سد ؛ آخرین گزینه است نه اولین!

ساعتی پیش چهارمین نشست علمی انجمن اعضای هیأت علمی مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع با عنوان: «چالش‌های صنعت سد‌سازی با تأکید بر اثرات متقابل آن بر بخش منابع طبیعی» پایان گرفت. همایشی که به خاطر حضور در آن، استاد احمد آل یاسین خود را از هزاران کیلومتر آن سوتر (فلوریدای آمریکا) خود را به باغ گیاه‌شناسی ملّی ایران رسانده بود. همچنین، آقای دکتر محمّدجعفر ملک‌زاده، رییس کمیسیون آب سازمان آب منطقه‌ای استان فارس، از دیار حافظ آمده بود و البته برخی از نمایندگان تشکل‌های مردمی لفور – بهشت مازندران – نیز که از مصیبت سد البرز به تنگ آمده بودند، خود را به تالار اجتماعات مؤسسه متبوع رسانده بودند.
در مجموع اگر بخواهیم، حاصل دو سخنرانی 40 دقیقه‌ای استاد احمد آل یاسین و سرکار خانم فاطمه ظفرنژاد را به همراه بیش از 70 دقیقه مباحث مطرح شده از سوی حاضران در یک جمله خلاصه کنم – هر چند که کاری بسیار دشوار خواهد بود – شاید بتوان گفت: سد، یکی از گزینه‌هایی است که می‌تواند با رعایت همه جوانب و برای مدیریت بهتر آب در سرزمین پیشنهاد شود، به شرط آنکه هیچ گزینه‌ی دیگری وجود نداشته باشد. به دیگر سخن، همان گونه که در پیشانی این یادداشت نیز آمده است، سدهای بزرگ مخزنی، آخرین گزینه برای آبادانی هستند نه نخستین آن!
در یادداشت‌های بعدی، بیشتر از این همایش خواهم نوشت.