخ:

بیشترین خسارت را بی شک مردمی متحمل شده اند که در سرزمین های خشک نظیر ایران زندگی می کنند. زیرار امکان برگشت به شرایط مطلوب بسیار بعید است.
درود.

یادمه دکتر “حسین نصر” تو کتاب “در جستجوی امر قدسی” اشاره داشتن به این امر که علت بوجود آمدن سبکهای طبیعت گرایی؛ناتورئالیسم، یا انسانگرایی و … درنقاشیها در اروپای قرون اخیر این بوده که طبیعت شون رو سالهاست که نابود کردن و تو نقاشیها اون رو به تصویر میکشن.
اما نمیدونستم واقعا حجم تخریب فضای سبز و جنگلها در اروپا اینقدر زیاد بوده. این نقشه واقعا گویای این امره.

پاسخ:

بله تخریب انسانی بسیار شدید بوده و هنوز هم هست.

البته از دست رفتن جنگلهای اروپا با از دست رفتن جنگلهای نقاطی مانند ایران تفاوت بزرگی دارد . در اروپا جنگلها که از میان رفتند بجایشان غالبا” مزارع سرسبز و حاصلخیز کشاوزی و یا باغهای انبوه میوه ایجتد شد . اصولا” در اروپا به دلیل پایین بودن نرخ رشد جمعیت ، توسعهأ جغرافیایی شهرها به آن معنا که در ایران اتفاق می افتد ، وجود ندارد و شهرها از نظر طول و عرض گسترش چندانی نمی یابند و جنگلها را نمی بلعند . بنابراین بجای جنگلهایی که از بین رفته اند همچنان سبزه و مزرعه و درختان میوه پابرجا هستند . اما اگر به نقشهء ایران نگاه کنید می بینید که بجای آن جنگلها الان ققط کوهها و بیابانهای خشک و سوزان باقی مانده اند
من خاطره ای از یکی از چوپانهای جنوب خوزستان را شنیدم که حدود هفتاد سال پیش گلهء گوسفندانش را از بهبهان به سمت یاسوج می برده و در بین راه و در میان جنگلهای انبوه بلوط گم شده بود . الان در این مسیر شما بجای دشتها و کوههای خشک چیزی نمی بینید

پاسخ:

درود بر لطیف عزیز … مشابه تجربه یا خاطره تو را می توان در سفرنامه برخی از نامداران و جهانگردانی که از ایران گذر کرده اند هم مشاهد کرد. البته سبز بودن کفایت نمی کند. الان شما ایران هم ظاهراً سبز است. اما حقیقت این است که تنوع گونه های گیاهی و جانوری آن به شدت آسیب دیده است. نظیر رخدادی که بعد از انقلاب صنعتی در اروپا هم رخ داده.
یادمان باشد که هم اکنون مجموع گونه های اندمیک گیاهی ایران نقریباً برابر با کل اروپا است.

ممنون از توضیحات آقای عبادی،
خوب جای شکرش باقیه.ایرانی جماعت اصولا اگر تخریبی انجام بده از بیخ و بن تخریب میکنه. تا چند سال دیگه اثری از باغهای چای در گیلان نخواهد بود، البته بغیر از بوته هایی که روی کوهپایه ها هستند و انگاری برای اونها هم نقشه هایی دارن!

پاسخ:

چه نقشه هایی؟!