برای آنها که در سرولات اروند را دست‌کم گرفتند!

اروند نازنین

حتمن لابلای آن همه گفتگو و گفتار های “درویش عزیز” این جمله را شنیده ای و بخاطر داری :
” تنها صداست که میماند ”

در این سفر که باهمراهانی از همراهان مان همسفر شدی،
دیدی که شوقی من را فراگرفته بود ،
جوانان هوشمند و توانائی که از همه ی “شهری ” بودن خود میگذرند و انگیخته به تجربه های نو تری می نشینند،
اروند نازنین ،
در گذشته چندین ساله این همسفری ها ،
در زیر آفتاب سوزان کویر مرکزی ، سرمای خشک و سخت دشت کویر ، کنار وحوش چالدره ، سبز های حیرا ن کننده حیران ، بلندی های مه گرفته الیت و دلیر ،چاه کوه قشم ، زیبائی های تخم گذاری لاک پشت ها ، و …………………. گذر کرده ایم ،
و هر سفر طعم نو و خاص خود را داشت
اما این سفر ” نو ” های دیگری هم داشت . نداشت ؟
اروند نازنین جوان ترین همسفر ما بوده است تا این زمان،
( چه خوب که تا آن بزرگی هایش هم با ما بیاید )
در لابلای حس غریبی که از این سفر داشتم،
در آن میانه که میباید از این جوانان هوشمند و توانا کم نمی آوردم،
ذهن در پستو های خود به کنکاش رفته بود ،
“پدر ” کامنت های ” زنانگی و ضعیفگی ” را رها نمیکرد ،
چشمی به کامنت ها و چشمی به فضای حال ما داشت،
و تو بدنبال حباب های ساخت ” فرزانه ” میدویدی ،
با گونه های سرخ سرخ .

اصلن پدر در آن میان ،
میانه نوشتن وبلاگ ها بود ،
و این موبایل حضورش را در آن فضا هم به همه ما تحمیل کرده بود ،

هوا سرد بود و سوز فراون در فضای حضور همه ما ،
همه میلرزیدند ،
و متلک ها یشان جاری بود بر من ،
میدانی که ،
تقصیر من نیست ،
من وقتی با شما ها هستم سردم نمیشود،
هنوز چند لحظه ای بیشتر نبود که در ماشین نشسته بودیم ،
انگار گوشی موبایل پدر به گوشش دوخته شده بود ،
مدام گفتگو بود ،
فکر کردم دوستانش در سفر های پدر هم از دست او آسایش ندارند !!!!
در فکر بودم که گوشی تلفن را بمن داد،
با همان لبخند همیشگی چسبیده به لب هایش ،

صدا صدای نرم و آهنگین بود ،
انگار همان نزدیکی ها بود ،
گرمای صدایش حس میشد،
شوری عجیب از صدایش جاری بود ،
نمی دانستم چه میگویم ،
بفکر بودم چگونه میشود در سفرها ی دیگر،
صدایش را در کنارمان بشنوم،
باز دوباره دچار همان رنگین کمان ذهن شده بودم،
صدا صدای ” سروی ” بود ،

بعد از شطرنج و تست های روانشناسی،
بعد از آن همه رطوبت و پهنه زیبای روبرویمان ،
خواب که پیشاپیش سپهر را ربوده بود،
آرام آرم بجان دیگران هم افتاد ،
اما تو اروند نازنین ،
شاید برای اولین بار در این زندگی رنگین کوتاه خود،
تا ساعت 1/45 بامداد همراهمان بودی ،
اما بعد از آن،
تا ساعت 4/5 بامداد ،
سخن ها بود که جاری میشد و چه زیبائی ژرفی داشت ،
و با رطوبت فراوان که چاشنی هظمش میشد.

ساعت 7 صبح که با امید صبحانه را آماده کردیم ،
مشکل سرد شدن صبحانه بود و بیدار کردن سپهر،
انگار ” کریستین بوبن” جادویش کرده بود،
هنوز ندانسته ام ،
شاید ” کریستین بوبن” هم از تهران خسته شده بوده و سپهر برایش بلیط سفر را گرفته بوده؟؟!!

شاید هم سپهر دارد تجربه های دیگری میکند !
اما تجربه های زندگی که بدور از دیگران کنار او طعم گوارائی نخواهد داشت ،
( این هم از همان نیمه تاریک ما جاری است یک روزی مفصل مفصل برایت میگویم ،
تو با مفصل های من آشنائی وای به مفصل های مفصل )

بلند حرف زدیم ، نواختیم ، ………………….. کردیم تا به سر صبحانه آمدند.
اما ،
در آن کنار ،
بدور از شلوغی ها ،
پدر باز هم موبایلش را رها نمیکرد ،
میدانم که پدر همچون من ،
ذخیره غذائی فراوان در خود دارد ،
اما میباید که همراهی مان میکرد،
بسراغش که رفتم،
موبایلش را بطرفم آورد ،
فکر کردم تسلیم شده ،
اما ،
اما ،
صدائی دلنشین فضای ذهن را پوشاند ،
صدائی که از خوانده های ذهنش در فضای مجازی تو،
همیشه برانگیخته می شوم برای نو دیدن ،
برای جور دیگر دیدن از آنچه عادت شده بود ،
و این برایم سخت مغتنم بود ،
صدا صدای شقایق بود ،
باید کاری کرد،
این بار ،
در سفر هامان ،
صندلی های شماره 1 و 2 را بنام ،
شقایق و سوری عزیز،
ثبت خواهم کرد ،
حتا اگر همراهمان نیایند ،
حضورشان که در میان ما خواهد بود ،
اروند نازنین ،
من عمیقن ممنون تو هستم،
که در این فضا ،
من را به کنسرت ” انسان ” هائی دعوت کردی که ،
موسیقی زندگی را با مهارت مینوازند .

اما آن سوی همه این زیبائی ها ،
حس طراوت دلپذیر از آن صدا هائی که از آن دور ها آمدند اما به ذهن نشستند ،
این بار هم ،
لایه های بسیار زیبای دیگری از تراوائی ذهن همین جوانانی که همراه من و تو بودند باز هم من را فراگرفته است ،
اروند – جیران – شیرین – سحر – غزل – فرزانه جون – فرخنده جون– غازی بزرگ – امید – علی – بردیا – میثم – سپهر ووووووووو درویش عزیز،
در چنین فضائی من همیشه دچار می شوم .

این بغض لعنتی دوباره گلویم را می جود و چنگ می کشد به روح خسته ام ، رهایش می کنم که دست از سر این روح نیمه جان بردارد …

رهایش می کنم که رهایم کند …

حالا … لطفا صندلی ام را برایم نگه دارید ، که این روزها سخت به این صندلی احتیاج دارم … برایم نگهش دارید که حتی اگر نیایم ، اگر نباشم ، تصور بودن در کنار شمایان ، برایم شیرین است .

مرسی عمو محسن … خیلی مرسی … خیلی خیلی مرسی بخاطر محبتتان ،

الان دارم از بالای ابرها این را برایتان می نویسم ، با دو تا بالی که روی شانه ام کاشته اید رفته ام این بالا و دلم می خواهد حالا حالاها اینجا بمانم…

سفر … آرزوی همیشگی من است … فکر میکنم … با خودم فکر می کنم … اگر همسفرهایم رفقای مثل شما و شمایان باشند … چه سفری می شود … چه سفری می شود …

آرزو می کنم که دیر نباشد … دور نباشد …

« لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد دلم ، دستم
باز گوئی در جهان دیگری هستم
لحظه ی دیدار نزدیک است
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است »

پاسخ:

چشم …
صندلي ات كجا باشه بهتره؟ پشت راننده؟ كنار شاگرد شوفر؟ لژ خانوادگي، تختخواب ته؟ يا زير زاپاس بند؟
بگو … مجلس خوديه … منم كه نخوديم! نه؟

از آن دور ها،
آوائی کوش را می نوازد،
صدا ،
صدای آشنا است ،
کوش کن ،
با چشمهای باز باز ،
درس هایش پر از رنگ است و موسیقی ،
الف – مثل ” انسان ”
ب- مثل ” بارش”
د- مثل ” دانائی”
ز- مثل ” زندگی ”
ع- مثل ” عشق”
گوش کن ،
طنین آوای رنگین هستی،
” انسان بارش دانائی عشق است و زندگی ”
طراوت و مهربانی این صدا ،
سروی را به ذهن می نشاند ،
با آن ذهن روشن و کنجکاو،
سروی ،
روشنی راهمان خواهد شد .

مگه میشه برنامه های پدر ایرادی داشته باشه؛ مطمئن بودم به اروند ما خیلی خوش میگذره … درود

پاسخ:

جايت را البته خالي كرديم ها! مي خواي دو تا قسم بخورم؟

سلام م م م م

ولی من می پذیرم که ما کمی!! فقط یک کمی از شما شکست خوردیم اروند جونم !

