شهربانو به استقبال نوروز رفت! چرا ما نرویم؟

به افتخار شهربانو که از تجریش تا راه‌آهن نور پاشید!

    صبحگاه واپسین آدینه‌ی اسفند ۱۳۹۲در تهران، بانویی به نام شهربانو احمدی ماشک؛ تلاش کرد تا به همشهری‌هایش یادآوری کند: این ما هستیم که به درختان نیازمندیم و نه آنها به ما! آخرین دل‌نوشته‌ی محمّد درویش در سال ۱۳۹۲، به افتخار این شهروند مسئولیت‌پذیر به رشته تحریر درآمده است …

انتهای مسیر در میدان راه آهن تهران

    سال‌ها پیش، شادروان سهراب سپهری عزیز در سروده‌ای زیبا مراتب غبطه‌ی خود را به سبزینه‌های سرزمینش، اینگونه جاودانه ساخت:

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نور روی شانه‌ی آنهاست

    اینک، نیم قرن پس از سرودن این شعر، یکی از هموطنان عزیز سهراب، تصمیم می‌گیرد تا ضمن دویدن یک مسیر ۲۰ کیلومتری در طولانی‌ترین خیابان تهران، از تجریش تا میدان راه‌آهن به همشهری‌هایش یاد آورد که این ما هستیم که به آن موجودات عاشق نور، درختان عزیز شهرمان نیاز داریم و نه آنها به ما!

    درختان، بی‌منت سایه‌ی خویش را ارزانی هر رهگذری می‌کنند و شهربانو هم بی‌منت، کوشید تا واپسین جمعه‌ی شهرمان را در سال ۱۳۹۲، نور بپاشد و اینگونه به استقبال نوروز ۱۳۹۳ رود.

    ممنون از همکاران عزیزم در اداره کل محیط زیست استان تهران که مجوزهای لازم را برای ثبت این رویداد سبز تسهیل کردند.

در مسیری 20 کیلومتری که دوید ...

    شهربانو به همه‌ی ما زنهار داد:

    آنان که برای نورافشانی همسایه‌شان می‌کوشند، نمی‌توانند خود در کوچه‌ای تاریک زندگی کنند.

    کوچه‌ای روشن‌تر از همیشه در آغازین روزهای نوروز ۱۳۹۳ برای هموطنان عزیزم آرزو دارم.

دل و جان‌تان شاد باد

 

6 فکر می‌کنند “شهربانو به استقبال نوروز رفت! چرا ما نرویم؟

  1. نیما

    درویش جان سلام
    سال ۹۳ رو واسه تو پر از خبرهیا خوب آرزو می کنم
    همیشه سر زنده و شاداب باشی دوست مجازی و سبز من

  2. جلال عباسیان

    جناب درویش عزیز سلام. از حدود ده سال قبل در همایش وبلاگنویسان کشاورزی و منابع طبیعی با شما آشنا شدم. نکته ای که از همان زمان ذهن من رو به خودش مشغول کرده، این بود که در اون همایش برخی دوستان بجای حرفهای محیط زیستی و مرتبط با موضوع، حرفهای سیاسی مطرح می کردند. سالها در این فکر بودم که چرا محیط زیست اینقدر به سیاست گرده خورده است؟ شاید دلیلش این باشد که محیط زیست بهترین دستاویزی است که تمام گروهها را می تواند علیه دولتها (که وظیفه ذاتی شان توسعه است و در این میان بناچار آسیبهایی هم به محیط زیست وارد می شود) متحد کند.
    از قضیه گزی پارک ترکیه بگیر تا دریاچه ارومیه و … فکر میکنم متأسفانه نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا مسائل محیط زیستی بیش از اینکه محیط زیستی باشد سیاسی است.
    مثلا تا زمانی که دولت احمدی نژاد سر کار بود، به هر بهانه ای باید به آن دولت حمله میشد و در فضای محیط زیست نیز این حملات بسیار شدید بود.
    اما از زمانی که خانم ابتکار (که بیشتر به عنوان چهره ای سفوق العاده سیاسی شناخته می شود) در رأس کار قرار گرفته، تمام انتقادات از بین رفته و همه فراموش کرده اند که باید در مسایل محیط زیستی انتقادی به کشته شدن پی در پی پلنگ و … داشته باشند!
    چندی قبل (حدود سه چهار ماه قبل) خبری خواندم که در یکساله گذشته ۱۱ پلنگ کشته شده اند و جالب آنکه هفت قلاده از آنها در مدت کوتاه صدارت خانم ابتکار بر سازمان محیط زیست (که اون زمان فکر کنم حدود سه چهار ماه میشد) بوده است! اما خب خانم ابتکار از یک جریان سیاسی است که آنها که داد و فریاد محیط زیستی دارند، اکثرا وابسته به همون جریان هستند لذا تمام این مسایل رو نادیده می گیرند.
    پیشنهاد میکنم که اندکی هم در این زمینه کار کنید که بتونید مسایل محیط زیستی رو از مسایل سیاسی جدا کنید. هر چند مطمئنم که این مسأله به سختی امکانپذیر خواهد بود و شاید هم ممکن نخواهد بود. چون همانطوری که گفتم، محیط زیست بهترین دستاویز برای پیشبرد اهداف سیاسی در لفافه است.
    موفق باشید

  3. سما

    خوشحالم که از کویر به گرمی استقبال میکنید . من در کشوری زندگی میکنم که مردم ان با شنیدن نام کویر و بیابان فقط با تاسف سر تکان میدهند. انها موهبت های کویر را نادیده گرفته و ان را بی ارزش میدا انند. من دررشته بیابان تحصیل میکنم وهمین دیدگاه مرا نسبت به این موضوع عوض کرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *