اعتراض کم‌سابقه به درخت‌سوزان اداره‌ی ‌اوقاف در گیلان!

زرتشت از اهورامزدا می‌پرسد: «ای آفریننده‌ی جهان مینوی! چه کسی زمین را بیشتر خوشحال می‌کند؟ اهورامزدا پاسخ می‌دهد: کسی که بیشترین مقدار کشت کند و بیشترین مقدار درخت بکارد، علوفه سبز تولید کند و زمین را سیراب نماید.»
وندیداد

روایت کرده‌اند که سال‌ها پیش در دهکده‌ایی دوردست، درخت کهنسالی می‌زیست که اهالی ده آن را عزیز می‌داشتند و مقدّس می‌شمردند و آنقدر در این تقدس ابرام و اصرار ورزیدند که به تدریج ارزش و جایگاه دیگر مقدسات در نزد ایشان کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر شد … تا اینکه آوازه‌ی این روستا و مردمان درخت‌پرستش به گوش مردی – به ظاهر – پارسا و خداپرست رسید و او تصمیم گرفت تا خود را به آن روستای کفرزده رسانده و با موعظه و نصیحت و روشنگری، به این خرافه‌پرستی شرم‌آور پایان دهد! اما خیلی زود طاقتش به سرآمد و در شبی سرد و زمستانی که اهل ده در خواب بودند، با تبری در دست به جان درخت بی‌گناه افتاد و آن را شبانه سرنگون کرد و از روستا گریخت … آنگاه کوشید تا از این کار پسندیده و همت بلندش! برای دیگران سخن بگوید و تحسین دوستان و بزرگان شهرهای دیگر را برای خود به دست آورد. ولی هر چه انتظار کشید و هر آن چه بیشتر موضوع را شکافت، کمتر پژواک مورد انتظارش را در بین مردم و دوستانش دید. تا اینکه روزی با دلخوری از پیرمردی فرزانه پرسید: مگر کار من بد بوده که اینگونه با من برخورد می‌شود؟ پیرمرد پاسخ داد: نباید از دست دوستان و بزرگان شهر ناراحت شوی. تورفته‌ بودی تا مردم آن روستای دوردست را هدایت کنی و به آنها بنمایی: آنچه که مورد پرستش قرار می‌دهند، فقط جلوه‌ای کوچک از زیبایی‌های پروردگار بزرگ عالم است … چرا در برابر زیبایی بزرگ‌تر کرنش نکرده و از او حاجت نطلبید؟ اما یادت رفته بود که تنها آنانی می‌توانند نجواکنان خدا را صدا زده و بر روی آب حرکت کنند که پیش از آن، علی (ع) را شناخته باشند! (کنایه از قصه مشهور شمس و مولانا) … و تو بدون آن که حقیقت علی را برای آنها بشناسانی، او را ذبح کردی و درخت کهنسالشان را نابود ساختی. مرد بسیار ناراحت شد و تصمیم گرفت پس از سال‌ها دوباره به آن روستا برگردد … و تازه آنگاه بود که پی به حماقت خود برد! چرا که روستائیان، نه‌تنها هر یک بخشی از چوب درخت را به منزل خود برده بودند؛ بلکه بذر درخت را نیز بین خود تقسیم کرده و در حیاط منزل و پردیس‌های خود کاشته بودند. همچنین، محل شهادت درخت! را حصار کشیده و مراسم آیینی خود را در قتلگاه درخت برپا می‌داشتند و بدین‌ترتیب، خرافه‌پرستی را نهادینه کردند!