اما دفعه یعد جبران میکنیم!! دیگه توام خودتو آماده کناااا!

فقط موضوع مریم و من نفهمیدم؟ که گفتی خوب شد مریم نفهمید ؟

چیو ؟؟؟؟؟

پاسخ:

سلام غزل جوووون … فقط يه كمي؟ رنگ سياه و اون بازي معروف رو يادت رفت؟ يادت رفت كه همه تون اعتماد به نفس تونو از دست داده بوديد؟
در مورد مريم هم نگران نباش! ربطي به خوارشوهر نداشت! منظور مريم داستان رودخانه بود!

کم خطر ترین موضوع بحث غذا است
از هرچیز دیگر که بگوییم خطر ناک است از حفظ محیط زیست و پاسداشت آن بگوییم که متهم به پیروی از استکبار می شویم از آلودگی سد کرج بگوییم از سرازیر شدن خاک های جاده کشی در جاده چالوس به رودخانه چالوس بگویم از باغ سیب مهر شهر کرج بگوییم…..

پاسخ:

از مرغان دريايي تنكابن بگو … چرا آنجا آنقدر زياد هستند؟

می گم اروند که رفته بخوابه ، باباش هم که نیست و اینجا رو داده به عمو محسن که مواظب ما باشه ، عمو محسن هم که از خودمونه … پس میشه حسابی شیطونی کرد ، خیالتون راحت ، عمو محسن کسی رو دعوا نمی کنه …

کسی می دونه اروند اسباب بازی هاشو کجا میذاره؟ میشه اون ورا ( خونه ی بابای اروند ) هم رفت و شیطونی کرد چون اونجاها هم به دست مهربان عمو محسن سپرده شده … بریم شیطونی …

پاسخ:

توطئه! اون هم در شب تاریک؟
باشه قبوله … من می میرم واسه توطئه های شبانه!!

اروند نازنين

سروي عزيز داره كمي اشتباه ميكنه،
بيشتر وقتها كه خوابي،
خود يدر كلي شيطوني مكنه ،
البته با نوشته هاش،
و مارو مينوازة،
اكه اونجا رو به من بسيره ،
بيدارت ميكنم و همه باهم شهرو شلوغ ميكنيم،
ديدي در سفر كه يدر خوابيد تا بامداد جه ها كرديد؟

فردا صبحش يدر كفت:
عمو محسن وقتي تو باشي ديكر نمي خوابم،
حالا ببينيم سرقولش مي ايسته

پاسخ:

تو مگه از جونت سیر شدی عمو جان؟ آدم عاقل مگه به یه خانم کامپیوتر من (بخوان وُمَن!) متولد بهمن ماه اینجوری حرف می زنه؟ نمی ترسی یه هویی همینجوری ناغافلکی دیلیتت کنه! نه؟

عجب پستی بابا.. پراز مطلب همراه با کدهای رمزی که ما خیلی هاشو بلد نیستیم

حسادت جزء اتفاق هاییه که مدت ها پیش تصمیم گرفتم نگذارم تو زندگی من نقش بازی کنه ، رنگ بگیره و خودش رو به من تحمیل کنه . اولش خیلی سخت بود ولی یاد گرفتم که مهارش کنم.

الان حسادت برام هیچ مفهومی نداره ، بی معنیه ، درکش نمی کنم ، دیگه حناش برام رنگی نداره .

یاد گرفتم که با شادی دیگران شاد باشم ، برای موفقیت هاشون جشن بگیرم ، همراهشون بخندم . اینطوری اجازه میدم که جریان شادی که در زندگی دیگران به رقص در اومده وارد زندگی من هم بشه.

حسادت نمی کنم … مدت هاست که دیگه حسادت نمی کنم.

اما بعضی وقت ها غبطه می خورم ، به آدمهایی که خیلی بهتر از من هستن و آرزو می کنم که من هم بتونم اتفاقات خوبی رو که اونها تجربه کردن ،بچشم .

مثلا تازگی ها به یه مامان خیلی مهربون که دو تا فرشته ی دوست داشتنی داره که اسم یکی شون نیایش هست غبطه می خورم . حتی به این دوتا فرشته هم غبطه می خورم که مامان به این نازنینی دارن . به غزل غبطه می خورم که مامان فرزانه و عمو محسن رو داره ، به اروند غبطه می خورم که پدر مهربونی مثل شما داره و به شما غبطه می خورم که پسر شیرینی مثل اروند دارید .

به آقای عبادی غبطه می خورم که اینقدر معلومات داره و انگار همه ی کتابهای تاریخ و جغرافیای دنیا رو خونده .

به متین غبطه می خورم که اینقدر خوب بلده آشپزی کنه و همون قدر خوب هم بلده مواظب گلهاش باشه.

به خیلی چیزها و خیلی آدمها غبطه می خورم … اما خودم رو همراه با موفقیت هاشون می بینم ، من خوشحالم که متین اینقدر قشنگ بلده به گلهاش برسه چون گلهاش همیشه سرحالن و من از دیدنشون لذت می برم و بیشتر از اون ، دیدن چشمهای متین لذت می برم که وقتی داره در مورد گلهاش حرف می زنه ، چشمهای مهربونش برق می زنه … که نه … رعد و برق می زنه از خوشحالی .

من خوشحالم که شما اروند رو دارید چون بخاطر اون ، این فضا رو ایجاد کردید و ما حالا در کنار هم هستیم .

من خوشحالم که غزل ، پدر و مادر به این خوبی داره چون این پدر ومادر بلدن به همه ی بچه های دنیا به اندازه ی دختر خودشون محبت کنن.

من خوشحالم که آقای عبادی اینقدر با معلوماته چون من ازشون خیلی چیزها یاد می گیرم.

من خوشحالم که رفیقی دارم که دو تا فرشته ی دوست داشتنی داره که اسم یکی شون نیایش هست …چون اون احساس قشنگ مادرانه اش رو حتی وقتی داره با من حرف می زنه بهم منتقل می کنه.

می تونم هزار تا از این مثال ها براتون بزنم… هزارتا!

چه جای حسادت ؟ حسادت به چی؟ به این همه زیبایی ؟ به این همه اتفاق های قشنگ؟

نه ، حسود نیستم .

كاشكي كاشكي قضاوتي قضاوتي در كار نبود
اروند عزيزم
ياد دارم آن روزهايي كه پدر فرهاد در سفر طالقان همراهمان بود و رنگين كمان ذهن هايمان را به هم مي آويختيم از داشته هايمان از نداشته هايمان از خواستن ها از پيوستنهايمان آن روزها تو هنوز زردي خورشيد را نديده بودي.
سالروز اولين تولدت را ياد دارم كه با چشمهايي بهت زده و كنجكاو مشغول ديدن آن همه آدم عجيب و غريب بودي. اين بار هم فرهاد همراه شد با تو كه جوانترين همراه سفر ما بودي با ذهني آرام، كنجكاو و تيزبين كه نيازي به مدارك پدر فرهاد هم نبود.
اما اين خواب نبود كه مرا از لحظه ها مي ربود بلكه كنكاش ذهنم بود به پاسخ چراهايي كه تا ته ذهنم فرو رفته بود. اي كاش پدر بيشتر از شطرنج زندگي ميگفت از درست بازي كردن.
شطرنج زندگي خانه هايي دارد به وسعت تمام لايه هاي پنهان ذهن. درستِ تو، پدر، عمو محسن حق دارد هر جاي اين رنگين كمان باشد اصل بازي است كه تو با ذهن توانايت درست و غلط را در بستري از هوشياري خواهي آموخت و تمام زمختي هاي ذهنت روان خواهد شد اگر حركت كني.
پدر فرهاد با چه حركتي در شطرنج زندگي ميتوان اينچنين تلاش كرد تا به چنين لطافتي از طبيعت برسيم و خود را در چهار ديواري خانه محصور كنيم و پدر با وبلاگش به خواب رود و موبايلش حضور خود را به رخ كشد و او را از ما دريغ كند. پدر فرهاد بدان كه شايد روزي اروند تو هم مانند من از شطرنج زندگي كه با او بازي كرده اي انتقاد كند به پاسخش فكر كرده اي ؟
راستي دليل تنگي نفس پدر سپهر موقع برگشت چه بود ؟ اي كاش پدر سپهر هم قدر خودش را بيشتر ميدانست تا من و تو هم از او فرا گيريم. به پدر بگو خودش را آماده كند تا در تجربه رنگ رنگ زندگي با چراهاي تو دچار نفس تنگي نشود ميداني كه شطرنج زندگي وسعتي دارد بيكران و چنين شتابان معلوم نخواهد شد.
اروند جان متن شكل گرفته كه ما را به سفر نميبرد. متن شكل گرفته متنيست كه حركت نميكند. او با ثبات كامل در نقطه اي ايستاده و با كمال جديت برايمان ادعاي اثبات مسئله اي را دارد. جالب است حرفي كه اثبات ميشود به ثبات ميرسد، ثبت ميشود و بنابر اين بي حركت ميشود. اين متن اگر در پي اثبات بحثي بود نمي توانست در حركت باشد آروزي اثبات كردن، آرزوي كشتن يك فكر و يا محكوم كردن ذهن در چارچوب يك فكر درون همه ما هست به راستي فكر ميكني چرا آدمهايي كه شامشان را در چنين فضايي در فست فود ميخورند اصرار دارند كه آتش در جنگل را مثال انسانهاي قديم با كاغذ روشن كنند (اگر كاغذي بوده باشد) ما از گذشته چه مي خواهيم آيا اين بود معني “ست” شدن ؟ چرا عزيزي كه عشق را با واحد ولنتاين ميسنجد يا كسي كه از متن شهر با وبلاگ بروز شده اش مي آيد و يا كسي كه با هر شرايطي غذاي خاور خانم را به غذاي من و تو ترجيح ميدهد بايد طبيعت را اين چنين مصنوعي ثبت كند ؟ ما كجاي راه گم شده ايم تو بگو. پس چطور مي خواهيم از من خود عبور كنيم ؟ باور كن من و تو هم ميتوانيم اسمي ديگر براي كان گو رو پيدا كنيم.ميدانم اگر بشود روزي طبيعت نه بلكه فقط باد را ديد، غرورمان فراموش ميشود. بينهايت مولكول در اين اطراف در حركتند و اگر بشود اين بينهايت را در نظر گرفت ديگر “من” در مركز نيست. به راستي هنوزم دوستي را با واحد ضرورت نمي سنجم، من هنوز واحد زندگي را ريال نميدانم. من هنوز آرزوي نبودن ندارم. براي همين معني آن نوشيدني آخر شب را نميفهمم. چرا بقيه نبودند من جاي تك تك شان را احساس ميكردم. عمو محسن شب سرد كوير را كه از ياد نبرده اي از چه بي قرار بودي ؟ نبودي ؟ غير از آن بود كه دوستاني لذت فرديشان را به حضور بيكران جمع ما ترجيح داده بودند و تو تنها و يكه تا صبح با سيگارت تنها كرده بودي ؟ اين چراها بود كه لحظه را از من مي ربود نه خواب.
چند خطيست كه اين نوشته به مشكل برخورده چند خطيست كه اين جملات به سختي نوشته ميشوند ولي بايد ادامه داد شايد بتوانيم به آن طرف زبان بيافتيم شايد هم بايد قطع كرد. جمله را ببريم و برويم، مثل موسيقي.
آهان عمو محسن يادم افتاد از قديم ميگفتند بازيكن ماهر تخته نرد تند بازي ميكند و اين دو بازيكن مثل دو جنگجو هستند. پس تخته نرد بازي پراتفاق و پر سرعت و در عين حال با حساب كتاب. چرا آنرا با واحد شوفرها مي سنجي ؟ تخنه نرد بازيست كه مهره ها در حركتند برعكس شطرنج كه در آن مهره ها ميتوانند در هم گره بخورند در شطرنج ميشود ساعتها بازي نكرد ميشود مبارزه يا مقابله اي را در همان حالت نگه داشت و به نقطه اي ديگر هجوم آورد. شطرنج بازيست كه در آن مركز وجود دارد همه حركتها همه مهره ها جهت دارند شطرنج فضاييست پرمركز. فضاي شطرنج به همه طرف نميرود شطرنج فضاي يكنواخت و ليزي ايجاد نميكند. شطرنج فرّار نيست شطرنج مثل خار نيست. شطرنج نقطه و سكون است و تخته خط و حركت. در آن بايد همه جا و با تمام مهره ها بازي كرد. در تخته نرد تاكتيك هاي مختلف در نقطه هاي مختلف اجرا ميشود و اين بازي در كل صفحه پخش ميشود اما شطرنج يك استرات‍‍ژي كلي است روي يك نقطه. تخته نرد را بايد مثل آب بازي كرد اما شطرنج بازي سدسازهاست. تخته نرد دنياي ايلات و چادرنشينان است و شطرنج دنياي حساب شده تمدنها، دنياي شهرنشيني، قدرت، سلطه. شطرنج به وزن حكومت است و تخته نرد به سبكي يك پر.

پاسخ:

سلام بر سپهر نازنین!
بابا تو تا حالا کجا بودی؟ خوب شد آمدی تا عمو محسن را و پدر را بشود بیشتر قلقلک داد! نه؟ کسی چه می دونه، شاید همین قلقلکها سبب بشه تا خوش اندام تر بشن! نه؟
البته خداییش من خیلی از حرفای تو چیزی سردرنیاوردم! فکر کنم می خواستی تلافی بازی باراک اوباما را در نخستین شب دربیاری که حالتون رو گرفتم! نگرفتم؟
واسه همین به پدر گفتم بیا بخوون ببین عمو سپهر که اونجا اونقدر راحت با نمک پاش و بطری نوشابه ساز می زد و می خوندند … یه روز توی فرشته، دیدم ماشینش چه زشته! عجب چیزی بود … وای خدا و اینا و اونا … حالا یه جورایی حرف می زنه که انگار مدتهاست با کودک درونش خداحافظی کرده و رفته تو صف آدم بزرگا … اونم اول صف! نه؟
اما جالبیش اینه که پدر هم یه نگاهی به من انداخت و یه چیزایی گفت که فکر نکنم خودش هم فهمید که چی گفت! فقط اینو گرفتم که انگار نباید یه جوری می نوشتم که یعنی دارم قضاوت می کنم! منتها من که قضاوت نکردم! من فقط آدمهای سرولات را به یه برند مخصوص به خودشون های لایت کردم و خداییش هر چی فکر کردم که از سپهر در آن سه روز چه بنویسم که چشمگیرتر باشه، چیزی جز خواب به ذهنم نیومد! به همین سادگی و البته خوشمزه گی! تازه من چه بدونستم که خواب سپهر در کوهستان سرد و مه گرفته و نمدار سرولات واسه ربودن لحظه ها نبود! بلکه کنکاش ذهنش بود! نبود؟ درضمن خدا بگم او باعث و بانی رواج “بستر” رو چیکار کنه که سبب شده دیگه یواش یواش ترک بستر کنم!
درضمن خیالت راحت! پدر من از همین حالا هم با چراهای من دچار نفس تنگی شده! اونم بدجور!!
اصلاً می دونی چیه؟ چیزی که ناراحتم می کنه اینه که چرا ما آدم کوچیکا و نیمه کوچیکا به اون اندازه ای که لازمه “چرا” نمی پرسیم؟ و یه جورایی تو فضای خیامی صفا می کنیم! نمی کنیم؟
راستی! اون کاغذ جنگل رو خوب اومدی کلک ها!

اروند نازنین
امشب باید بلند شوم و بیایم ،
چای ننوشیده ،
دو زانو جلویت بنشینم ،
و بگویم ،
” اروند نازنین ” باورم این است که این فضا ،
فضای بروز شمایان است برای زندگی زرد زیبا ،

حضور مثل من هائی ،
فقط برای بارور تر شدن ذهن هایمان است ،
اگر چنین نکنیم سبدهامان خالی خالی خواهد ماند ،

و اگر شد ، زمان هائی را که از دست داده ام ،
بگویم ،
تا ،
شاید شمایان ،
دیگر سهمی در از دست دادن زمان نداشته باشید .

پاسخ:

همين است كه مي گويي …
اگر جوان ترها ياد بگيرند كه نيازي نيست تا هر چيزي را از نقطه صفر تجربه كنند و مي توانند بر دوش بزرگترها و منظر ديد وسيع تري را تجربه كنند؛ آنگاه بي شك امروز، روز ديگري بود! نبود؟

عمو محسن من شما را خیلی دوست دارم

پاسخ:

بنده هم مي خواستم همينو عرض كنم.