هموطن عزیز
و امروز، ناباورانه شاهدیم که بار دیگر این افسانه‌ی قدیمی، در عصر انفجار اطلاعات و شکاف دیجیتال، از نو کلید می‌خورد و نه‌تنها یکی از متولیان فرهنگی کشور می‌کوشد تا تاریخ را در گیلان تکرار کند، بلکه وقتی خبرنگار روزنامه حیات نو از عالی‌ترین مقام مسئول در سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور، می‌پرسد که موضع شما در برابر این جنایت و نابخردی چیست؟ ایشان با اکراه پاسخ می‌دهند: «ممکن است در ملک «شخصی» این اتفاق رخ داده باشد که در این شرایط نیز مجوز ارایه مى‌شود … شریفى مى‌گوید که براى قطع «سه درخت» در رضوان‌شهر گیلان به صاحبان یک ملک شخصى مجوز داده شده است. اما وقتى نام و نشان صاحبان این ملک را مى‌پرسیم، مى‌‌گوید:‌ اوقاف گیلان!».
پاسخ دکتر فرود شریفی – چنانچه صحت داشته باشد – درست مانند آن است که پدر یا مادری بگوید: تصمیم به قتل فرزندان نا اهلم گرفته‌ام و قانون هم بگوید: چون در داخل ملک شخصی خود این جنایت را مرتکب شده‌اید، اشکالی ندارد!!

برادر گرامی، جناب آقای دکتر شریفی
ما ز یاران چشم دوستی داشتیم … وقتی اصلی‌ترین متولّی درخت و سرباغبان طبیعت ارزشمند وطن، اینگونه در برابر قطع ارزشمندترین پایه‌های درختی خود – نه فقط در ایران، که در جهان – اظهارنظر کند، دیگر چه انتظاری از حجت‌الاسلام اشکوری می‌توان داشت؟!
یادمان باشد که ارزش یک درخت 50 ساله را تا 200 هزاردلار تعیین کرده‌اند؛ شما برای ما بگویید یک درخت هزارساله‌ی دیرزیست چقدر می‌ارزد و چگونه باید از این نسخ خطی و یگانه‌ی طبیعت وطن که نسل امروز امانت‌دار آن هستند، حفاظت و حراست کرد؟!

فراموش نکنیم:
ما فرزندان آن پدران و مادرانی هستیم که افزون بر سه هزار سال پیش، همزمان با به دنیا آوردن هر فرزند، نهال سروی را غرس کرده و به نام فرزند تازه به دنیا آمده‌اش خوانده و همچون او عزیزش می‌داشتند؛
ما فرزندان آن نسل پاک‌نهادی هستیم که در کتاب مقدس‌شان (زرتشت سپنتامن) چنین آمده است: «هر کسی درخت کهنسالی را قطع کند، می‌میرد.»
و ما فرزندان نیاکانی هستیم که در زمان متوکل عباسی، حاضر شدند 50 هزار درهم بپردازند تا درخت سرو 1450 ساله‌ی کاشمر را خلیفه قطع نکند! و وقتی که متوکل این پیشنهاد را نپذیرفت و به طاهربن عبدالله حاکم خراسان نامه نوشت تا آن درخت را قطع کند و تنه‌ی آن را برای پوشش طاق کاخی به بغداد ببرند. آن حاکم محلی ترسو نیز چنین کرد … می‌گویند: هنگام افتادن درخت، زمین لرزید و کاریزها خلل یافت و دور تنه‌ی آن به اندازه 28 تازیانه بود و به هنگام قطع آن، آسمان از پرواز پرندگانی که در آن خانه گرفته بودند، سیاه گشت. شاخه‌های این سرو بزرگ را بر هزار و سیصد شتر بار کردند و به بغداد بردند و هنگامی که به نزدیک بغداد رسیدند، خبر آمد که متوکل عباسی کشته شده است!
و این سرنوشت محتوم کسانی است که فرمان مرگ درختان کهنسال این آب و خاک را صادر کرده‌اند.

بگذریم …
خوشبختانه و با غرور باید اعلام کنم، اگر از عکس‌العمل تأمل‌برانگیز چند مدیر دولتی در تهران و گیلان صرف‌نظر کنیم، اغلب پژواک‌ها – چه در بخش دولتی و چه در سطح سازمان‌های مردم‌نهاد و رسانه‌های جمعی، ستودنی، قاطعانه و امید‌بخش بود. در حقیقت، از روز جمعه‌ی گذشته که نخستین یادداشت اعتراض‌گونه‌ی نگارنده منتشر شده است، موج حمایت گسترده‌ای را شاهد بوده و علاوه بر اینکه در بسیاری از روزنامه‌ها به آن پرداخته شده، اغلب مدیران پایگاه‌های اطلاع‌رسانی مجازی نیز با حیرت و تأسف و خشم آن را بازتاب داده‌اند که بدین‌وسیله از یکایک شخصیت‌های حقیقی یا حقوقی که این اقدام اداره اوقاف استان گیلان را محکوم کرده‌اند، قدردانی می‌کنم. به ویژه از ابولقاسم بهرامی، رییس شورای عالی جنگل، مرتع و آبخیزداری که به شدت این عمل را تقبیح کرده و هیأتی را برای رسیدگی به آن تعیین کرده است، سپاسگزارم. همچنین از سردبیران و خبرنگاران روزنامه‌های همشهری، اعتماد، کارگزاران و حیات نو که پوشش خبری گسترده‌ای برای این موضوع آفریدند، متشکرم. افزون بر آن باید از دبیرکل محترم کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست ایران، رییس و انجمن اعضای هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع، مهندس باقرزاده کریمی از سازمان حفاظت محیط زیست، جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست گیلان، خبرگزاری‌های آفتاب، جبهه ملی ایران و سبز، کمیته بین‌المللی نجات دشت پاسارگاد، پایگاه اطلاع‌رسانی سرزمین جاوید، پایگاه اطلاع‌رسانی محیط زیست ایران (زیستا)، پایگاه خبری پارسینه و سایت اطلاع‌رسانی شهرداری تهران (شهر)، رادیو زمانه، رادیو فرهنگ، شبکه علمی کشاورزی و منابع طبیعی ایران، حزب اراده ملت ایران (حاما)، گویا نیوز، طبیعت ایران، ایران پرس، هفتان، آژانس خبری کوروش و صاحبان بسیاری از وبلاگ‌ها و سایت‌های دیگر که به این موضوع پرداخته و با آن همراهی و همدلی کردند، به سهم خود سپاسگزاری می‌کنم.
همچنین چنانچه دوستان دیگری هم به این موضوع پرداخته‌اند، لطفاً اطلاع دهند تا این سیاهه تکمیل شود.

در همین باره:
– قطع درختان براى مبارزه با خرافه‌پرستی!
– اندوخته‌های ژنتیکی بر لبه تیغ
– درخت هایمان را قطع می کنند! ریشه هایمان را از خاک بیرون می کشند!
– چرا باید از درختان کهنسال پاسداری کنیم؟
– ریشه خرافه در درخت نیست که با بر کندن آن از میان برود!
– ای درخت!
– درختان کهنسال ثروت ژنتیکی کشور هستند و قطع آن‌ها برابر با به باد دادن این ثروت ارزشمند است.
– هیچ درخت کهنسالی نباید قطع شود
– درخت مقدس‌نما در گیلان قطع شد !
– اعتراض به صدور دستور قطع درختان کهنسال
– قطع درختان به بهانه مبارزه با خرافات!
– کشف بزرگ کارشناسان گیلانی برای خرافات‌زدایی!
– قتل‌عام درختان کهنسال به بهانه خرافه‌پرستی‬ به همراه فایل صوتی
– درختان تاوان خرافات ما را می دهند!

– شما خسته نشده‌اید از این همه حماقتی که ما داریم؟!

– اعدام درختان کُهن سال و مقدس نما، به جـُرم ترویج خـرافـات!؟

– قطع درختان کهنسال

– درختان کهنسال را قطع نکنید

– مرگ درختان کهنسال

– چرا باید به درختان کهنسال ایران عشق بورزیم؟

– اسماعیل‌زاده، حقوقدان: قطع درختان کهنسال جرم محسوب می‌شود!

– قطع درختان کهنسال گیلان به بهانه‌ی مبارزه با خرافات

– نامه به رییس جمهور: محکومیت قطع درختان کهنسال به بهانه‌ی مقابله با خرافه‌پرستی

– روایت ماجرا در تابناک

– مگر درختان چه گناهی دارند؟

– درج حمایت گونه خبر در سایت رادیو قرآن: شناسایی و قطع درختان مقدس نما در گیلان!

– بحث آزاد رادیو BBC در باره قطع درختان کهنسال به بهانه مبارزه با خرافه‌پرستی

– اعلامیه درختان کهنسال!

– قتل‌ عام درختان کهنسال در گیلان