سروی مهربان

می خواهم اشاره ای داشته باشم به گوشه ای از گفتار تو ،
( همراه با یک شیطونی کوچولو )
من می گویم ،
اگر در میانه گفتگو ها ، دیدگاه دیگران کنار خود را عنوان گفته بعدی قرارندهیم،
و در امتداد بروز داشته ذهنی خویش در مورد زمینه کلی موضوع مورد نظر پیش رویم ،
بسادگی با برداشت های هرکداممان در همان زمینه کلی آشنا خواهیم شد،
در چنین حالتی حاشیه ها از بین میروند و موضوع مورد نظر تحلیل میشود .
دیگری نیازی به مثالهای متعدد و غیر فراگیر نخواهد بود ،
انوقت،
خواهیم دانست جایگاه هر یک از دیگران کنار ما در زمینه کلی موضوی کجا است ،
از این بستر است که ،
میتوانیم از عمیق ترین لایه های ذهن هر یک مان آگاه شویم ،
این آگاهی آغاز انتخاب راه ها است ،
( اما این بار ،
در آن سوی این باور خودم ،
از گقتار تو ، قبل از پایان سخنم کمک گرفته ام )،

بدون این گونه انتخاب ،
تفاهم بی معنا است ،
تعامل به بار است ،

من نقطه کوری را بین خودم و هم نسلان خود یافته بودم،
در میان ارتباط با انان ، در تاروپود مثال ها ، شواهد ، واقعیت ها و حاشیه ها ، زمان را از دست میدادم،
در این میانه ،
زمان که به ذهنم نشست ، در لابلای گقتگوهای زمان کش ،
تلاش کردم از نیمه پنهان وجودشان ششناختی بدست آورم ،
بدون حاشیه رفتن ها ، بدون توجیح کردن ها ، بدون پذیرش اصولی ثابت برای زندگی ،
( انسان توانائی شگرفی دارد در توجیح کردن رفتار خود و ما با فرهنگ کهن خویش از این توانائیمان با مهارت بهره میگیریم )،
اصلن این نقطه کور چه بود ؟؟

من در آن میانه یافتم که هم نسلان من و شاید گذشتگان آنها ،
و حتا در حال خودمان ،
حجمی از ” انسان ” ها تغییر در ” انسان ” را تا حد ناممکن پذیرا شده اند ،
کجا ؟
آن جائیکه اصلن خاصیت ” انسان ” پویائی و تحول است ،
مگر ذهن میتواند تراوا نباشد ؟
مگر ذهن میتواند زایش نداشته باشد ؟
من میگویم :
نه ، اصلن ،
اما مثالها – شواهد – واقع شدن شدن های فراوان بیرونی این عدم امکان تغییر را باکثرت فراوان برخ ما میکشد.
و در نگاهی گذرا و سطحی به این کثرت ،
همان جمله معروف که یاد آوری کردی به میان ما می نشیند ،
—–همینه که هست —— ،
یا بهتر گفته شود ،
همین است که آنها میگویند !!!!
( این ” آنها ” هم از آن مقوله های عجیب است .)

اما ،
این “همین ” از کجا آمده است ؟
فعل ” هست ” را چه کسی برایمان صرف میکند ؟
من با زمان فعل دشواری خاصی ندارم ،
آسان میتوان آن را در ماضی ، حال ، یا آینده صرف کرد ،
من ” همین ” را نمی فهمم ،
اگر” همین ” همان تنبلی وحشتناک و بی تلاشی کور است،
آن را فهمیده ام ،
برای همین میگویم تلاش ما می باید در بستر حرکتی زیبا و تلاشی روش روان شود ،
اصلن ،
تمام دشواری های ما از همین ” همین ” هاست ،
من میگویم این ” همین ” را ،
بشکلی یا به فرمی میباید به میخ تاریخ آویزان کنیم ،
این ” همین ” از پشت سر آمده ،
نسل های قبل که بین ما حضور دارند میخواهند که آن را تثبیت کنند ،
اما با تمام هوشیاری شان دقت نکرده اند که تاریخ مصرف —-همین —— ، —– همینه —–گذشته است .
من با ذهن کوچک خود جستجو میکنم برای —— کدام —–
و بعد برای گشترش پهنه این —– کدام —– به کنارن دیگران خود میروم و با آنان می آمیزم ،
ذهن را از پستوی تنهائی و درون نگری به فضای حضور دیگر ” انسان ” ها می کشانم ،
غیر از این باشد کاری نمی توان کرد ،
بی تلاشی و تنبلی در این راه ،
—- همینه—- را مثل رنگ چشم هایم بمن می چسباند،

گاه ما تلاش بسیار داریم برای :
توجیح – ترمیم – بزک – ( بقول بچه های رشته هنر گریم ) این —– همینه —— ها،
شک نباید کرد که این راه سهل تری است ،
—کدام —- همیشه علامت سئوالی را با خود به همراه دارد ،
باید تلاش کرد برای برداشتن آن علامت سئوال ،
باید رسید به آنسوی علامت سئوال ،
اما —— همینه —— بسته هائی را باخود دارد که بسادگی در اختیارمان قرار میدهند
و ما تنها مجری آن خواهیم بود ،
بدون چرائی های آن ،
اگر چرائی برایمان مطرح شود باز باید تلاش کنیم در بستر همان —–کدام —–؟

اما ،
اگر در تاریکی میخ تاریخ پیدا نشد چه ؟
من میگویم :
برای پیدا کردن میخ تاریخ ،
اگر در تاریکی ماندیم ،
اگر ” باچراغ خاموش ” راه افتادیم ، ( بقول درویش عزیز )
نیازی به عقب گرد نداریم ، اگرچه گاه چنین میکنیم ، ( شاید با تمرین بتوان نکرد )
نیازی به نقاب زدن نداریم ، اگر چه گاه میزنیم ، ( شاید با تمرین بتوان که نزد )
من وقتی در این تاریکی ها سرگردان میشوم ،
هیچگاه به مقابله نمی نشینم ،
هیچگاه به مجادله روی نمی آورم ،
من به پهنه ——کدام ——- ها میروم ،
من دانسته ام که مقابله و جدل زیبائی های بستر زنده گی غریزی ” انسان ” است ،
شاید بشکلی این مقابله و جدل است که زنده گی غریزی را کمی از یکسانی بدر میآورد !!

غریزه طول و عرضی دارد بسیار خوش نما ،
اما عمق آن اندک است ،
وقتی این بستر پذیرفته شد ،
یعنی پذیرای مطلق چرخه زیبای طبیعت شده ایم !،
چفت و بست این ” چرخه طبیعی زنده گی ” آنچنان محکم و ظریف ساخته شده که،
اگر خود را به آن بسپاریم ، ما را بعنوان یک ” موجود زنده ” تا آن پایان خط باخود خواهخد برد ،
این بستر ،
در همان بسته های ” گذشتگان ” پاسخ های از پیش پردازش شده ای را در اختیارقرار میدهد که،
بشکلی پاسخی باشد برای کوشه بسیار کوچکی از زیر مجموعه نیاز های عمیقن ” انسان “ی ما ،
اما در چنین وضعیتی ،
کماکان ایستاده ایم بر روی محیط دایره هائی ( شاید همان متحدالمرکز ها )،
حداکثر تلاشمان میتوان آن باشد که به طول شعاع دوایر چیزکی بیفزائیم ،
بستر ، —– بسته و کور—– است .
هر از گاهی باز به نقطه اول میرسد .

من این راه را ، راه زندگی نمی دانم ،
من این همراهی را همراهی با زندگی نمی دانم ،
در این راه ،
بستر غریزی زنده گی —— ” همین ” ه ——- خواهد بود ،
با بقچه های بشدت پر از رنگ و زیبائی های بیرونی مادر بزرگ که همراه آن است ،
اما بستر هوشمندی ،
زندگی را از بزرگراه های چند بانده و یا باریک راهائی در کنار دره های عمیق میتواند به پیش برد .
این جاست که باید ،
در ابتدای آن بستر غریزی با تمام رنگهای بیرونی و زیبایش ،
و یا،
در ابتدای آن بستر بزرگ راهی یا بستر باریک پر پرتگاهش ،
به تلاش برخواست ،
تلاشی پر از هیجان های میرا برای انتخب بستر اول ، و بعد ………………………….
یا ،
تلاشی پر از انگیخته گی ، هوشمندی و خردورزی که گاه دشواری های فراوان دارد ؟
برای انتخاب بستر نوع دوم ،

اما ،
بستر هوشمندی در کنار خود عاملی بسیار ارزشمند نیز دارد ،
ایا دانسته ایم این عامل کدام است ؟ ،
اندکی به اطراف مان بنگریم ،
بهمین سادگی پیدایشان میکنیم ،
در کنار مان است ،
————————————همه دیگران کنار ما ————————————–،
که —- تلاش —— می کنند برای زندگی پر از عشق و گرما ،
اینان شانه هاشان را با تحمل بار آن بقچه های زیبا خسته نکرده اند ،
شانه هاشان بستر آرامش دیگران کنار شان است ،
چه تصویر زیبائی است در ذهن کوچک من ،
تصویر آرامش بر شانه ای که عمیق پذیرای توست ،
پذیرای عمیق ، یعنی دوست داشته شدن ژرف ،
دوست داشتنی که از هوشمندی های درون ” انسان ” است،
نه از فرمان های غیر ارادی و توانای غریزی تو .

بستر زندگی غریزی مسافر خود را خواهد برد ،
بردنی که میتواند هیچ یک از این سئوالات را مطرح نکند ،
یا مطرح کند و خود تو توجبحشان کنی،
توجیحشان نکنی ،
به صندوق خانه نیمه پنهان وجودت بسپاریشان ،
اگر این آخری بشود ، سخت است ،
جدالی خواهد بود بین،
دانسته هایت ،
خواستن هایت ،
و ،
توانائی هایت ،
بعد درگیر میشوی باذهن ،
و بعد ،
سرخورده ، بی رمق ، وامانده و در نگاهی عمیق —— خسته ————- ،
گاه ،
روی برمیگردانی از ” زندگی ”

“زندگی” ی که با نگاه از دریچه ای دیگر آنچنان گرم و پر از عشق میتواند باشد .

راست بگویم ،
اگر من ( با همه مختصات فردیم ) پس ماند های ذهنم را در زمانی ،
با همه آن دشواری ها و زخم ها ،
گره هایش را با دندان از خود نمی گشودم ،
شاید ، تمام این نوشته را شعری هولناک از ذهنی بیمار می پنداشتم .
( شاید اکنون نیز این نوشته ها به حق چنین بظر آیند ، اما این ها گوشه ای از هویت من است تا آن زمان که اندیشه نوین دیگر در ذهنم ننشیند )

سروی مهربان ،
بگذار این گوشه ذهنم را نیز باز کنم ،
از همان دوران پاک دبستان که برای ستایش زحمات بزرگانما ن به نمره بیست آویخته شده بودیم ،
( در کنونه زمان مان داستانهای خوفناکی از این جهت شنیده ام )
از همان دوران دبیرستان مان که تا انتهایش تست میزدیم و دانشگاه همه ذهن مان را تا آن ته پر کرده بود ،
در همان دانشگاه که میخواستیم متخصص شویم و بر ای آن ، چه تصاویری از منزلت ها ی بیرونی در ذهن نشانده بودیم ،

کجا و کجای این همه زمان ،
خود ما و همه آن بزرگان و آموزگاران و استادان ما ،
————————– ” مهارات ” های زندگی ——————————————
را بما آموختند ؟ ،
اصلن از —————-” مهارت ” های زندگی ——————————————–
چه سخنی برایمان گفتند ؟.
مطلق دانش آکادمیک ، دانش کلاسیک که چیزی نیست ،
این بینش ما است که با بارور شدن از دانش ما ، مهارت را در هر زمینه ای در ما مینشاند .

بیاد بیاور بحث چندی پیش را در ” مهار بیابان زائی “،
“انسان”هائی از آن سوی آبها حق حیات را از همه آنان که” تخصص اکادمیک “نداشتند گرفته بودند.
به تصور من انان که ” انسان ” های شریفی هستند ، زندگی شان به پای اینگونه تخصص هایشان آرام آرام خاموش میشود .
اصلن اینگونه تخصص های اکادمیک آنجا شکوفا میگردد که در خدمت ” زندگی ” باشد .
نه آنکه ” زندگی ” را در خدمت تخصص ( از هر نوع آن ) بگذاریم .

ما ” بزرگان سنی شما “،
در چنین بستر هائی روان بوده ایم ،
دانسته های من ، بمن میگوید :

——————————– جنس زنده گی زمان شما ها ——————————–
اندکی یا خیلی اندکی با ،
——————————— جنس زندگی زمان ما —————————————
فرق کرده است .

نیاز های درونی ” انسان”ی ،
نیاز های مشترکی است برای همه ” انسان ” ها ،
اما ،
اما،
جنس شان به شدت تابعی است از زمان .
مهربانی ،
صداقت ،
دوست داشتن ،
دانستن ،
عشق ،
زایش ،
آفریدن ،
………………
……………………
………..
در کدامین زمان از تاریخ زندگی ” انسان ” در ذهن او نیوده است .
به تصور من همیشه چنین بوده است ،
اما،
در هر برش از زمان ( بخوان تاریخ ) ،
با وجود تمام این فصل مشترک های زیرین ،
” انسان ” ها بشکل های گوناگون ،
روبروی هم ایستاده اند .
که ، می توانستند در کنار هم بنشینند .

براستی چیست این ” جنس زندگی ” ،
نابسامانی هایش به سامان می نشیند ؟ .

میرسد آن روزی که سپهر هوشمندمان ،
بجای برشمردن آنهمه و آنهمه محسنات تخته ،
کمی هم ، ( نمی گویم غرق شود )، از دریای زندگی بریمان بگوید ،
این ها که سپهر میگوید از جنس زندگی نیستند ،
اینها شاید صیقل دهنده پوسته روئین زندگی باشند ،
اگر جنس زندگی شناخته نشد ،
صیقل دهنده اش هم در لایه ای از ابهام خواهد ماند
اصلن آن زندگی ی که شناخته نشده صیقلش برای چیست ؟
شاید با این صیقل دادن ها سرگرم میشویم که بدرونش سرک نکشیم ؟
ولی اگر بدرون زندگی سرک نکشیم ،
خسته نمی شویم ؟
خوابمان نمی گیرد ؟
سخاوت هایمان سبز خواهد بود ؟
عشق هامان آبی خواهد بود ؟
اصلن ،
زندگی هامان زرد خواهد بود
“اروند نازنین”
هنوز تمام نشده ،
چه بگویم دیگر !!

اروند نازنین

قول میدم که دیگه از این اشتباه ها نکنم ،
یاداشتمو (101) میباید یک جای دیگه میذاشتم !!!
ببخشید .
بعدن بهت میگم چی شد که این شد !!

پاسخ:

عمو محسن جان:
این دفعه رو هم شانس آوردی ها! درست مثل بانو آرتمیس! یادت هست؟
منتها وای به حالت اگه سومین گاف از راه برسه!

خلاصه باید خیلی احتیاط کنی در جاگذاری چیزهایی که باید یه جای دیگه بذاری؛ ولی سر از یه جای دیگه درمی آره! نمی آره؟

ها ها تایم منو خانم مهندس رو داشته باشین!!
خداییش راندمان پروژه رو بگو!

پاسخ:

فكر كنم امروز نه ميتا هست نه بيتا و نه گيتا! نه؟

راستی یک مساله ی مهم را یادم رفت بگویم ،یک دوست بهمنی شیطون خطرناک اینجا داری که اسمش یا سین شروع می شود،بگو خب…
خب من دخترخاله اش هستم و با تمام اژدها بودنم گاهی از پسش بر نمیام!
ادرس اتاقت را از او گرفتم.

اروند عزیز
“خارهایی را دید و دوست داشت که گل دارند”

بیادم آمد :
” وقتی درخت هست ،
پیداست که باید بود ”

وقتی باغچه فهمیده شد ،
خار ها زیبا می شوند .

پاسخ:

و به قول پدر:
در آن روز كه خارها فهميده شوند، ديگر به خود اجازه نخواهيم داد تا به هيچ سبزينه ي زوهمندي خطاب كنيم: “علف هرز”
و به هيچ موجود زنده اي بگوييم: “جاندار زيانكار”

من دنبال آفرينش چنين روزي هستم براي اروند هاي نازنين اين ديار (من كه مي گويم، يعني پدر اروند!)

مرسی از تصویر سازی خوبتون عمو محسن.
راس میگید تقصیر روزگار نیس
ولی من اگه جای این آپشنها که گفتی(متین یا سروی یا آنیموس یا فاطمه یا جیران) بودم وارد مذاکره می شدم!!!
اروند ، بابا جان یه کم تبلیغ مارو کن ، فقط بلد بودی از آرش تعریف کنی!؟

پاسخ:

پارسا جان! عزیز من … چه بگویم آخه؟
مگه می شه از موسولینی دفاع کرد بعد از آن همه جنایت؟
بهترین کاری که می شه براش کرد اینه که از خداوند متعال درخواست غفران واسعه ی الهی برای روح سرخ و نوربالایش کرد! نکرد؟
آخه با اون همه ماجرایی که تعریف کردی، دیگه کدوم حبه ی انگوری باورش می شه که تو مامان زریش هستی؟! آقا گرگه ی شیطوون بلا!
نه!
مطمئن باش که کسی دیگه در رو واست باز نمی کنه! می کنه؟

می گی نه؟
برو از مامان ِ لیدر جنبش بپرس!!

در مورد کفایت مذاکرات کاملا حق با شماست…اذرماهی هانه هم خیلی با مزه بود…
راستش من از دفتر رفتن خیلی خاطره ی خوب دارم چون هروقت مرا به دفتر می خواندند خبر خوبی در انتظارم بود…
سری به دنیای خاطره ها زدم .یاد روزهایی که بزرگترها مدام گوشزد می کردند “قدر این روزهای منحصر به فرد را بدانید” بخیر.
بیشتر، معلم های نازنین دبیرستان می گفتند ،گرچه هیچ وقت نمی گفتند چطور باید قدر روزها را دانست خب البته اروند عزیز همه چیز را که نباید گفت،نه؟ بعضی را باید خودت کشف کنی.
چرا دانشگاه دفتر ندارد؟؟

پاسخ:

دانشگاه دفتر ندارد؛ چون فکر می کنیم دیگه خیلی آدم بزرگ شده ایم! چون از بس آدم کوچیک خطابمون کرده اند، خسته شده ایم … سالها باید بگذرد تا دریابیم که آدم کوچیک بودن، خستگی که ندارد، هیچ؛ سعادت هم دارد! ندارد؟

پارسا ی عزیز
انگار اینجا ،
” ما ” را تحویل نمی گیرند ،
میگوئی نه ،
212- 213 را بخوان .

اروند نازنین

همونطور که میدونی ،
همیشه تو سفر با همسفران،
چند تا ” شیطونی ” کوچولو هست ،
حالا ببین توی (215) از اونا هست ؟
ناغافلکی نه ها .

سپهر عزیز

نواختن با نوازش فرق ها دارد . ندارد؟
انقدر بر من از چپ و راست نواخته میشود که:
تنها میتوانم با نوازش جای آنها را ترمیم کنم ،
اما در این فضا ،
نت های هر دو تاشان عجیب زیبا است ،
نواختن هایت را با همان نت های هوشمندانه ات بر من جاری کن .
سخت منتظریم .

به عمو محسن:
خوندم و … مسحور اون کلمات رقصان شدم …
گیجم …هنوز …

به هوش که اومدم براتون می نویسم … زمان لازم دارم تا افکارم رو جمع کنم …

تمام این کامنت های مرتبط رو جاگانه ذخیره کردم و پرینت گرفتم … دوباره باید بخونمشون …

فردا براتون می نویسم … ( البته اگه تا بحث رو بستید … اگر مونده ، می مونم تا بقیه اش رو بگید )

عمو محسن عزیز ، شما پدیده ی منحصر به فردی هستید … از اون انواع کمیاب که … ” دنیا دیگه مث تو نداره ” …

پاسخ:

عمو محسن اینجا هست تا به رغم مشغله های فراوان کاری اش که می دانم تا چه اندازه زیاد است، به من و تو ثابت کند که: هر یک از ما این توانایی را داریم تا نشان دهیم: دنیا دیگه مثل من نداره! داره؟
سروی جان!
وقتی عمو محسن در 62 سالگی می تونه بیشتر از همه ی جوونای 20 تا 30 سال در سرولات، انرژی داشته باشه و کمتر از همه شون بخوابه و بیشتر از همه در بحث ها شرکت کنه؛ چرا من و تو نتونیم؟
عمو محسن اینجا هست تا ما یادمون بیافته که هر کدوممون می تونیم بریم روی دوش عمو محسن و عمو محسن ها قرار بگیریم و از منظر بازتری به بستری که آفریده شده بنگریم و لذت ببریم و بخندیم به دشوارک های کم زمانی که گاه برای خود مانند کوه بزرگش کرده و می کنیم! نمی کنیم؟
اصلاً اگه عمو محسن با اون شییییکم گُنده و تظاهرات دیداری نامیزون، می تونه اونقدر در چشم شمایان! محشر و تو دل برو و دوست داشتنی جلوه کنه! فکر کن تو “گیس بریده” و “شیطووون” می تونی چه کولاکی راه بندازی و پارسایان را به در و دیوار بکوووبونی! نه؟

سروی مهربان

” گر زمانی ماهی بیتاب رود ،
بگذرد بر بستر شن های داغ ،
گندم از شوراب روید ،
گل ز سنگ،
خو بگیرد با غم پائیز باغ ”

اولین عکس العمل طبیعی ” انسان ” پس از تولد ،
گریه های اوست ،
همراه این گریه ها پیامی است ؟
نشان از نگرانی های او دارد ؟
این گریه ها ،
خوب است یا بد ؟
اصلن از همین جا شروع میشود ،
خوب و بد را میگویم ،
گاه ذهن های پویائی که خفته در بستر غریزی بوده اند ،
ناگهان بیدار میشوند ،
با مهربانی های غریزی شان روان میشوند به جستجوی “خوب” ها ،
آنچه را آنان از این دریچه ” خوب ” نمی دانند به پشت دیواری پرتاب می کنند که ” بد ” می خوانندش ،
در آغاز، آرام آرام ،
و بعد با سرعت بیشتر ،
و گاه همراه با فشار افزون شونده ،
” خوب ” و “بد” را بر آن ” انسان ” جاری میکنند ،
وجود آن ” انسان ” تازهِ پرطراوت به دو پاره میشود ،
پاره ای که اجازه حضور دارد با بروز ” خوب ” های آنان ،
و،
پاره ای که ” بد ” های تعریف شده آنان را ___ میباید ____ که در خود نهان سازد ،
نهان سازد ، نهان سازد ، نهان سازد .
این ” خوب ” ها و ” بد ” ها ،
همچنان بر تو میبارند ،
با قاب هائی که پهلو به پهلوی هم ، همه ِ فضای حضور تو را پر کرده اند ،
با تلاش هم که از این قاب بدر آید ،
بدرون قاب کناری پرتاب می شود ،
فضا فضای تنفس ذهن نیست ،
فضا فضای ،
باید و نباید ،
کردن و نکردن ،
نظم و بی نظمی ،
…………………
…………
……………………
است ،
و بعد در این فضای پر فشار ،
” انسان” می ماند که چگونه باید عبورکرد ،
بایک تنبلی لاجوردی ،
میتوان ” خوب ” هایشان را پذیرا شد ،
” بد ” هایشان را در آن نیمه خود پنهان نمود ،
و آسان بر روی همان دوایر گاه متحدالمرکز ایستاد و حمایت شد .
گاه ، این جا و فقط این جاست که:
” انسان ” میتواند مورد قبول واقع شود ،
راستی این مقبولیت چیست ؟
از کدام نیاز ” انسان ” جاری شده است ؟
اصلن نیاز” انسان ” چیست ؟
” انسان ” کیست مگر ؟
” انسان ” چیست مگر ؟
باید که منطبق بر آنان باشد ؟
برده خواستن های آنان باشد؟

هیچ نقاشی کودکان را دیده ای ؟
هیچگاه به کادر نمی اندیشند ،
گاه نیمی از نقاشی خود را در فضای بیرون آن کاغذ های محدود کوچک می کشند ،
با زیبائی شگفت انگیزی سه بعد را در یک بعد ترسیم میکنند ،
اما ،
” ان” ها نمی خواهند که ببینند !!!

در آغاز آموختن بسیار شنیده ایم ،
از سر خط بنویس ،
راست بنویس ،
………………………….
…………….
………………….
و مصرف پاک کن ها چقدر زیاد بوده است ،
برای پاک کردن آنچه بروز میکند ،
و ” باید ” جور دیگری بوده باشد .

راستی ” خوب ” بودن کافی است ؟
” انسان ” با “خوب ” های آنان به رستگاری میرسد ؟؟

” خوب ” آنان کافی است یا باید “کامل ” بود ؟
کامل یعنی :
حضور همه ” خوب ” ها و ” بد ” ها در کنار یک دیگر ،
بدون پنهان ساختن ،
با امکان بروز هر یک برابر با هم ،
بروز آن ها تنها بستگی به درون هر ” انسان ” دارد و بس ،

این دستورالعمل های بظاهر زیبا :
خودخواهی هایت را نباید بروزدهی ،
عصبانیت هایت را نباید بروز دهی ،
بد جنسی هایت را نیاید بروز دهی ،
خشمگینی هایت را نباید بروز دهی،
آنقدر به تکرار در ذهن ” انسان ” نشانده میشود که ،
باوری میشود در ” انسان ” که این خصویات خود را نباید بروز داد!! .
خصوصیاتی که ظاهرا در درون ” انسان ” هست ،
اما بدون چرائی آن ،
باید محبوس شود در همان نیمه پنهان .

انجا که هریک از این ها بهر دلیل میخواهد بروز کند ،
همان ” زنگ ایست ” ها بشکلی دیگربصدا در می آیند و تورا ایستا نگهمیدارند ،
ایستا بودنی که باید همه ذهن ” انسان ” گرفتار آن باشد ،
و گاه با تلاشی بسیار.

دراینجا ” انسان ” میخواهد بروز چیزی را مانع شود که چرائی ممانعت از آن را نیافته است .
این است که آن تلاش ِ بی ثمر حتا مانع بروز ” خوب ” های آنان می شود ،
چون فرصتی نمانده ،
همه تلاش ها برای عدم بروز ها مصرف شده ،
و از این جاست که ” انسان ” آغاز میکند نفی عواملی را که برای خود او نفی شده یا بعنوان ” بد ” پذیرفته است .
و از این جاست که ” انسان ” آغاز میکند نفی ” انسان ” هائی را که ” کامل ” اند و ” بد ” ها را ،
بهتر بگویم نداشته هایشان را بروز میدهند .
اما همین جاست که اگر بروز ” بد ” ها ،
یا کاستی هایشان ،
چسبیده به چراها باشد ،
بستر رشد آغاز میشود ،
نیمه پنهان میرود که عریان شود ،
تهی از آنهمه نباید ها .
اما آیا این پایان راز و رمز آن دوگانگی است ؟؟

سروی مهربان

” آفتابی لب در گاه شماست ،
که اگر در بگشائید ،
به رفتار شما می تابد ”

چهره تیره من ،
از نژادم نیست ،
از تابش خورشید سرزمینم است ،
در جاده های کویری این سرزمین ،
با شیار های بسیار زیبا در کوه ها و تپه هایش ،
رنگهای گوناگون خاک هایش ،
ثروت نهان در عمقش ،
بسیار رانده ام ،
سراب جاده ها ،
ذهن را می کشاند که باید رفت ،
بازهم رفت .
در این رفتن ها ،
چکش و الکترود ،
سورفک تانت و اسید ،
از ذهن پاک میشوند ،
و باز دوباره در سراب های به چشم نشسته ،
دچار میشوی ،
دچار باغ انار ،
دچار دانه های پیدای انار ،
دچار آفتاب و روشنی هایش ،
و،
دچار__________ نیمه پنهان ___________،
و ندانسته ایم ،
ونمی دانیم چرا ؟
این ___________نیمه پنهان __________ از این همه تابش کنار خود روشن نمی شود .

از آن سو ،
آرام آرام که از نوزادی و خردسالی و نوجوانی ،
به جوانی و میان سالی و ………….. می رسیم ،
اصلن تا آن ” ته ” بودن مان ،
این ” نیمه پنهان ” تاریک و تاریک تر می شود !!

از بستر علم و دانش هم که عبور کرده باشی،
از کارشناسی و ارشدش ،
از دکترا و فوق تخصصش ،
این ” نیمه پنهان ، با آن ضریب نفوذ بالا یش ،
همچنان تیره و تاریک در ما نشسته می ماند !!

شاید این نشان از آن دارد که :
دانش ما در تمامی زمینه ها ،
از مدیریت و برنامه ریزی ، از آنالیز سیستم ها وزایش مصنوعی ،
از هنر و ادبیات و موسیقی ،
از چه های دیگر بگویم ،
هیچ کدامشان ، ظاهرن توان واکسنه نمودن ما را در برابر این ____ نیمه پنهان _____ نداشته اند !!
یا داشته اند ( من چنین می اندیشم ) اما ” ما ” کاری برایش نکرده ایم .

اگرچه این یک واقعیت (Fact) اجتماعی است ،
اما من چنین نمی اندیشم ،

پدران و مادران ما امروز در رفتگی مفاصل خود را با زرد چوبه و تخم مرغ بدرمان نمی نشینند ،
آتل های فایبرگلاس را بر روی مفاصلشان می نشانند !
پدران و مادران ما امروز گِل سر شور با خود به حمام نمیبرند ،
شامپو های گونا گونی مو هایشان را تمیز و پر حالت می کند !
درهمین مینی سوپر یا سوپر سر کوچه امان دیگرصدای مهره های چرتکه بگوش نمی آید ،
ترازویش دیجیتال شده همه چیز را بدون صدا جمع می بندد !

سئوال من از نسل هوشمند و توانای خردورزمان اینجاست ،
سئوال من این است ،

چگونه اینان به مصرف این تازه های نسل هوشمند خود نه تنها بدون دشواری ،
که با تمایل تن داده اند ،
اما از نیاز های درونی نوین همان نسل هوشمند خود روی میگردانند ؟
و بر داشته های خود پای می فشارند !!
تفکر آنان ، دستورالعمل های آنان ،
آنچنان فراگیر است در زمان که ما باید آنها را به پذیریم ؟؟

______نسل جوان ،
توان نو کردن داشته های ذهنی یا پذیرفته شده آنان را ندارند ؟_____________
یا مسئله جای دیگری است ؟
آزردگی مان از چیست ؟
اگر چنین نیست چه کرده ایم ؟
ما نیز دچار پرداختن به همان ” مصرف ” ی ها نشده ایم ،
ما تمام تلاشمان برای لبه های بیرونی زندگی مصرف نشده ،
ما با تمام زیبائی های همان لبه های زندگی از ” مغز ” آن فاصله نگرفته ایم ؟
( از ولنتاین و برند ها و ……….. فعلن سخن نمی گویم )
میدانم ،
تلاش برای حجیم کردن و صیقل دادن پوسته زندگی ،
چندان ساده نیست ،
گاه ما بهترین حجم زندگی خویش را در این راه هزینه می کنیم ،

پس از استراحت شبانه ،
و در فضای صبگاهی بشتر دلپذیر ،
کارمان را آغاز می کنیم ،
بعد از حجمی از کار ،
گاه ندانسته همه خستگی های “کار” را باخود به خانه میبریم ،
در زیر همان سقف از بیرون صیقل خورده ،
ذهن میرود بدنبال ،
نداشته ها ، باید داشته ها !!
می خواهیم که برگ سند های داشته هایمان ،
ما را دچار لذت کند ،
نمی کند ؟؟
چرا حتمن دچار لذت می کند ،
اما لذتی که شاید تعریفش از همان ____نیمه پنهان ____ ما بیرون آمده است .
نه آن لذتی که شایسته زیستن ” انسان ” است .
درهمین میانه ، این را هم با تاکید بگویم :

((( رفتار غریزی ،
رفتار یکسو نگرانه ،
رفتار خود محورانه عمیق ،
رفتار آویخته به داشته های گذشتگان ،
رفتار بی خردانه ، که هیچ نشانی از همه ی آن دانش بدست آمده ،
کارشناسی ها و ارشدش ، دکترا ها و فوق تخصص هایش در آن دیده نمی شود ،
گاه در کنونه ما ،
میان خود ِ خودِ نسل جوان ،
بدون ارتباط با گذشتگان نیز بچشم میخورد .
نگاهی بیندازیم به:
آزردگی ها از یکدیگر به چه بهانه هائی ،
گسست ها از یک دیگر به چه بهائی و با چه آماری !!!!
انتظار ها از یکدیگر با چه عمقی .
رفتار های بدون لطافت ها و طنازی های ” انسان” ی با چه حجمی)))

اندکی درنگ کنیم و ببینیم :
این همه آزردگی ، این همه توقف ، این همه توقع ، این همه خواستن بدون تلاش ،
چه حجمی از پردازش ذهن را به خو وابسته کرده است ؟
و بعد ،
با آن حجم باقی مانده چه کرده ایم ،
اگر فضای ذهن پر شود از آنچه هم جنس نیاز هامان نیست ،
و فقط به آنها به پردازیم ،
چه حجمی از ذهن می ماند برای اندیشیدن به تازه های مورد نیازمان ؟
پس نیاز هامان را چگونه آبیاری کنیم ؟
چگونه انگیخته شویم و انگیخته بمانیم ؟
اینگونه زیستن در تار پود آن نیمه پنهان ، چه فضائی برای زیستن زیبا باقی میگذارد ؟

دانسته ایم که تلاش مان در چه بستری جاری شده ؟
دانسته ایم تلاشمان را در چه بستری ___ باید ___ جاری کنیم ؟

چگونه آنها “گذشتگان ما” این چنین از بستر غریزی دستورالعمل ها و حمایت هایشان را بر
ما می ریزند،
و ما بجز آزردگی و تقابل و جدل با آنان به دستاوردی نرسیده ایم ،
زبان مشترک با آنان نیافته ایم ،
کجای زمان از ما گریخته است که :
نه تنها داشته های ذهنی آنان را نپالوده ایم ،
که گاه داشته های آنان را با رفتار خود تثبیت کرده ایم . نکرده ایم ؟

گاه به ذهنم می نشیند که :
همانقدر که آن نسل بر داشته هایشان پای می فشارند ،
همانقدر هم این نسل بر خواسته هایش پای میفشارد .

و هردو بدون شناخت __جنس __ یکدیگر در کنونه مورد زیست شان .
در امتداد دو خط موازی پیش میروند ،
نقطه اشتراکی نیست ؟
یا هست و هیچ یک از آنان به آن نمی پردازند ؟

من راه را ساده می بینم ،
اما هنوز مانده تا ابتدای آن راه ؟

اگز “شما” یان هم ساده می بینیدش،
همراه هم سری هم به ” صداقت ” بزنیم ،
آن سوتر سخن از صداقت فضا را پر کرده است .

سروی مهربان

” آفتابی لب در گاه شماست ،
که اگر در بگشائید ،
به رفتار شما می تابد ”

چهره تیره من ،
از نژادم نیست ،
از تابش خورشید سرزمینم است ،
در جاده های کویری این سرزمین ،
با شیار های بسیار زیبا در کوه ها و تپه هایش ،
رنگهای گوناگون خاک هایش ،
ثروت نهان در عمقش ،
بسیار رانده ام ،
سراب جاده ها ،
ذهن را می کشاند که باید رفت ،
بازهم رفت .
در این رفتن ها ،
چکش و الکترود ،
سورفک تانت و اسید ،
از ذهن پاک میشوند ،
و باز دوباره در سراب های به چشم نشسته ،
دچار میشوی ،
دچار باغ انار ،
دچار دانه های پیدای انار ،
دچار آفتاب و روشنی هایش ،
و،
دچار__________ نیمه پنهان ___________،
و ندانسته ایم ،
ونمی دانیم چرا ؟
این ___________نیمه پنهان __________ از این همه تابش کنار خود روشن نمی شود .

از آن سو ،
آرام آرام که از نوزادی و خردسالی و نوجوانی ،
به جوانی و میان سالی و ………….. می رسیم ،
اصلن تا آن ” ته ” بودن مان ،
این ” نیمه پنهان ” تاریک و تاریک تر می شود !!

از بستر علم و دانش هم که عبور کرده باشی،
از کارشناسی و ارشدش ،
از دکترا و فوق تخصصش ،
این ” نیمه پنهان ، با آن ضریب نفوذ بالا یش ،
همچنان تیره و تاریک در ما نشسته می ماند !!

شاید این نشان از آن دارد که :
دانش ما در تمامی زمینه ها ،
از مدیریت و برنامه ریزی ، از آنالیز سیستم ها وزایش مصنوعی ،
از هنر و ادبیات و موسیقی ،
از چه های دیگر بگویم ،
هیچ کدامشان ، ظاهرن توان واکسنه نمودن ما را در برابر این ____ نیمه پنهان _____ نداشته اند !!
یا داشته اند ( من چنین می اندیشم ) اما ” ما ” کاری برایش نکرده ایم .

اگرچه این یک واقعیت (Fact) اجتماعی است ،
اما من چنین نمی اندیشم ،

پدران و مادران ما امروز در رفتگی مفاصل خود را با زرد چوبه و تخم مرغ بدرمان نمی نشینند ،
آتل های فایبرگلاس را بر روی مفاصلشان می نشانند !
پدران و مادران ما امروز گِل سر شور با خود به حمام نمیبرند ،
شامپو های گونا گونی مو هایشان را تمیز و پر حالت می کند !
درهمین مینی سوپر یا سوپر سر کوچه امان دیگرصدای مهره های چرتکه بگوش نمی آید ،
ترازویش دیجیتال شده همه چیز را بدون صدا جمع می بندد !

سئوال من از نسل هوشمند و توانای خردورزمان اینجاست ،
سئوال من این است ،

چگونه اینان به مصرف این تازه های نسل هوشمند خود نه تنها بدون دشواری ،
که با تمایل تن داده اند ،
اما از نیاز های درونی نوین همان نسل هوشمند خود روی میگردانند ؟
و بر داشته های خود پای می فشارند !!
تفکر آنان ، دستورالعمل های آنان ،
آنچنان فراگیر است در زمان که ما باید آنها را به پذیریم ؟؟

______نسل جوان ،
توان نو کردن داشته های ذهنی یا پذیرفته شده آنان را ندارند ؟_____________
یا مسئله جای دیگری است ؟
آزردگی مان از چیست ؟
اگر چنین نیست چه کرده ایم ؟
ما نیز دچار پرداختن به همان ” مصرف ” ی ها نشده ایم ،
ما تمام تلاشمان برای لبه های بیرونی زندگی مصرف نشده ،
ما با تمام زیبائی های همان لبه های زندگی از ” مغز ” آن فاصله نگرفته ایم ؟
( از ولنتاین و برند ها و ……….. فعلن سخن نمی گویم )
میدانم ،
تلاش برای حجیم کردن و صیقل دادن پوسته زندگی ،
چندان ساده نیست ،
گاه ما بهترین حجم زندگی خویش را در این راه هزینه می کنیم ،

پس از استراحت شبانه ،
و در فضای صبگاهی بشتر دلپذیر ،
کارمان را آغاز می کنیم ،
بعد از حجمی از کار ،
گاه ندانسته همه خستگی های “کار” را باخود به خانه میبریم ،
در زیر همان سقف از بیرون صیقل خورده ،
ذهن میرود بدنبال ،
نداشته ها ، باید داشته ها !!
می خواهیم که برگ سند های داشته هایمان ،
ما را دچار لذت کند ،
نمی کند ؟؟
چرا حتمن دچار لذت می کند ،
اما لذتی که شاید تعریفش از همان ____نیمه پنهان ____ ما بیرون آمده است .
نه آن لذتی که شایسته زیستن ” انسان ” است .
درهمین میانه ، این را هم با تاکید بگویم :

((( رفتار غریزی ،
رفتار یکسو نگرانه ،
رفتار خود محورانه عمیق ،
رفتار آویخته به داشته های گذشتگان ،
رفتار بی خردانه ، که هیچ نشانی از همه ی آن دانش بدست آمده ،
کارشناسی ها و ارشدش ، دکترا ها و فوق تخصص هایش در آن دیده نمی شود ،
گاه در کنونه ما ،
میان خود ِ خودِ نسل جوان ،
بدون ارتباط با گذشتگان نیز بچشم میخورد .
نگاهی بیندازیم به:
آزردگی ها از یکدیگر به چه بهانه هائی ،
گسست ها از یک دیگر به چه بهائی و با چه آماری !!!!
انتظار ها از یکدیگر با چه عمقی .
رفتار های بدون لطافت ها و طنازی های ” انسان” ی با چه حجمی)))

اندکی درنگ کنیم و ببینیم :
این همه آزردگی ، این همه توقف ، این همه توقع ، این همه خواستن بدون تلاش ،
چه حجمی از پردازش ذهن را به خو وابسته کرده است ؟
و بعد ،
با آن حجم باقی مانده چه کرده ایم ،
اگر فضای ذهن پر شود از آنچه هم جنس نیاز هامان نیست ،
و فقط به آنها به پردازیم ،
چه حجمی از ذهن می ماند برای اندیشیدن به تازه های مورد نیازمان ؟
پس نیاز هامان را چگونه آبیاری کنیم ؟
چگونه انگیخته شویم و انگیخته بمانیم ؟
اینگونه زیستن در تار پود آن نیمه پنهان ، چه فضائی برای زیستن زیبا باقی میگذارد ؟

دانسته ایم که تلاش مان در چه بستری جاری شده ؟
دانسته ایم تلاشمان را در چه بستری ___ باید ___ جاری کنیم ؟

چگونه آنها “گذشتگان ما” این چنین از بستر غریزی دستورالعمل ها و حمایت هایشان را بر
ما می ریزند،
و ما بجز آزردگی و تقابل و جدل با آنان به دستاوردی نرسیده ایم ،
زبان مشترک با آنان نیافته ایم ،
کجای زمان از ما گریخته است که :
نه تنها داشته های ذهنی آنان را نپالوده ایم ،
که گاه داشته های آنان را با رفتار خود تثبیت کرده ایم . نکرده ایم ؟

گاه به ذهنم می نشیند که :
همانقدر که آن نسل بر داشته هایشان پای می فشارند ،
همانقدر هم این نسل بر خواسته هایش پای میفشارد .

و هردو بدون شناخت __جنس __ یکدیگر در کنونه مورد زیست شان .
در امتداد دو خط موازی پیش میروند ،
نقطه اشتراکی نیست ؟
یا هست و هیچ یک از آنان به آن نمی پردازند ؟

من راه را ساده می بینم ،
اما هنوز مانده تا ابتدای آن راه ؟

اگز “شما” یان هم ساده می بینیدش،
همراه هم سری هم به ” صداقت ” بزنیم ،
آن سوتر سخن از صداقت فضا را پر کرده است .